6 oktober 2009.

Nadat de ochtend goed besteed was met het doornemen van het programma en de specifieke vragen die we wilden stellen aan zowel Ddevida, later die dag, als aan de voor ons nieuwe shelter Granfamilia die middag, gingen wij op weg naar de plek waar we hadden afgesproken met Encarni van Ddevida. Waarom nu Encarni, dat kwam toch pas later? Ja, maar Encarni kende Granfamilia, had daar al eens wat hondjes voor bemiddeld en vandaar dat wij haar erbij hadden uitgenodigd. En, wel zo handig: zij wist de weg.
Zo ontmoetten wij elkaar op de parkeerplaats bij McDonalds in Dos Hermanas en na een hartelijke begroeting met Encarni en haar man Fernando gingen wij in kolonne op weg naar Granfamilia.

Granfamilia is een shelter die we als GRH nog niet kennen. Zij hadden ons gemaild of wij hen konden helpen.  Vooraf hadden we via de mail al duidelijk gemaakt hoe wij werkten en dat dat ook bepaalde eisen stelt aan het werk dat zij doen. Dat was allemaal geen probleem, dus vooruit: wij er naartoe.

De kolonne stopte op wel een heel bekend adres .... het doghotel, ook wel heel sjiek genaamd de "Residencia" waarvan Arca de Sevilla en Uprodea ook gebruik maken.
Ik kende het doghotel van eerdere bezoeken samen met Beatriz, met dit hondenpension is niets mis mee, hte ziet er allemaal schoon en opgeruimd uit en de honden maken gebruik van ruime kennels en een veldje waar zij een aantal keren per dag door de vrijwilligers van de shelters worden uitgelaten.

Zoals bij vrijwel al onze afspraken waren wij keurig op tijd maar moesten we wachten op de delegatie vanuit Spanje ... Je moet je daar vooral niet over opwinden, dat is daar heel gewoon. Zoals wij een stiefkwartiertje kennen, kennen de Spanjaarden een "Spaans uurtje" of 2 uurtjes of ... Heel normaal om daar later aan te komen dan afgesproken, soms mag je al blij zijn dat het niet 'mañana', mañana' wordt. Het gaf ons in ieder geval de gelegenheid om voorafgaande aan de kennismaking even rustig rond te kijken.

Een korte impressie van het doghotel

Naast een aantal privé pensiongasten zijn in dit doghotel voornamelijk hondjes ondergebracht van de shelters Arca de Sevilla, Uprodea en Granfamilia. Vrijwilligers van deze drie organisaties lopen dan ook door elkaar heen op het terrein. Vooraan zitten de hondjes van Arca en achterin links van het pad die van Uprodea en rechts van het pad die van Granfamilia. Van onze stichting hebben hier heel veel hondjes gezeten, niet vanuit Granfamilia maar vanuit Arca en Uprodea. Zij hebben het hier goed, meer aandacht en meer ruimte dan in de shelter. Maar de prijs daarvoor is hoog, letterlijk hoog: het onderbrengen van een hond in een doghotel kost de shelters al snel zo'n 5-10 euro per dag... Vandaar dat wij de shelters die daartoe genoodzaakt zijn vaak bijspringen in de kosten.

Nu gebiedt de eerlijkheid te zeggen dat we enigszins sceptisch waren t.a.v. de organisatie van Granfamilia; na hun mail waarin zij onze hulp inriepen, volgde al snel een dringende oproep om een galgo puppy die het heel slecht had te bemiddelen (Suchard). Daar hebben we direct gevolg aan gegeven, een (wel zeer bekende ...) adoptant gevonden, maar toen werd het ineens heel stil van de zijde van Granfamilia. Geen antwoord meer op ons blijde bericht dat we voor Suchard onderdak hadden gevonden, niets meer ... Maar de afspraak voor het bezoek was al gemaakt en die kwamen we natuurlijk na. Met die ervaring, met dat gevoel, stonden we daar dus te wachten op Granfamilia.

Suchard

  

Vera en Antonio met Suchard. Vera die verwoede en geraffineerde pogingen ondernam om Antonio over te halen om Suchard mee te nemen ... "Ach, kijk m toch eens" (allemaal in 't Spaans natuurlijk) en pardoes Suchard bij hem in de armen duwde. Het hielp allemaal niet, als ex-militair hield hij voet bij stuk: "We hebben er al genoeg", "Muchos perros", dat is zo ongeveer het enige Spaans dat ik beheers naast "Dos cervezas por favor" (twee bier alstublieft).


Toen de 3 vrijwiligers van Granfamilia zich aandienden is er geanimeerd met elkaar overlegd. Dankzij de aanwezigheid van Vera kon dat gelukkig in het Nederlands én in het Spaans want de vrijwilligers van Granfamilia spraken geen woordje over de grens. Ana, de "Presidente", zeg maar de voorzitter van Granfamilia gaf aan met onze strenge werkwijze ten aanzien van bloedtesten, registratie, voorbereiding, verzorging geen enkel probleem te hebben en daar zondermeer aan te kunnen voldoen. Wellicht ging dat iets te snel, geheel overtuigd waren we niet. Zij zou ook beschikken over een vrijwilligster die ons in het Engels tewoord kon staan, een van onze eisen, anders is onze ervaring gaat het op de cruciale momenten mis. Maar niets anders dan lof over de manier waarop zij betrokken waren bij de hondjes en die verzorgden. Het hart zat duidelijk op de goede plaats en het gaat 'm tenslotte toch voornamelijk om de hondjes ... alhoewel ... door een wellicht gebrekkige organisatie kunnen wel problemen ontstaan, voornamelijk in de logistiek waardoor hondjes én adoptanten nodeloos lang moeten wachten op een transport. Dus het één is belangrijk maar het andere ook.

Linker foto: v.l.n.r Encarni, een vrijwilligster van Ddevida en de dochter van Ana met Suchard.

Vanl l.n.r. Vera, Ana, Hadewij en Geert.

U begrijpt wellicht dat we er wat gemengde gevoelens aan overhielden: aan de ene kant wilden we Granfamilia dolgraag helpen, de hondjes zagen er goed uit en we zijn ervan overtuigd dat ze liefdevol en goed verzorgd worden. Aan de andere kant twijfelden we aan de capaciteiten van Granfamilia als organisatie. De organisatie bestaat ook nog niet zo lang en wellicht zijn het de bekende aanloopproblemen?
Terplekke besloten we om het een kans te geven en hebben we Granfamilia uitgenodigd om de gegevens van hun galgo's aan ons te sturen zodat we de hondjes in onze adoptieprocedure op kunnen nemen.
Wellicht is het tekenend dat we tot op de dag van vandaag nog niets hebben ontvangen ...

Daarna vertrokken met Encarni naar Ddvida in Utrera.

Een van de galgo's die bij Granfamilia zit is Nancha, een mooie teef.

En natuurlijk pups ...