anne

Jaren geleden kregen we internet. Het eerste wat ik deed was op windhonden zoeken. Waarom? Omdat ik door een vriend toen ik 16 jaar was, whippets had leren kennen en gelijk verliefd werd op het windhondenras. Waren er misschien wel herplaatsers? Ik wilde weer een hond, maar dan wel een windhond. En als ik er 1 kon redden, was dat alleen maar nog mooier…

Internet bezocht dus. In Nederland zag ik niets. Ik kwam in contact met New Graceland, in Zwitserland. Een mooie organisatie die zich inzet voor windhondjes. De voorzitter vertelde mij, dat er in Nederland net een organisatie was opgericht: Greyhounds Rescue Holland. Ik heb gelijk contact gezocht.

Betty Mercey en haar man waren pas deze organisatie begonnen. Er waren nog geen honden in het verschiet, het was een pril begin. Zij hadden contacten in Spanje, met Anne Finch in Engeland en deze had weer contact met Pat Osborne in Spanje. Deze dame had een opvang voor galgo’s. Er waren niet meer dan plaatjes van honden waaruit ik zou kunnen kiezen… Ik koos voor een brindle dame: Angie. Op de een of andere manier lukte deze adoptie niet. Ik werd op een ochtend gebeld door Anne Finch, of ik niet, doordat Angie niet door kon gaan, een zekere Rita zou willen… “Ze is zo bang en hunkert naar meer aandacht”.

Ik antwoordde: “laat haar maar komen”.

Ik wist niets van deze hond, behalve dat ze zwart was, een teefje dus, en erg bang was.

De datum was geprikt, Betty en ik reden naar Duitsland, in de middle of nowhere kwam het busje aan. Volgeladen met greyhounds (van de renbaan volgens mij). Als laatste kwam er een klein, zwart, tenger galgo teefje uit het busje gestapt. Mager, angstig, vol met littekens, ze was nog loops ook. Dat was dan Rita, door mij Anne genaamd, naar de hoofdpersoon in dit verhaal, Anne Finch.

Tja, Anne wilde niet plassen, ze wilde niet poepen, ze wilde helemaal niets, ze dook weg, was alleen maar bang. We hebben Anne in de auto geplaatst en we gingen huiswaarts…. Ineens zegt Betty: “Wat ruik ik toch?” En ja hoor, Anne had ondertussen een lekker hoopje plus piesje in de auto gedaan en viel vervolgens zuchtend in slaap.

Thuis aangekomen bedacht ik me “Hoe ga je met een traumatische hond om?” Ik besloot niet veel aandacht aan haar te besteden. Had water en brokjes neergezet en een bench met een zacht kleed wat (in de eerste maand) haar hol werd. De komende weken waren spannend.

Ik heb expres niet veel aandacht gegeven, ze was zo bang. Haar bench werd wel haar plekje.

Uitlaten was moeilijk, Anne was bang voor alles. Wat wel een pré was, ze was loops. Ze sloot dan ook snel contact met m’n katten, haha, die konden erg dichtbij komen! Na twee weken aan de lijn, voorzichtig alles leren kennen van de buitenwereld, en veel contact met ons… lieten we haar voor het eerst los hier in de Drunense Duinen. Mijn vriend zei nog, daar gaat ze, die komt nooit meer terug.

Ze rende, rende en rende, en nogmaals rende ze, ik heb zelden zo’n brok blijdschap in vrijheid gezien. Ver weg ging ze, een stipje aan de horizon… Maar ik wist; ze komt terug. Ik wist het gewoon. En ja, nadat ze uitgerend was, kwam ze terug bij ons, uithijgend en dolgelukkig. Toen was het ijs gebroken.

Anne is nooit meer van ons weggegaan.

Ze bleef een jager, maar kwam altijd terug. Na een jaar was ze de knuffelkont van het bos.

Na tien jaar was ze op. Anne poepte op de bank, ze kreeg een epileptische aanval en ik moest haar in laten slapen. Tijdens haar leven kwamen hier nogal wat opvangers, honden die geadopteerd werden, pleeghonden… Voor alle honden die na haar hier in huis kwamen, was Anne de moeder van allemaal. En de katten lagen op haar rug, op de bank.

Wat een prachtige hond. Anne.

Boegbeeld van GRH.

De eerste en zeker niet de laatste.

Bedankt voor het lezen. Ik wens jullie namens Anne en mij een goed vervolg toe. Iedere hond mag een kans krijgen.

Liefs,

Syl, namens Anne