Match!

Toen we naar Spanje togen, Claire en ik, zagen we onze opvangers, vonden hen zoals altijd leuk en lief en namen hen op in ons gezin. Tot zover alles normaal.
Kyra is inmiddels geplaatst bij haar eigen familie, vlakbij haar pleegmoeder, mijn lieve hondenvriendin. Supermatch. Bij Bernarda duurde dit iets langer.

Zeker, we hebben bezoek gehad van lieve mensen. Bij de ene familie vond Bernarda hun al aanwezige kleine hondje niet heel leuk (die gelukkig wel enorm klikt met één van de andere pleeghonden van Greyhounds Rescue Holland) en de andere potentiële adoptant had twijfels. Ze was zo stapelverliefd op haar eigen galga, had ze nog genoeg ruimte in haar hart….en dat vond zij niet eerlijk naar Bernarda toe.

We plaatsten nog eens een foto, nog eens een filmpje, ook bij GRH op facebook. Een aantal mensen vond dat dat kleine hondje in het filmpje (Silvie) maar mee moest verhuizen als Bernarda geadopteerd werd, waarom die twee nog scheiden? En de eerste kriebel in mijn maag was een feit. Intussen waren er drie maanden verstreken.

Bernarda voelde/voelt zich steeds meer thuis. Heeft zich aangepast aan onze dagindeling, is lief en makkelijk, blij en speels, kan met alle mensen en dieren in huis en daarbuiten. En daar ga ik weer.
Opnieuw een galga die haar vertrouwen aan ons geschonken heeft. Na een niet zo leuk leven, getuige al haar littekens, en na een jaar in de shelter. Het doet me zo denken aan Otje. De situatie, het vertrouwen, de match.
Gisteren is het besluit gevallen. Bernarda is niet meer ter adoptie. Ze blijft. Voorgoed.
Zij is een tweede Otje voor mij. De mensen die ons kennen zegt dit genoeg 😊

Failed foster. Voor de tweede keer in ons dertienjarige opvangleven. Dat valt toch best mee?