In deze tijd van de Covid19 pandemie, willen we graag wat positiviteit verspreiden. Daarom delen met u de mooie, positieve en inspirerende verhalen van de honden die al geadopteerd zijn.
Deze keer het verhaal van Zara.

Wij hebben Zara op 9 december 2017 geadopteerd. Ze was bij een adoptiegezin. Ik was bij haar aan het werk en tijdens het koffie drinken kwam er een hond bij me zitten die geaaid wilde worden. Een weekje later zijn mijn vrouw en dochter ook komen kijken en zodoende kwam Zara bij ons terecht in Deventer.

In de buurt van Deventer is veel water en ook wat bossen waar we Zara dan uitlaten. Ze gaat dan ook wel eens mee zwemmen.

Zara: “Hier in de buurt zijn erg veel honden waarmee ik soms ga spelen maar hele grote, stevige, stoere reuen vind ik toch wel het leukst. Ik vind puppy’s en kleine drukke hondjes niet zo leuk. Ik hou van “trekspelletjes” en ben gek op tennisballen, frisbees en houten stokken. Als mijn baasjes deze weggooien moet ik wel goed kijken waar ze deze naar toe gooien, maar als ik het dan zie haal ik ze graag voor hun op en kan er soms niet mee stoppen. Dan wil ik dat ze blijven gooien. Ik ben ook gek op stukjes pizza en waterijsjes, maar ben ook best wel kieskeurig met hondenbrokken. Ik pak geen eten van mensen aan die ik niet vertrouw. Voor de vuilniswagen, ijscowagen (met een tingelmuziekje) en vuurwerk ben ik doodsbang”. Vaak heb ik niet zo veel zin om uitgelaten te worden, maar als ik mee mag in de auto sta ik heel snel bij de voordeur. Ook vind ik het heel erg leuk wanneer we naar het water gaan. Slapen vind ik ook heel erg fijn en dan wil ik nog wel eens hardop dromen.”

De eerste dagen keek ze ons erg vragend aan als ze bij haar eten stond. Het blijkt dat ze soms pas gaat eten als we met een bal gooien die ze dan ophaalt en naast haar bak neerlegt om dan wat happen te nemen. Dit moeten we overigens nog steeds doen.

Zara: “Wanneer er mensen op visite komen ga ik midden voor ze zitten en dan moeten ze mij wel eerst aaien. Vooral vind ik het dan leuk om daarna met kinderen te spelen. Ik heb zeer sprekende ogen, waarmee ik altijd aangeef wat ik wil of niet wil. Kortom: ik ben een knuffelkont, eigenwijs, tegendraads en heb een erg sterke eigen wil maar ben ook erg lief. Ik ben ook nog wel eens zenuwachtig waardoor ik (obsessief) ga likken. Maar dat kan ook denk ik niet anders met mijn verleden. Wanneer ik wil spelen of mij verveel kan ik erg hard blaffen en stop ik er pas mee tot er met mij gespeeld wordt. Kleine kinderen willen mij vaak aaien (wat ik overigens erg fijn vind) en denken wel eens dat ik een vos ben.

Kortom: Het gaat prima met mij !