Al meer dan 20 jaar hebben mijn man en ik,  Gonny Meijering,  galgo’s. Eerst van andere stichtingen en daarna van GRH. Pas sinds een jaar ben ik vrijwilliger bij GRH en ik kreeg snel de smaak te pakken……mijn man trouwens ook. We hadden de wens om een vakantie te plannen, waarin we zoveel mogelijk shelters wilden bezoeken en daar waar mogelijk iets voor hen doen. Op 26 oktober 2018 vertrokken we dan en van twee shelters wisten we al precies wat we wilden doen.

Voor één erg armlastige en heel kleine shelter wisten we vooraf al dat we hen het goede nieuws konden gaan brengen dat ze vóór de kerst zo’n 15 warme jassen zouden krijgen voor hun honden. Voor een andere shelter zouden we, omdat zij er de tijd niet voor hebben, heel veel foto’s en videos gaan maken van de honden.

27 oktober 2018. We hebben een shelter in Olvera bezocht. Maar oh oh oh de weg er naartoe. Een héél steile helling die ik een paar honderd meter moest opklimmen:) Wát een liefde, tijd, zorg en aandacht geven deze lieve mensen aan de honden. De blijheid straalt van de honden af als ze de vrijwilligers zien aan komen en wat een vreselijke armoedige omstandigheden zijn het waar ze het mee moeten doen. Met bijna buikpijn zijn we er weer weg gegaan in de wetenschap dat zelfs in omstandigheden die wij met onze nederlandse ogen als armoedig ervaren, ze nog steeds veilig zijn en dat er van hen wordt gehouden. Dat is altijd nog 1000 maal beter dan op straat moeten leven zonder onderdak en een groot risico te overlijden.

28, 29 en 30 oktober naar Cordòba. Daar bevindt zich een shelter waar zo’n 80 honden zitten en we hebben werkelijk nog niet eerder meegemaakt hoe verschrikkelijk de omstandigheden soms kunnen zijn. Er was een hond nét gered die een week op straat had gelopen met touw om zijn bek gebonden. Hij kon dus niet meer eten of drinken, wat een wreedheid en wat geweldig dat deze schat op tijd is gered. Notabene door een andere organisatie die zich voornamelijk met katten bezighoudt. Ze hebben een vangkooi van hen moeten gebruiken om deze hond te kunnen vangen. Véél te klein natuurlijk, maar dat maakt niet uit. De hond is nu veilig en wat een schat is het!!

De week voordat wij er waren werden er 7 nieuwe honden gered en zijn binnen gekomen, zo’n 6 tot 10 galgo’s zitten te wachten in de plaatselijke perrera (dodingsstation) op een plekje en het is alleen maar te hopen dat die plek snel genoeg komt. Want in een perrera worden de honden gemiddeld na 10-14 dagen afgemaakt als ze dan nog niet zijn afgehaald door iemand. Dagelijks moeten de shelters meerdere malen “nee” zeggen als er weer een of meer honden worden aangeboden voor opvang want ze zitten tjokvol. Er kán gewoon niet meer bij. Met een brok in de keel hoorden we de mensen van de shelter zeggen dat ze er soms niet van kunnen slapen als ze weer nee moeten zeggen. Maar de goede verzorging van de honden die er zijn moet voor gaan. In elke shelter zijn de vrijwilligers zich er heel goed van bewust dat het onmogelijk is om alle honden die afgedankt worden (of erger) te redden en een goed thuis te bezorgen.

Helaas zit deze shelter ook in heel hoge nood. In één van de gebouwen is het dak deels ingestort. De overige gebouwen zijn grotendeels ook in erbarmelijke toestand en eigenlijk nagenoeg onbewoonbaar. De vrijwilligers lopen daar rond mét het risico dat een ander deel van de daken zal instorten en bovenop hen en op de honden zal vallen. Einde december moeten ze er uit omdat de eigenaar de huur niet meer wil verlengen en de grond wil verkopen. De nieuwe shelter is in aanbouw maar het is de vraag of alles op tijd klaar kan zijn, er is niet zozeer gebrek aan tijd om af te bouwen maar gebrek aan héél veel geld om af te kunnen bouwen. We duimen zo voor hen dat het gaat lukken anders staan straks misschien 80 honden op straat en we weten gelukkig dat GRH al heel druk bezig is om allerlei activiteiten te ontwikkelen om geld in te zamelen. Bovendien zijn we niet de enigen bij wie de noodklok is geluid en gelukkig ook niet de enige organisatie die van alles in het werk stelt om er voor te zorgen dat deze shelter kan worden afgebouwd.

