column-30

Column 30 Zoals jullie in mijn vorige column hebben lezen is Sidney, onze Jack Russel koningin, ongeveer twee maanden geleden overleden. Ik heb dit zwaar onderschat. De eerste week heb ik als een hoopje snot op de bank gelegen. De tweede, derde en ook de vierde week was ik nog niet veel waard.

Hondenharen in de auto

Godzijdank had en heb ik mijn hondenvrienden om mij heen. De overbos wandelclub (een groep mensen die op hetzelfde tijdstip zijn of haar honden uitlaat), Corina, Nelly, Kim (hondenmoeders van vriendjes van Jim) en nog vele anderen. Wat is het fijn als mensen je begrijpen. Wat is het fijn als mensen het niet erg vinden als je weer over Sidney wil praten. Wat is het fijn als mensen een arm om je heen slaan als je weer in tranen uitbarst omdat je hondenharen van Sidney in de auto vindt.

Wat ik totaal niet heb zien aankomen zijn alle lieve reacties die ik van jullie, mijn lezers kreeg. (ja ja jullie lezen het goed. Ik beschouw jullie als mijn lezers.). Lezers die je weleens in het echt hebt gezien op GRH wandelingen, lezers die je via Facebook kent, lezers die je eigenlijk helemaal niet kent, een lezer uit Canada (Hello…). Lezers die ook een hondje hebben verloren, lezers die met je meevoelen en lezers die een hondje hebben die in zijn of haar laatste levensfase zit. Om wat voor reden dan ook, ouderdom, ziekte. Het maakt niet uit want de verdriet en angst is er niet minder om.

Al jullie reacties en medeleven raakten mij diep. Nogmaals mijn dank hiervoor. Jullie zijn een enorme steun voor mij geweest. Wat zijn wij, (wind)hondenmensen, toch een bijzonder ras. Een hechte familie. Ik kan niet anders zeggen.

Van het 1 kwam het ander

Met enkele van jullie raakte ik in gesprek. En van het 1 kwam het ander. En zo droogde ik op een zonnige ochtend mijn tranen en ging ik op bezoek bij 1 van mijn lezers. Voor alle duidelijkheid; dit was op haar uitnodiging. Het is natuurlijk niet zo dat ik jullie adressen op spoor om vervolgens “by surprise” bij jullie voor de deur te staan en vervolgens de hele middag op de bank tussen de windhonden ga zitten. (alhoewel, ik jullie wel moet bekennen dat ik enorm gezellig kan zijn als ik een goed humeur heb. Maar goed, ik dwaal af…)

Jim en ik (Jim was uiteraard mee) hebben een heerlijke middag gehad bij Karin. Jim voelde zich al vrij snel thuis. Er lagen overal heerlijke mandjes met een dik matras. De overige honden lagen hem geen stro-breed in de weg. En als klap op de vuurpijl lag er in de hoek een kist vol met speelgoed. Fantastisch! “Ik ga hier nooit meer weg…” dacht Jim. Er werden koekjes uitgedeeld, er werd geaaid, er werd geknuffeld. Iedereen was weg van Jim en Jim dacht…”Best wel relaxed, een bekende galgo zijn”. Ik mis alleen die rode loper nog die bij binnenkomst had moeten worden uitgerold. Beetje jammer Karin…;-)

Als je mij 50 foto’s laat zien denk ik 50 keer: “Jahoor, die wil ik wel adopteren”.

