1 februari 2012.

Mick wint het WK Canicross!

Mick, een Spaanse afdankhond uit een dodingstation, wint een WK Canicross!

….. Voor mij was het wel leuk om weer eens met Mick te lopen, maar ook wel spannend omdat ik tijdens het wandelen nog best veel last van mijn knie had en het met Mick echt keihard gaat.
Na het eten werd het snel koud in de camper en daar konden we weinig aan doen omdat de standkachel kapot was. We gingen dan ook vroeg naar bed. De honden kregen allemaal een jasje aan en dat was geen overbodige luxe want de volgende ochtend was het buiten -1°C en in de auto slechts 2 graden boven nul.

De zon scheen wel, maar alle gedeelten in de schaduw waren nog bevroren.  Nadat Dino met Fred was vertrokken maakte Mick zich nog flink druk maar hij bleef wel keurig achter de lijn wachten tot er was afgeteld en spoot toen op volle kracht weg.

Het ging allemaal te snel om erbij na te denken maar de knie hield zich goed, we vlogen niet uit de bocht, botsten niet op de fotograaf die midden op het pad stond en liepen de eerste kilometer binnen de 3 minuten. Omdat ik als eerste van de vrouwen startte en er een minuut tussen mij en de laatste man zat, hadden we niemand in te halen en kon ik alleen maar zo hard mogelijk achter Mick aanrennen in de hoop dat de concurrentie niet al teveel steun aan elkaar zou hebben. Alles ging goed en na 2,5 kilometer kwam ik flink verzuurd maar heel tevreden over de finish.

Tevreden konden we gaan uitrusten en de rest van de dag lekker rondkijken bij de sledehondenraces: bikejoring, dogscootering en heel veel verschillende karretjes met 4, 6 of 8 honden ervoor. Heel spectaculair om te zien en er kwam veel publiek op af. Tussen de wedstrijden door zaten we heerlijk in de zon in en bij de bus terwijl de honden zich vermaakten met zonnen en kuilen graven.
In bed lag ik nog een tijd wakker terwijl allerlei scenario’s voor de wedstrijd door mijn hoofd spookten. Omdat ik als eerste van start moet en de anderen op mij en elkaar kunnen jagen, is het heel belangrijk om zo hard mogelijk te starten zodat ik uit zicht kan blijven. Een misstap, valpartij of Mick die ergens van schrikt en je bent zo een halve minuut en je 1e plek kwijt. Kortom ik viel niet rustig in slaap en stond evenmin uitgerust op. Het was weer een heel koude nacht en helaas bleef de zon ’s morgens verscholen achter een dikke laag mist zodat het allemaal nog wat kouder aanvoelde. Veel kleren aan, uitlaatrondje om de forellenvijver (waar het al druk was met stilzittende vissers die kennelijk immuun zijn voor kou) en op tijd naar de start.

 
Mick vertrok weer uitstekend en dit keer hadden we wel wat in te halen omdat de langzaamste mannen veteranen voor me waren gestart. We vlogen er in de eerste kilometer al een paar voorbij en Mick ging na de splitsing met de korte ronde weliswaar in draf over maar bleef goed trekken.
Op de stukken die omlaag gingen en op de wat hardere paden merkte ik dat mijn benen niet meer zo soepel waren en ik meer liep te klapperen dan de dag ervoor. Ik durfde niet achterom te kijken en had dan ook geen idee of Carlien met Denha dichterbij kwam of op veilige afstand liep. Het laatste stuk nog even alles uit de kast met een eindsprint terwijl Mick gewoon onverstoorbaar doordraafde en zich niet liet opjagen door mijn Go, Go, Go!!!

Pas bij het uithijgen keek ik achterom en zag helemaal niemand en toen begon ik toch wel te geloven dat we wereldkampioen waren. Die Mick, een Spaanse afdankhond uit een dodingstation die zomaar even een WK wint! Even later kwamen Carlien en Bianca als 2e en 3e binnen en hadden we zowaar een geheel oranje podium bij elkaar gelopen. De prijsuitreiking werd al vlot aangekondigd maar het duurde nog lang voordat we het podium op mochten. Ondertussen gingen de starts van de sledehonden gewoon door en bleven de honden erg onrustig blaffen en trekken. We liepen maar wat heen en weer om warm te blijven wat in die mist niet echt lukte. Toen het eindelijk zover was veranderde Mick onderweg naar het podium van een gestreste blafhond in een ontspannen kampioen die geroutineerd op het hoogste podium sprong en daar rustig bleef zitten terwijl ik goud kreeg omgehangen en het Wilhelmus werd gespeeld…….