10 oktober 2009.

Na afloop van het bezoek aan Uprodea en Carlos waren we allemaal goedgemutst en redelijk uitgelaten in onze auto's gestapt om op weg te gaan naar Bellavista, het laatste bezoek voor die zaterdag.
Onze stemming zou weldra omslaan ....

Aangekomen in het dorp Bellavista en kris-kras ons een weg banend over stoffige landweggetjes kwamen we uiteindelijk terecht in een afgelegen nederzetting van, hoe zal ik het noemen, gebouwen en huizen die er ooit prachtig bij moeten hebben staan .... Nu was daar nog maar weinig van over, afgebrokkelde muren, kapotte ramen, graffiti, ingestorte daken, puinhopen. En daar tussenin zo hier en daar een bewoond perceeltje.
Een van die perceeltjes werd bewoond door Carmen met haar ... ca 20 honden en minstens zo veel katten ...

... toegang tot Bellavista ...

Zij stond ons al op te wachten en voordat wij naar binnen mochten door de in fris wit en zachtgeel geschilderde ingang werden ons overalls (voor de dames) en weggooi operatieschorten (voor de heren) aangereikt. Want ook al hadden we echt ons oude "kloffie" aangetrokken voor de shelterbezoeken, Carmen wilde niet dat wij onze "mooie kleding" vuil zouden maken.
De overalls en schorten waren geheel belangeloos, waarschijnlijk nietsvermoedend, verstrekt door een plaatselijk ziekenhuis waar Carmen werkt ...
Die verkleedpartij op straat was een veeg teken voor wat ons te wachten zou staan.

Vrolijk hielpen wij elkaar in de medische kledij, net als in de televisieseries elkaars schortjes en hemdjes vastknopend. Het plaatje zou compleet geweest zijn als er ook nog van die neus- en mondmaskertjes verstrekt zouden zijn...
Zusters Hadewij en Vera samen met chirurgen Antonio en Geert in de soap "Medisch Centrum Bellavista".

        
          ... dokter Antonio en zijn 'zusters"' ....                                         

De deur werd geopend, tientallen honden stonden aan de andere kant van de deur luid blaffend en heftig kwispelend net zo hard terug te duwen als wij 'm open duwden .... Uiteindelijk lukte het ons om een voor een naar binnen te glippen en in het pikdonkere voorportaaltje op de tast en goed geluk een paar vierkante decimeter te vinden waar je je voeten neer kon zetten zonder het risico te lopen daarmee een paar hondenpootjes te pletten ..

We werden overvallen ... dit was allesbehalve in overeenstemming met de pastelkleurtjes aan de buitenkant, wat klein, wat donker, wat een honden, wat een herrie en wat een stank! Maskertjes hadden hier zeker van pas gekomen en binnen 30 seconden zat mijn schort vol met scheuren en de keurig gestreken en gesteven overalls van de dames vol met pootafdrukken. Die overalls en schorten waren niet voor niets.

Enigszins bekomen van de eerste schrik en ontwaakt uit die eerste verlammende indrukken, weer in staat om na te denken, overlegden we met elkaar; dit is erg, maar hoe moet dit niet zijn als het tegen de 50 graden Celsius is in de zomer en er hier nog veel meer honden zitten. Letterlijk onvoorstelbaar.

Inmiddels was Beatriz al druk in de weer om alle hondjes hun pilletjes te geven, slinks verpakt in een stukje knakworst.
Carmen corrigeerde hier en daar een hond indien deze wel erg enthousiast werd in de begroeting van die vreemde bezoekers .. Weldra waren alle 4 "medici" voorzien van minstens 5 fans die tussen de benen door, opspringend , likkend, zachtjes bijtend en vooral luid blaffend getuigden van hun adoratie voor de hoofdpersonen in de soap.

                   
... Beatriz deelde worstjes uit ...                                    ... veel fans ...

Stuk voor stuk lieverds, die er dankzij de goede zorgen van Carmen en Beatriz eigenlijk prima uitzagen. Omdat er geen aparte kennels aanwezig zijn, Bellavista moet u eigenlijk zien als één kennel, liep de gehele meute vrolijk, spelend en onderling en naar ons toe indrukmakend door elkaar heen. Dat dat allemaal 'goed' gaat, zeker als Carmen afwezig is, is ons een raadsel. Ook moet je er niet aan denken dat een van de hondjes een (besmettelijke) ziekte onder de leden heeft ...

De realiteit is echter dat die honden daar zijn en verzorging nodig hebben en dat Carmen dat zeker niet alleen kan en geholpen moet worden. Het feit dat de omstandigheden verre van ideaal zijn is voor Uprodea/Beatriz en ons geen reden om die hulp te weigeren, integendeel! Juist door die hulp te bieden zijn we in staat de situatie voor de hondjes daar te verbeteren. U zult begrijpen dat wij daarbij aandringen op het elders onderbrengen van (een groot deel van) deze honden en de zodoende vrijgevallen plaatsen NIET op te vullen met weer andere hondjes, iets dat als eerste bij onze Spaanse vrienden opkomt want er zijn er zo veel die geholpen moeten worden .... Een steeds terugkerend dilemma.

Ongelooflijk, maar achter in deze shelter/kennel is er ook nog een aparte ruimte ingericht voor katten. Wij wurmen ons door het provisorische hek dat toegang verschaft tot het kattenverblijf. Met z'n zessen nemen we ongeveer driekwart van de gehele ruimte in beslag... Poezen, katers, kittens krioelen rond onze benen, springen op je schouder en miauwen dat het een lieve lust is alsof ze willen zeggen "Zo, nu zijn wij aan de beurt".

... blaffende katten ...

Wat direct opvalt zijn de blaffende katten ... ach nee, dat zijn kleine hondjes die bij de katten zijn ingehuisd. Carmen vertelt dat zij de kleine hondjes gewoon bij de katten houdt en voegt daar trots aan toe dat zij ook de grotere honden die net geopereerd zijn, de zogenaamde post-operatoria honden, bij de katten onderbrengt omdat zij dan geen last hebben van de grote honden en hier "in alle rust" kunnen herstellen van de ingreep. Nou ja zeg.
Het idee van ons doghotel met aparte een-honds-kennels flitst weer door mijn hoofd ....

... rondleiding door Bellavista ...

Ik weet niet meer wie als eerste riep "nou, het is mooi geweest, ik heb het wel gezien", maar het gevolg was wel dat we binnen no-time met z'n allen weer in de straat stonden voor die fris wit en vrolijk geel geschilderde ingang. We waren blij dat we eruit mochten en snoven de frisse buitenlucht diep op.
Beduidend minder vrolijk dan aan het begin van ons bezoek trokken we de medische kledij uit en leverden die enigszins beschaamd zwaar gehavend in.
Deze soap was voor ons ten einde, maar gaat voor Carmen en voor haar hondjes dag-in dag-uit als drama door....

Gago

Gago is de enige galgo/greyhound die in Bellavista aanwezig is. Met "aanwezig zijn" is alles ook gezegd; hij heeft het daar niet naar zin en kwijnt weg. Hij is daar door privé omstandigheden van zijn vorige baasjes terecht gekomen, een enorme overgang. Graag vragen wij uw aandacht voor deze lieverd !

Leest u zijn verhaal er nog eens op na, wellicht dat ù hem kan helpen ...

Update 13 oktober 2009.

Goed nieuws voor Gago.
Wij hebben Gago samen Champi op 9 oktober versneld naar Nederland gehaald en in een pleeggezin ondergebracht.
Eergisteren is Gago geadopteerd door een lieve familie in België !!!