7 oktober 2009.

Na het bezoek aan Granfamilia op weg naar Utrera, weer in kolonne: Encarni en Fernando voorop, daarachter Vera en Antonio en wij sloten de rij.
Binnen GRH kennen we Encarni al heel veel jaren. Eerst als vrijwilligster bij El Buen Amigo (EBA), een van de eerste shelters waar GRH mee samenwerkte. Tijdens de periode bij EBA is zij samen met haar man een zeer mooi en vindingrijk initiatief gestart om op een andere wijze aandacht te vragen voor dierenleed: DDEVIDA.  Voluit: Defensa de los Derechos de la Vida Animal.  

Ddvida doet dit door op allerlei manieren voorlichting te geven, veelal via de jeugd en dus op scholen. Kinderboeken, festiviteiten, kleurwedstrijden, presentaties, spelletjes enz. enz.
Hier begon zo veel tijd in te zitten dat Encarni een jaar geleden besloot zich hier volledig op te richten en zich als vrijwilligster van EBA terug te trekken. Voor de goede orde: er bestaan nog heel goede banden tussen EBA en Encarni.

Maar het bloed kruipt wwaar het niet gaan kan ... dus ook als Ddevida heeft Encarni pleeggezinnen weten te vinden waar hondjes in worden opgevangen. Daaronder ook galgo's en omdat wij Encarni al zo lang en zo goed kennen, we haar Ddevida initiatief volledig ondersteunen, brengt zij haar galgo's via GRH onder de aandacht van het Nederlandse en Belgische publiek.

Ddevida heeft dus geen shelter, geen doghotel en werkt uitsluitend met pleeggezinnen. Hoofddoelstelling van Ddevida is om door middel van voorlichting de Spaanse bevolking en vooral de jeugd te informeren over dierenleed en verzorging.

Zeer trots werden wij door Encarni en Fernando geleid naar het "hoofdkwartier" van Ddevida in Utrera.

Het "hoofdwartier" van Ddevida

En trots mogen ze zijn! Met vereende krachten is door een groep zeer enthousiaste vrijwilligers van Ddevida een oud vervallen onderkomen in een aantal maanden omgetoverd tot een keurig modern kantoortje. Naast een ontvangst- en informatieruimte werd trots de jongste aanwinst getoond: een ruimte om honden op te vangen om die te wassen en te verzorgen alvorens zij in een pleegfamilie worden opgenomen.

Door Ddevida is heel veel mooi promotiemateriaal ontwikkeld en wij waren allemaal sterk onder de indruk van wat deze groep enthousiaste, veelal jeugdige, vrijwilligers voor elkaar hadden gekregen. Een diep respect en bewondering voor hun (alternatieve) aanpak !

Het koste enige moeite ons los te rukken uit het inmiddels volgestroomde gebouwtje en met de gehele groep op weg te gaan voor een rondleiding door Utrera. Het was inmiddels donker, het stadje gonsde van de bedrijvigheid en onderweg werd onze groep alsmaar groter en groter. Het leek wel of iedereen Ddevvida daar kende, de ene vrijwilliger na de andere sloot zich bij onze groep aan ...

Het restaurantje waar we neerstreken werd snel en kundig verbouwd zodat iedereen, gezeten aan een wel heel lange tafel, de gesprekken gezellig kon voortzetten en tussendoor van de heerlijke tapas kon genieten!
Naast de gezellige gesprekken hebben wij ook diep serieus met Encarni en Fernando kunnen overleggen over de toekomst van Ddevida, GRH en ons initiatief om te gaan deelnemen in een doghotel-kliniek, niet ver daar vandaan.
Een initiatief dat door Ddevida wordt toegejuichd en volledig wordt ondersteund. Op onze vraag of zij ons daarbij wilden helpen en eventueel zelfs namens GRH daarin wilden acteren werd (typisch Encarni...) geantwoord: "we zullen vereerd zijn om dat voor jullie te mogen doen ..".

De avond zat er nog niet op, trots als pauwen sleurden de Utrerianen (?) ons door hun stadje en de rondleiding werd afgesloten met een bezoek aan de school waar Fernando werkzaam is, het was inmiddels een uur of elf s'avonds...
Enigszins verbijsterd gadegeslagen door voorbijgangers opende Fernando met een van de vele sleutels van zijn dikke sleutelbos het buitenhek, vervolgens het rolluik van de hoofdingang en daarna de deuren van de school, glipte snel naar binnen om het alarm uit en de verlichting aan te zetten. In deze "School of Arts" zijn door de studenten de muren van de gangen en klaslokalen voorzien van kunstwerken van beroemde "oude meesters".

Nadat Fernando "zijn" school, o wat was hij trots, weer had afgesloten werd hartelijk afscheid genomen van elkaar, hetgeen in een groep van een man of 20 enige tijd vergt kan ik u verzekeren, zeker in Spanje ... Tegen de klok van enen waren we weer thuis, met een zeer voldaan gevoel, terugkijkend op een drukke maar o zo productieve dag.

Een korte impressie van Ddevida