Ik zat in een dieptepunt van mijn leven, zo depressief. Ik verdroeg het niet meer. Heel bewust koos ik er voor om een hond te “nemen”. Dan moest ik wel de deur uit, zou ik kunnen genieten van de natuur. Zonder reden de deur uit gaan was inmiddels een heel hoge drempel voor me geworden. In feite een erg egoïstische keuze als ik er op terug kijk, maar met de kennis die ik nu heb de beste keuze en het mooiste cadeau van mijn leven.

Ik koos voor een prachtige oudere reu van 9 jaar. Hij heette Fudge, bij mij zou hij Brindle gaan heten wist ik al. Het was zo spannend. Hoe zou hij op mij reageren, zou ik het allemaal wel aan kunnen. Gelukkig had ik een heel geduldige nazorgster bij wie ik met alle vragen terecht kon. Niets was haar te veel, altijd begrip, altijd uitleg, altijd aanmoediging. En ook enkele andere mensen van GRH hebben me in het begin erg geholpen.

Op 11 augustus kwam hij dan eindelijk…………mijn Fudge, mijn Brindle.

Lieve, moedige, zachtaardige Brindle, dank je wel voor alle liefde die je geeft. Het is ontroerend en inspirerend hoe jij na 9 jaar mishandeling, honger en geen liefde, de moed hebt om toch weer vertrouwen te hebben. In mij! Het is een hele eer. Ik hou zoveel van jou. En jouw nieuwe geluk maakt me trots. Dat hebben we samen met veel geduld bereikt. Je koppie in elke tuin steken, je blije zucht als je heerlijk ligt, hoe je de tijd neemt om heerlijk te snuffelen buiten, hoe je keihard op de hei rent en met de zelfde vaart naar me terug komt als ik je roep maar ook uit jezelf. En ik die je dan steeds een dikke knuffel geef.

We zijn opgebloeid samen. Dat is geluk mijn lieve mannetje. Ik zou je geen dag meer kunnen missen…………

en heel binnenkort mogen we samen Faline verwelkomen die nu nog Sugar heet.