We hoorden hier ook over de podenco campanero. een prachtige grote podenco (grootte van de galgo) die maar héél zeldzaam in de shelters terecht komt. De galgueros die hen houden proberen hen gewoonlijk te verkopen als ze de hond niet meer willen, als dat niet lukt proberen ze er mee te fokken, als dat ook niet lukt wordt de hond afgemaakt. Weggeven of wegbrengen naar een shelter of zelfs de perrera doen ze gewoonlijk niet. Dat is écht even enorm hard slikken als je zoiets hoort.

31 oktober en 1 november hebben we twee shelters in Sevilla bezocht. Een van hen maakt voornamelijk gebruik van een zogenaamd “doghotel”. zelf hebben ze maar een erg kleine opvang waar slechts een paar honden zitten. In het doghotel hebben een aantal honden heerlijk rond kunnen rennen toen we hen meenamen maar een speelwei maar er brak een gevecht uit (ja, het is zeldzaam maar het gebeurt zelfs bij de galgo’s als er eentje tussen zit die dominant is), eentje van hen had vrij ernstige verwondingen en moest dus met spoed naar de dierenkliniek. Daar is ze een aantal uren geweest want ze moest onder verdoving om alle plekken te kunnen hechten. Gelukkig maakt ze het nu weer goed, ook al hebben we ons urenlang veel zorgen om haar gemaakt.

Toen we in hun kleine opvang kwamen hadden we het even erg moeilijk. De buurman is namelijk galguero en hij kwam aan lopen met een nog erg jonge podenca. Ze was ziek en gelukkig is hij niet eens een van de ergsten. Hij kwam medicijnen voor haar halen. Het was koud en het arme meisje stond te rillen van de kou. Desgevraagd hoorden we dat deze galguero van de oude generatie is……………..hij voert zijn honden brood met wat olie. Daar kan geen enkele galgo of podenco gezond mee opgroeien. Het kostte ons erg veel moeite dat beeld los te laten en vooral veel moeite om hem niet simpelweg deze lieve podenca uit zijn handen te halen en mee te nemen.

De andere shelter die we bezocht hebben was prachtig. Wat mooi en alles goed verzorgd. Niet omdat zij beter zijn of het beter hebben dan de andere shelters, maar zij hebben het geluk gehad dat ze 2.5 jaar geleden een nieuwe plek kregen. Alle gebouwen zijn dus nog in heel goede staat. In deze shelter troffen we nauwelijks galgo’s aan. Er zitten daar voornamelijk rassen zoals de spaanse Mastin (niet te verwarren met de Mastiff die wij kennen), bodeguero, podenco, brac en een aantal mix hondjes. Sommigen zitten er helaas jaren. De Mastin is een probleem vanwege zijn grootte (hij kan daardoor niet in een bench via het vliegtuig worden vervoerd) en hier in Nederland is ook de bodeguero een probleem omdat het ras zo vaak verward wordt met de bekende jack russel. Het is tenslotte – zoals voor elk ras geldt – slechts een beperkte groep die zich tot dat ras aangetrokken voelt. We hopen zo dat dit prachtige en lieve ras snel wat meer bekendheid gaat krijgen in Nederland en dus ook vaker wordt geadopteerd.

2 en 3 november waren rustdagen voor ons. Gewoon voor ontspanning……….ahum…………in de praktijk hebben we het grootste deel van de dag gebruikt om ons reisverslag verder uit te schrijven en alle foto’s en video’s die we gemaakt hebben uit te zoeken.

4 november. We zijn naar de shelter Galgo Freedom gegaan. Die ligt zo’n 50/60km boven Malaga. Moeder en dochter redden samen zoveel mogelijk honden als ze maar kunnen handelen, notabene in en om hun eigen huis. Je zou het een groot pleeggezin kunnen noemen, maar deze twee dames hebben ook werkelijk alles voor de honden over. En niet alleen voor honden die in de buurt worden aangetroffen, maar ze halen ze zelfs helemaal uit Sevilla af en toe wat voor hen toch een rit (enkele reis) van 2.5/3 uur is. De honden zien er prachtig uit en het is overduidelijk dat beiden verschrikkelijk veel van de honden houden. Zo goed om te zien. Er zitten inmiddels al weer een aantal honden in een pleeggezin op hen te wachten, die mogen einde november komen.

