Geschreven door Esther Versluijs.

Juni 2009. Ik stond samen met mijn moeder en haar vriendin op het vliegveld om hun pup op te gaan halen. Zij hadden hem geadopteerd en noemden hem Moos. Ik stond samen met hen te wachten tot hij zou landen. Dat hij het beste huis ooit zou krijgen, dat wist hij nog niet. In de aankomsthal viel mijn oog op een prachtige witte hond. Ik kroop iets dichter bij haar en deze witte dame legde haar koppie tegen mijn been. Ze gebruikte mijn been als plek om tegenaan te hangen. Van binnen kreeg ik het warm en ik vroeg de dame die haar vasthield of dit haar hond was. Het antwoord was dat het haar pleeghond was.

Vanaf dat moment kon ik niet meer denken. Thuis hadden we al twee kleine hondjes en dit type hond kende ik wel via mijn oom en tante die al jaren werkten voor stichting Greyhounds Rescue Holland, maar zelf had ik er nog geen. Drie honden was überhaupt niet het plan, maar er was geen andere optie; ik moest en zou haar adopteren. Ik belde midden in de nacht op weg naar huis mijn man en die zei slaperig dat we er al twee hadden. Mijn tante belde ik om haar al te reserveren en die regelde binnen een week een huisbezoek. Mijn man had allang door dat nee geen optie was en na een paar dagen kregen we huisbezoek en kregen we groen licht. We haalden haar op bij haar geweldig lieve pleegmama en daar gingen we. Ineens had ik een galga in huis.

Lizzy was extreem bang voor kale mannen. Onze buurman was kaal en als hij binnenkwam, zat ze alleen maar onder de eettafel tot hij ons huis weer verliet. Ze jatte de eerste week al zes biefstukken uit de pan. Wij beseften niet dat zij dat zou doen, want wij waren kleine hondjes gewend. Ze gooide iedere prullenbak om of opende ze om te kijken of ze er iets eetbaars uit kon halen. Ze werd dikke maatjes met onze hondjes en vice versa behalve met het kleine buurhondje (dat was een teefje), die wilde ze liever opeten. Vanaf het moment dat Lizzy bij ons kwam stroomde er windhondenliefde door onze aderen. Ik wilde niks liever dan vechten tegen het leed dat deze dieren aangedaan wordt in Spanje.

Lizzy wordt 6 Oktober 16 jaar. Dit ervaren wij als een wonder omdat ze vorig jaar zo ziek was dat we haar bijna moesten laten gaan. Zij besloot nog verder te willen leven en geniet iedere dag van de reservetijd die zij kreeg en wij met haar. We hebben inmiddels twee andere galgo’s ( twee reuen) en een andersoortige Spaanse schat ( ook een reu want teefjes die wil ze nog steeds het liefst opeten). Lizzy is onze diva, de bazin, de veilige haven, de rust, de stabiele factor.  Lizzy is een fantastische hond. We hebben haar in het echt Feliz genoemd ( roepnaam Lizzy). Feliz omdat iedere dag met haar een feestje is. Zij is mijn muze, mijn drive, mijn alles, mijn eerste aanzet tot een missie. De missie om samen met een geweldig team, mensen met dezelfde wens, te zorgen dat deze honden in Spanje een diervriendelijk bestaan zullen mogen gaan lijden. Zonder angst, zonder pijn en met hoop.

Soms word het me allemaal teveel en kan ik het leed dat ik zie met eigen ogen niet meer dragen. Als ik dan haar blik zie en haar zie liggen in háár eigen stoel, haar troon dan kan ik weer verder. Dan denk ik hup door, opgeven is geen optie. Zij zal voor mij altijd mijn motivatie zijn om door te gaan tot dit ooit stopt. Haar littekens, ik zie ze niet meer en ik geloof oprecht dat ze door bij ons te zijn, heeft kunnen vergeten wat haar is aangedaan. Dat is het mooiste dat ik ooit heb kunnen doen. Ik zeg altijd tuurlijk blijft er ellende onderin die rugzak op hun rug maar stop hem alsjeblieft vol met zóveel liefde dat die ellende onderin voor hen verdwijnt.