12 oktober 2009.

Een van onze shelters attendeerde ons een paar weken geleden op het bestaan van een meisje dat zo'n 45 honden ergens in de buurt van Olivares verzorgt. Dat meisje, Yoana genaamd, zou een aantal galgo's hebben rondlopen die geen enkele kans op een Spaanse adoptie maken. Of wij haar zouden kunnen helpen....

     
... Yoana met haar hondjes ...

Via eerst Remco en later Vera is er contact gelegd met Yoana, zij spreekt alleen maar Spaans en dan nog wel van dat hele snelle waarin ik zelfs de mij bekende woorden (dos cervezas por favor) niet zou herkennen...
Omdat onze Tom-Tom ons een beetje in de steek liet en in de maandagochtendfile op de rondweg van Sevilla deed belanden, dreigden wij dit keer te laat te komen. "Ach, we passen ons al aardig aan aan de gewoontes" zeiden we tegen elkaar. Maar lekker zat het ons niet. De Hollandse bekrompenheid won het al snel van ons aanpassingsvermogen en via Vera lieten we Yoana weten een half uurtje later te zijn: geen enkel probleem!
Vera had zoiets van: "een half uurtje later, daar hoef je toch niet voor te bellen ...".

Wij waren uiteindelijk niet een half uurtje maar een kwartiertje te laat, dus eigenlijk te vroeg. Kunt u het nog volgen? Nou Yoana blijkbaar niet want zij was in geen velden of wegen te bekennen. En wij maar wachten op die rotonde in Olivares. Wat had ze gezegd "Villanueva del Ariscal"? Nou, dan rijden we daar gewoon naartoe, dat kan nooit groot zijn, wij op weg. We kwamen letterlijk geen hond maar ook geen auto tegen op dat wel heel smal weggetje. Juist voordat we het dorpje over een aftands bruggetje (voor muilezels?) binnen wilden rijden, stoof er vanaf de andere kant een bestelwagentje onze kant op ... Gezien het tijdstip, de haast, de richting, de stickers op de auto en het verhitte meisjesgezicht achter het stuur moest dit Yoana wel zijn ... het was tenslotte ook de eerste auto die we het laatste half uur hadden gezien. Maar zij heeft ons never nooit gezien omdat wij inmiddels half over de afgrond voor het bruggetje in de greppel hingen ... Wij gekeerd, een kunst op zich, en er in volle vaart achteraan en jawel hoor, terug in Olivares aangekomen op de afgesproken plek stond zij daar ons op te wachten. Nee, het was geen probleem dat wij wat verlaat waren  ... wij verlaat?? (@*!)

Zij leidde ons naar haar "shelter", een kwartiertje rijden vanaf Olivares, gelegen in the middle of nowhere maar wel een prachtig gebied. En daar op een afgezet stukje grond van haar vader, tussen de olijfbomen in, waren al haar hondjes gehuisvest. Yoana doet meer dan haar stinkende best om min of meer in haar eentje alle honden te verzorgen waaronder 8 Galgo’s.

In het begin was het zonder Vera's vertaalkunsten even wennen maar het lukte eigenlijk best wel aardig. Handen- en voetenwerk maar ook de cursus Spaans van Hadewij, ooit eens in het grijs verleden gevolgd, betaalde zich eindelijk terug. Yoana was door Vera vooraf goed geïnformeerd over GRH, dat hielp, maar wat vooral hielp was dat zij zeer prettig gezelschap was en zich overduidelijk met hart en ziel inzette voor de hondjes. Wat we zagen zei genoeg...

Trots toonde Yoana haar Galgo's en alle papieren die zij zorgvuldig in ordners had gearchiveerd. De paspoorten, de resultaten van de bloedtesten, de inschrijving van de chips, de inentingen enz. Het was duidelijk dat Vera er vooraf bij haar op had gehamerd dat wij deze zaken wilden zien; nou, zij had het allemaal keurig voor elkaar !
En ook belangrijk ... sick ... wat zagen die beestjes er goed uit !
Eenmaal los op de binnenplaats werd het al snel een dolle boel en alles en iedereen tuimelde over elkaar heen.

We, lees Hadewij want ik had weer volop bezoek, hebben lang met haar gesproken, onze hulp toegezegd en voor de bemiddeling van haar galgo's afgesproken dat Vera daarvoor met haar contact opneemt. Wel zo makkelijk als dat in het Spaans kan. Dus wellicht vindt u eerdaags de galgo's uit dit verslag op onze adoptiesite. Welkom Safira, gevlekte drukke Hugo, Gala, kleine gestroomde Jacqueline, zwarte Zafira, .... !

Nadat we een aantal zaken, waaronder olijfbomen, hadden voorzien van onze GRH-stickers en Yoana hadden blij gemaakt met andere GRH-artikelen, namen we afscheid en lieten haar alleen achter met haar hondjes. Een diep en diep respect voor deze meid, wat een held!

Volgende stop is El Buen Amigo, we waren keurig op tijd ...

Villanueva del Ariscal