Ik weet het allemaal nog als de dag van gisteren: in augustus 2010 mochten wij Luna (toen Lucy), onze tweede windhond, ophalen van Schiphol. Zo’n bang hondje had ik nog nooit in mijn leven gezien. Maar met veel geduld, vaste routines en vooral heel veel liefde, bloeide ze op tot een heel speciale galga, een diva in de roedel. Op 4 november 2019 is onze lieve Luna, na lang ziek zijn, vredig ingeslapen. Rust zacht mooi meisje, we zullen je nooit vergeten…

Luna was bijna 10 jaar bij ons, en volgens haar paspoort zou ze 13 jaar zijn – geschat, natuurlijk. Maar de dag dat we haar mochten ophalen, herinner ik mij nog als de dag van gisteren. Het was een snikhete augustusdag in 2010, en we gingen Luna ophalen op Schiphol. Gelukkig was het een nachtvlucht. We werden zeer hartelijk ontvangen door Rene en Ria. Per ongeluk hadden we de auto te dicht bij de ontvangsthal gezet, maar daar waren we later heel blij om ook al moesten we de hoofdprijs aan parkeergeld betalen.

Na een paar uur vertraging was ze daar eindelijk. Wat was ze mooi, en vreselijk bang, zo’n bange hond hadden we nog nooit gehad. Ze was zó bang toen we haar ophaalden, dat ze niet op haar pootjes kon staan. Ze vloog alle kanten op, een in het nauw gedreven hertje leek ze. Mijn man heeft haar naar de auto gedragen, een goede beslissing want zo kon ze ook niet ontsnappen, en gelukkig stond de auto dichtbij!

Omdat ze zo bang was, was Luna aan de prozac. Hierdoor lag ze de eerste dagen voor pampus op de bank. Dit is geen leven natuurlijk en we zijn dit ook gelijk gaan afbouwen, en zo werd ze steeds meer zichzelf: een gekke, vrolijke, altijd ondeugende Luna. Ze was zo speciaal. Gelukkig is het in de jaren daarna grotendeels goed gekomen met haar angst, maar vreemde mensen, de auto en buiten zijn bleven spannend. Wandelen ging goed, zolang we maar iedere keer dezelfde route liepen…

Luna was onze tweede galgo, ze was zo zachtaardig. Ons lieve prinsesje is nu bij haar grote vriend Aiko. We hebben heel veel van haar gehouden en zullen haar blijven missen, maar in ons hart leeft ze voort.

Onze liefde voor galgo’s en podendo’s is bij Greyhounds Rescue Holland begonnen. Eerder in hetzelfde jaar dat we Luna hebben geadopteerd, hebben we Scooby (toen Beto) via GRH geadopteerd. We hebben nog 3 honden in de pleeg gehad, en veel later hebben we Turi geadopteerd, ook via GRH. Helaas is zij na 2 jaar overleden door hartfalen. Scooby doet het nog supergoed, gelukkig, hij wordt 11 komend jaar (of ouder). Momenteel hebben we 4 Podenco’s en 7 Galgo’s. Mijn man en ik willen GRH graag bedanken voor het vertrouwen, ook namens Luna. Voordat ze bij ons kwam, is ze bijna een jaar in een Spaans pleeggezin geweest, ook haar pleegmoeder (foto linksboven) zou ik haar graag bedanken.

Rust zacht, mooi meisje, we zullen je nooit vergeten. Luna, voor altijd in ons hart.