14 oktober 2009.

Het is dinsdagmorgen en we hebben een rit van bijna 200 kilometer voor de boeg. We zakken nog verder af naar het zuiden, naar Cadiz, om precies te zijn: naar Chiclana de la Frontera. Om nog preciezer te zijn: naar de shelter Kimba die een paar kilometer buiten Chiclana ligt. Om uitermate precies te zijn ....

Van een vorig bezoek aan Kimba herinner ik me maar al te goed dat het vinden van Chiclana niet zo moeilijk is, maar daarna ... Daarna is het zeker nog een half uurtje de bush-bush in, eerst asfalt onder de wielen, daarna alles behalve asfalt, links, rechts, scherpe bocht, links, rechts, ... behendig om 23 kuilen heen sturen, de overige 100 niet missen hetgeen je overal blauwe plekken oplevert en vast ook niet gezond zou zijn voor ons huurauto-tje ...

We waren dus gewaarschuwd en hadden voorzorgsmaatregelen getroffen. Als eerste hadden we alle eventuele schade aan de huurauto afgekocht en ten tweede de coördinaten van de shelter doorgekregen: iets als 36.16.30N / 6.02.50W, nou dat kon nooit misgaan... Gecontroleerd met google Maps, klopt: is ergens in de buurt van Chiclana. Wij op weg, met onze Tom Tom die de coördinaten probleemloos had vertaald in een routebeschrijving naar het zuiden. Wat een wonder van techniek.

Onderweg passeerden we Las Cabezas de San Juan waar we zaterdag met Carlos waren geweest. Inderdaad we waren vanuit Sevilla op weg naar de stranden in het zuiden, vamos a la playa ! Tijd zat, we hadden om 12.00 uur afgesproken en als we zo door bleven tuffen waren we weer echt Hollands een kwartier te vroeg ... Ruim voor Cadiz de snelweg naar Chiclana, alle afslagen Chiclana lieten we links liggen, dat wil zeggen we lieten ze rechts liggen want als je daar links zou afslaan kom je de vangrails tegen...

Overmoedig geworden en met een heilig vertrouwen in de moderne techniek van navigeren volgden we de aanwijzingen van de Tom Tom. Hier de autosnelweg af, OK! De volgende links, rechts, verderop rechts aanhouden ... "Herken je het al 'n beetje?" vroeg Hadewij. Kwam die lichte trilling in haar stem door de zoveelste kuil die we niet misten of was het de voorzichtig opkomende twijfel ... Nog 800 meter ... "hier rechtsaf" ... hoe kan dat nou? Daar ligt niet eens een weg, of wel? Ja, een karrenspoor ... nou vooruit, we zijn toch tegen alles verzekerd ... en die Tom Tom, die we inmiddels hadden omgedoopt in Dom Dom, ging maar door: "over 100 meter rechtdoor, daarna bestemming bereikt". Nou, die 100 meter hebben we maar laten zitten want ik denk niet dat ons karretje dat had overleefd, wij trouwens ook niet.
Daar hadden we achtereenvolgens eerst een brede greppel voor moeten nemen om vervolgens dwars door een 2 meter hoge muur te rijden. Ik wist dat er een muur om de shelter Kimba heen staat, maar dat was zeker niet deze muur. Los daarvan, het leek ons ook niet echt netjes om op deze manier bij Kimba aan te komen: "Hallo, hier zijn we!".

 
... vanuit de lucht moet het er zo hebben uitgezien ...        ... en bij dit beeld wisten we dat we niet goed zaten ..

Enfin, na heel veel omzwervingen, vragen onderweg en bellen met Kimba bevonden we ons uiteindelijk een uur later dan gepland weer in .... Chiclana waar Tony en Nieves ons lachend begroeten: "Hallo, hier zijn we!"... nou, ja!
Het vinden van de shelter was daarna een eitje, gewoon de dames volgen.

Nieves, al sinds jaren voorzitter en Tony, penningmeester van Kimba, namen ruim de tijd om ons door de shelter rond te leiden en toe te lichten wat er zoal het afgelopen jaar gebeurd was binnen hun organisatie. Deze Spaanse vrienden hadden een turbulente periode achter de rug door het vertrek van een aantal oudgedienden en het verdelen van de taken over (nieuwe) vrijwilligers. Dat was ons ook opgevallen, de aanmelding van hun hondjes voor onze adoptiesite stokte, hulpgoederen en benches werden niet in ontvangst genomen, .. Zij waren verguld met de spullen en benches die we maar zelf hadden meegenomen die dinsdag, maar vooral waren we alle vier blij met het open en eerlijk gesprek over wat er was voorgevallen en hoe we dat samen in de toekomst beter kunnen doen !

... Kimba ...

Het is duidelijk dat Kimba geen vetpot is, het verzorgen van de circa 180 hondjes, onderhouden van de kennels en het kattenverblijf, het terrein en de deels omgewaaide muur (nee, niet door-gereden muur), vraagt veel meer geld dan dat er binnenkomt. Wij kunnen ze ondermeer helpen door het afnemen van hun hondjes, daar zijn goede afspraken over gemaakt waardoor we goede hoop hebben dat het aanmelden van Kimba hondjes weer op gang komt.

       
...Nieves en Nieves ...                                ...  en met twee zojuist opgenomen galgo's ...

Ondanks de zeer beperkte middelen doen de vrijwilligers van Kimba er alles aan om de honden en katten goed te verzorgen, daar gaat ook echt hun eerste zorg naar uit. Dan maar even wachten met het onderhoud van de muur of het terrein, eerst de dieren. De hondjes zagen er dan ook goed uit, ruime schone kennels waarin we ondermeer de   mooie witte galga (Nieves) en twee nog te castreren galgo's hebben gezien.

Nasat de kennels die tegen de buitenmuur zijn gebouwd beschikt Kimba over twee aparte kennelgebouwtjes.Het ene voor honden die herstellen van medische ingrepen en het andere dat heel vernuftig in elkaar is gezet. Via een centrale gang zijn de nachtverblijven eenvoudig toegankelijk voor de vrijwilligers. Vergelijk het maar met wat je in dierentuinen vaak ziet. Het gaf ons weer volop ideeën voor ons project.

  
... dag- en nachtverblijf gescheiden ...

In het kantoor, een omgebouwde zeecontainer, hebben we nog lang nagepraat over Kimba, GRH en allerlei andere zaken. Het afscheid was (weer) emotioneel, nee, we zullen jullie niet vergeten. Tot spoedig ziens!

          
                                   ... Nieves, Geert en Tony ...                                  ... Tot spoedig ziens ! ...

Buiten de poort als eerste de coördinaten van de 'huidige positie' als adres van Kimba opgeslagen in de DOM DOM, zo'n puzzelrit willen we niet nogmaals maken ... Daarna op weg naar huis, Sevilla, ja hoor dat deed 'ie goed ... en ruim twee uur later zaten we met een voldaan gevoel weer thuis achter 'dos cervezas'...

Morgen weer een lange rit, naar de grens met Portugal: Ayamonte.