15 oktober 2009.

De laatste dag van onze rondreis door Andalusië. Ook vandaag een aardig ritje, naar het westen dit keer, naar Ayamonte dat aan de grens Spanje/Portugal ligt, een kleine 150 kilometer van Sevilla. We hebben gisteravond voor alle zekerheid onze bestemming op "Google maps" zo ver ingezoomd dat als je stil was en heel goed luisterde je de hondjes vanaf het scherm hoorde blaffen ... Dit keer kon er niets fout gaan en ging er ook niets fout; we reden er zo naartoe.

Eind vorig jaar zijn we in contact gekomen met Maaike, voorzitter van APAPA, voluit Asociación Protectora de Animales y Plantas de Ayamonte, en inmiddels is de samenwerking en daarmee ook de adoptie goed op gang gekomen. Meer dan 10 hondjes zijn op dit moment geadopteerd of in bemiddeling via onze adoptiesite. Kortom een shelter die snel een plaatsje binnen de GRH gemeenschap heeft gekregen. Niet zo vreemd, de hondjes van APAPA worden prima verzorgd, er wordt serieus gewerkt, de contacten zijn allervriendelijkst en last but not least we kunnen bellen en mailen in het Nederlands. En dat is wel zo prettig.

Voor een uitgebreide introductie van APAPA, of "AYA" zoals wij Ayamonte binnen GRH aanduiden, verwijs ik kortheidshalve naar onze berichtgeving van 9 maart j.l.

We hebben nog even de tijd voordat Maaike naar de shelter komt; ook voor haar geldt dat zij het allemaal maar naast haar "gewone" werk moet doen. Vandaar dat we even gaan uitwaaien in Ayamonte. We pikken een terrasje en wachten gespannen af wat onze in het Spaans opgegeven bestelling voor resultaat zal hebben op ons bord ... Het valt mee, geen koeienogen of stierenballen maar heerlijke wat ondefiniëerbare tapas. We waren tots op onze Spaanse taalbeheersing, met de dag beter, totdat de vriendelijke ober in vloeiend Engels vroeg "Anything else, sir?". Daar hadden we nou zo in 't Spaans al die moeite voor gedaan en die man spreekt gewoon Engels .. Maar natuurlijk! Het gehele gebied daar is erg in trek bij met name Engelse toeristen, menige pensionado is hier in een eigen (tweede) huis neergestreken. Met enigszins gekrenkte trots gaan we op weg naar de shelter ....

Nadat we, extreem ervaren na een rally van een week door Andalusië, het onverharde weggetje naar de shelter en de net voor de finish opdoemende vervaarlijke heuvel hadden genomen, Parijs-Dakar valt daarbij in het niet, worden we hartelijk onthaald door Maaike. Op dat moment zijn ook twee stagiaires uit Leeuwarden en de Duitse pleegmoeder van Swing aanwezig. De stagiaires doen hier gedurende een aantal maanden praktijkervaring op als onderdeel van hun studie. Zij overnachten in de shelter, in hun eigen 'kennel': een van oorsprong keurig ingericht appartementje maar dat door de studentes vakkundig in de gebruikelijke 'meiden'-stal is omgetoverd ...

... ook schoonmaken van de benche voor Sierra hoort bij praktijkervaring opdoen ...

De hondjes hebben het geweldig, zeker vergeleken met andere toestanden die we die week gezien hadden! Zij beschikken over ruime kennels en een zeer ruim en goed afgezet bos dat rond de shelter ligt. Allemaal even vrolijk en letterlijk uigelaten razen ze door de shelter en het bos. We brengen een bezoekje aan Sven (inmiddels in Nederland) en aan Sierra die keurig gewassen wacht op haar vlucht die avond vanaf Faro. Verder maken we kennis met Roma een prachtige galga en een heel nest inmiddels uit de kluiten gewassen galgo-mixen.

... Sierra, zoals gewoonlijk op het dak ...
  
... Sierra                                  Maaike tussen haar hondjes                               Sven ...

We wensen de stagiaires een prettig verder verblijf en een goede terugreis en gaan samen met Maaike naar de (Duitse) pleegfamilie van Swing; tien minuutjes, een vervaarlijke heuvel en 67 kuilen verderop. Volgens het axioma "de kortste afstand tussen twee punten is een rechte lijn" reed Maaike ons voor, zich niets aantrekkend van enig obstakel onderweg, laat staan een kuil. Wij zigzaggend er achteraan....

... There are places Swing remembers ...

Wat heeft die Swing het getroffen in dit pleeggezin met veel leuke speelkameraadjes! Hij zit daar als een vorst en krijgt volop aandacht en liefde om goed te herstellen van de ontberingen in zijn jonge leventje. Terwijl Swing en z'n vriendjes om onze benen heen krioelen gaat om de haverklap Maaikes mobieltje; dit nog doen en dat nog doen. En dan moet zij Sierra ook nog ophalen bij de shelter en naar het vlegveld in Faro brengen. Ook al heeft zij het druk, ze neemt wel graag de tijd om met ons over allerlei zaken te overleggen. Het transport van Sven, het gebruik van de paspoorten/microchips, hun regelmatige vervoer van hondjes naar Duitsland, de behandeling van bepaalde ziektes, enz. En natuurlijk ons project; geanimeerd wisselen we ideeën uit om dat nóg beter te maken.

      
... Swing ...

We nemen afscheid, beloven de komende dagen nauw contact te onderhouden over aankomende transporten zowel via de weg als de lucht, en rijden terug naar Sevilla.

... APAPA - Ayamonte ...

Die avond bij Remco en Ana praten we na over onze ervaringen van die week en wordt het extra laat. Morgenochtend moeten we weer vroeg op om Hadewij naar het vliegveld te brengen. Zij gaat terug naar haar paardjes en hondjes in Nederland, ik mag nog een weekje blijven klussen ...