Op 28 april 2007 vloog Gaya ons leven in. Op 28 april 2020 verliet zij ons weer. Dertien jaar met deze lieverd was niet lang genoeg, maar na meer dan 15 jaar op deze wereld was het genoeg voor haar…

Toen onze whippet, Freix, niet meer goed tegen alleen zijn kon, zijn we op zoek gegaan naar een maatje voor hem. Op de site van GRH zag ons mam de foto van deze mooie galga, die prinses heerlijk op een bed lag bij haar pleeggezin en was meteen verkocht. En zo vloog Gaya, gered in Seville, op 29 april 2007 naar Nederland. Ze heette toen nog Mariola en was naar schatting 2,5 jaar oud.

Toen ze bij ons kwam, moest ze aan veel wennen. Buiten wandelen was best spannend, vooral scooters en quadbikes vond ze dood eng – we hebben wel een vermoeden waarom. Ook oudere mannen met een beste bierbuik en kort grijs haar joegen haar angst aan – we weten dus wel hoe haar galguero eruit heeft gezien. Haar vluchtinstinct was vol op ontwikkeld. Al binnen een paar dagen was ze weggelopen. In ogenblik had ze de kans gezien om weg te glippen en zo rende ze naar het trapveld naast ons huis. Ik rende haar meteen achterna en zag tot mijn verbazing (en enorme opluchting) dat ze halverwege was blijven stilstaan. Haar instinct om te vluchten was zo sterk, maar eigenlijk wilde ze helemaal niet weg, hoewel ze pas een paar dagen bij ons was…

Freix was haar grote steun en toeverlaat. Hij leerde haar hoe alles werkte en liep trots voorop bij zijn nieuwe roedel. Zij was zijn teefje, en dat liet hij duidelijk merken ook. Met haar spelen deed hij niet, hij was ontzettend gefixeerd op zijn tennisbal en deelde die niet. Dat hinderde niets: Gaya rende vrolijk met hem mee en omdat ze met haar langere poten veel sneller was, had ze tijd genoeg om een paar keer over hem heen te springen, terwijl hij in een rechte lijn op de bal af ging. Rennen op volle snelheid deed ze pas op een lang, recht stuk in de duinen. Het liefst rakelings langs je heen, de vouwen uit je broek. Vooral als er mensen bij waren die niet van (wind)honden hielden, hen zou ze wel eens op andere gedachten brengen!

Gaya was een echte prinses. Ze had een hekel aan regen en modder, liep niet door plassen en hield zelfs in het bos altijd haar poten schoon. Als je haar iets lekkers aanbood, werd dat eerst grondig besnuffeld en als het niet door de keuring heen kwam bedankte ze er voor. Als het kruimeltjes waren, kwam ze er niet eens voor overeind. Grappig, dat zij de geredde hond was en onze whippet die de bodem uit zijn voerbak likte, met zijn neus onder de schrammen van braamstruiken waaruit hij zijn bal had ontzet, een van pup af aan verwende huishond. Ze heeft heel erg gerouwd toen hij in 2008 overleed.

Dat je een oude hond wel trucjes kon leren, bewees Gaya met verve. Haar favoriete spelletje was het binnenhek open maken, als ze alleen thuis was. Ons mam bedacht van alles om het dicht te houden: ze zette er stoelen voor, knoopte het vast met schoenveters… Maar Gaya kreeg het vaak toch open. Niet dat ze door het hek heen wilde; ze lag het liefst in haar eigen bench. Maar toch, wat was het een leuk spelletje om het gewoon net zo ver open te zetten dat we konden zien dat ze er doorheen kon. Als het haar weer eens gelukt was, mopperde ons mam soms, maar van binnen was ze trots. Het beestje was dan misschien wel inmiddels doof, had artrose en beginnende dementie, maar het vuur was nog niet gedoofd!

Iedereen in de buurt kende Gaya. Mijn stiefvader liep altijd door de wijk met haar, op weg naar een uitlaat veldje. Toen hij op 30 maart 2020 overleed aan corona, was Gaya hetgeen waaraan de buurtgenoten me herkende. Ongeloof heerste er, dat ‘die dunne man met die dunne hond’ er opeens niet meer was. Een schok voor ons allemaal, maar vooral voor ons mam. Wat had ze veel steun aan Gaya in die eerste dagen. En wat vond ik het fijn dat ze dankzij Gaya toch niet alleen zat, in dat lege en opeens grote huis. Op 13 april kon ze opeens niet meer goed op haar ene achterpoot staan. We dachten toen dat het einde er al was. Ik ben er die middag heen gereden om afscheid te nemen, maar toen liep ze weer gewoon. En de dag daarna ook, er was niets meer aan de hand. Fijn, maar ook lastig, want wat doe je nu? Hoe weten we of ze pijn heeft? Een galgo lijdt in stilte… Hoe weten we wat het beste is voor haar? Wat zou ze zelf willen? Ons mam vroeg haar toen om een duidelijk teken. Dat teken kregen we op 28 april. Met tranen in onze ogen en over onze wangen, maar met vrede in ons hart hebben we haar laten inslapen op 15,5 jarige leeftijd.

Lieve Gaya, bedankt voor alle mooie jaren. Bedankt dat je er toch nog een maandje voor mijn moeder was. Hopelijk ben je nu weer samen met Freix, en je andere baasje…