Die middag gebeurde er nog iets anders. Iets bijzonders. Karin bezoekt namelijk shelters in Spanje. Hartverscheurend natuurlijk. Al die hondjes die een baasje zoeken. Als je mij 50 foto’s laat zien denk ik 50 keer: “Jahoor, die wil ik wel adopteren”. Maar het gebeurt eigenlijk nooit. Deels omdat mijn vriend het nooit wil en deels omdat ik blijkbaar toch niet genoeg klik ervaar om mij er hard voor te maken. Tot die bewuste middag…

Azahar

Karin was afgelopen mei in Sevilla geweest. Bij FBM (Fundacion Benjamin Mehnert). En daar had ze een windhond gezien die haar hart raakte. Een mix-windhond (podenco/grey?) of (galgo/grey?). Bij het afscheid van Karin en Azahar (zo heette de windhond) zong Azahar voor haar. Azahar kan namelijk de mooiste Aria’s zingen. Voor mij ging dat filmpje door merg en been. En Azahar zat er al een tijdje…

Azahar bleef maar door mijn hoofd spoken. Nog maar eens Karin bellen. Nog een keer vragen of ze weer alles wil vertellen over Azahar. Ik heb de filmpjes van Azahar wel 20 keer voor Jim afgespeeld. En uiteraard reageerde hij wel op haar gezang, maar ja, als ik een fimpje van Bert & Ernie opzet reageert Jim ook op Ernie. En ik ga toch echt niet een Ernie aanschaffen hier in dit huishouden.

Vraagtekens

Mijn vriend was er absoluut op tegen. Er waren wat hem betreft teveel vraagtekens. Bij Jim wisten wij weliswaar ook niet wat wij in huis haalden maar Jim was 7 maanden oud. Azahar was al 2,5…

Hoe mooi zou het zijn als Azahar in een pleeggezin in Nederland had gezeten. Dan hadden we haar kunnen bezoeken. Dan hadden we meer informatie tot onze beschikking. Maar Azahar zat in een asiel. In Sevilla. Met 400 andere honden.

Tja… en toen was daar onze vakantie. Omdat Sidney 1 dag voor onze vorige vakantie kwam te overlijden zijn wij toen niet gegaan. Ondanks al ons verdriet besloten wij om een nieuwe vakantie te boeken. Een weekje naar de zon. Nooit bij stilgestaan maar vanaf onze vakantieplek was het welgeteld slechts 3 uurtjes rijden naar het asiel.

Van het 1 kwam het ander en via Karin kwam ik in contact met Donna. Ook een windhondenmoeder en bekende van het desbetreffende asiel. Mensen, jullie geloven het niet. Dit asiel heeft een gastenverblijf! Je kan daar overnachten (twee, drie, zeven nachtjes. Wat je wil.) En zo heb je de kans om kennis te maken met alle hondjes of met een specifiek hondje wat je al op het oog hebt.

De laatste twee nachten sliepen wij dus niet in een hotel maar in een asiel. Azahar… here we come!

En daar zat ze dan. In een hok met een andere jonge galgo reu. Een stevige dame met gespierde billen. Een nekomvang van 40 cm. Prachtige schuine, warme Cleopatra ogen met een ondeugende, toch wel uitgekookte blik erin.

column-30-foto-2
Ze kwam meteen naar ons toe. En ze bleef bij ons. We hebben goed nagedacht over deze stap. Past ze in de roedel. Past ze bij Jimi? Het is een pittige tante. Geen dame maar eerder een enthousiaste bulldozer die zelf niet doorheeft hoe lomp ze kan zijn. En ze is slim (toch een Podenco?). Uitgekookt slim.

We vonden het in ieder geval een mooie combinatie met ons galgo prinsje Jimi.

En daarover zult u de komende maanden en hopelijk jaren over mee lezen. Want daar zullen de toekomstige columns over gaan. Jimi &… Cleo! En dat er een hoop te vertellen is staat nu al vast.

column-30-foto-3
Hoe is de eerste kennismaking gegaan met Jimi? En waarom duurde het zolang voordat we eindelijk een geschikte naam voor haar hadden gevonden? Bestaan er windhonden die blijkbaar nog ergere winden kunnen laten dan Jimi? En zoja, welke luchtverfrisser is daar dan tegen bestand? Zoveel vragen, zoveel antwoorden, zoveel columns.

Tot volgende maand! En voor nu,

Groeten van Ampa en een poot van Jimi het galgo prinsje en Cleo onze Beverwijkse bulldozer.