Lieve Crunch

Het was eind 2017 toen ik je zag op de site van GRH. We waren direct verkocht aan jouw gekke kop en hebben besloten om een adoptieverzoek in te dienen. Toen je adoptie goedgekeurd was moesten we nog 2 maanden wachten, dat was te lang. Op 21 januari 2018 zijn we je dan zelf gaan halen in Malaga en daar was het direct liefde op het eerste zicht.

Na je aankomst in België begon je direct te spelen, je was toen al de vrolijkheid zelve, maar wij konden het toen niet meer aan, na 25 uur gereisd te hebben, dus vielen we met zijn drietjes als een blok in slaap. De slaap was echter van korte duur, aangezien je om 9 uur zelf besloot dat het genoeg was geweest en vrolijk het gordijn opentrok.

Alles wat toen volgde was een wonder, je wist na een week perfect wat kon en wat niet, je wist dat plassen buiten te doen was en dat je rustig moest eten, dat je de kat  met rust moest laten en dat we steeds terugkwamen als we even naar de winkel waren. Je was een fantastische hond.

Nog een grote angst moesten we met jou overwinnen, namelijk op vakantie gaan, hoe zou je reageren als we terug zouden gaan naar een regio die lijkt op degene waar je van kwam. Dus vertrokken we met een bang hartje op vakantie, angstig omdat je bang zou zijn of het gevoel zou hebben dat we je zouden terugbrengen. Eenmaal aangekomen bleek er echter geen probleem te zijn, je liep vrolijk rond het zwembad, genoot van de wandelingen en natuurlijk van nog meer aandacht als anders.

Ook de vakantie naar de zee in december vond je heerlijk, rennen op het strand, jagen achter de vogels en als een stoere knaap de golven trotseren. Overal waar je kwam, vond je het leuk en je gedroeg je steeds als een voorbeeldige hond.

Het leven leek zorgeloos met jou, Crunch. Als er iets was, kwam je steeds vrolijk aanlopen om ons weer op te beuren, maar als er iets was met jou, dan wist je dit steeds te verbergen. Zo ook al de pijn die je had door de vreselijke ziekte waardoor je werd getroffen.

We dachten eerst dat het een blaasontsteking was, maar het was veel erger, na al de misere die je hebt meegemaakt in Spanje moest je ook nog te horen krijgen dat je kanker had. We hebben nog geprobeerd je te redden, maar het mocht niet baten. Op 19 september 2019 was je dan ook moe gestreden en hebben we besloten om je niet langer te laten lijden.

Crunch, lieve vriend, we hadden je graag nog langer gehad, je was amper 4 jaar, maar je was een gevallen engel die werd teruggeroepen. We missen je nog elke dag, we zullen je herinneren, met een lach, maar elk jaar op 19 september, met de tranen in de ogen.

Slaap wel, dikke vriend.