5 november. Een dag van verwerken, bezinnen, een kopje koffie op een terras aan het strand en natuurlijk ook koffers inpakken want morgenochtend vertrekken we weer naar Nederland. Twee prachtige honden mogen met ons mee, Chloe en Ari. We kunnen er haast niet op wachten om als we aankomen de blije gezichten te zien van de families die staan te popelen om “hun hondje” eindelijk te zien.

Zoveel gezien en ervaren. We dachten, omdat we al een paar keer in Spanje zijn geweest, al shelters hadden gezien, al vaker honden hadden meegenomen naar Nederland, dat we de situatie daar wel kenden maar daar denken we nu wel anders over. Wat een leed en wat een ellende vaak en dan al die moedige, sterke vrijwilligers die zich dag en nacht inzetten en zwaar werk verrichten in de shelters zelf, maar ook om honden te gaan redden van de straat of uit een perrera zonder er ooit iets anders voor terug te krijgen dan de liefde en de blijheid van de honden die zij gered hebben. Er is nog zoveel te doen om het tij – wat gelukkig al aan het keren is – zover te krijgen dat het misbruik, het vermoorden en de mishandeling van de Spaanse windhonden definitief ophoudt.

Maar er is gelukkig ook goed nieuws. 20 jaar geleden was het niet denkbaar dat een galgo in Spanje zou worden geadopteerd. Nu, anno 2018, gebeurt het juist heel vaak. PACMA, de spaanse partij voor de dieren, kreeg 5 jaar geleden geen voet aan de grond in de politiek. Ze waren al blij dat ze enkele stemmen kregen. Nu, anno 2018, kregen ze in één district 18.000 stemmen. Enkele jaren geleden waren er niet meer dan 5 tot 10 mensen om te protesteren aanwezig bij de jaarlijkse jagersbeurs van einde september, nu in 2018 waren er zo’n 500/600 mensen. Jaarlijks worden er op of rond 1 februari (dat is uitgeroepen tot World Galgo Day) in steeds meer steden in Spanje grote protestmarsen gehouden tegen de jacht, het misbruik en het vermoorden van deze prachtige dieren.

Toch valt er ook in Nederland nog veel te leren. Wij en vele anderen met ons krijgen vaak genoeg de vraag “waarom neem je niet een hond hier uit het asiel, er zitten er tenslotte genoeg” of nog erger “doordat jullie die honden uit Spanje adopteren, hou je het in stand daar”. Ze hebben geen idee wat daar speelt en oordelen zonder werkelijke kennis van zaken. Het doel van Greyhounds Rescue, alle adoptanten en alle andere organisaties in binnen- en buitenland is tenslotte alleen maar om door de adopties, het vergroten van de bekendheid van alle misbruik, de politieke (inter)nationale lobbies, educatie et cetera bewustwording te creeëren, wetswijzigingen in Spanje tot stand te brengen en daardoor te bereiken dat dit misbruik volledig stopt en dat alle honden een fijn bestaan mogen krijgen….ongeacht het ras.

Waarom doen we dit eigenlijk…………..om weerloze dieren te helpen zoals dit arme schepsel in dit filmpje dat een paar dagen nadat wij weer terug waren in Nederland werd gered en dat intensieve zorg nodig heeft om te herstellen.

 

We zijn maar 10-11 dagen weggeweest, maar het voelt als veel langer. We zijn hier zoveel wijzer van geworden, zoveel meer kennis. Voor herhaling vatbaar? Absoluut, ondanks dat het emotioneel ook heel zwaar was. Volgend jaar gaan we weer en hopelijk kunnen we dan door veel donaties en giften veel spullen meenemen die de shelters zo broodnodig hebben. De vrijwilligers daar zijn onze helden, zij redden dagelijks de honden van een gruwelijke dood of eenzaamheid. Zij vechten constant, onvermoeibaar…………….en wij stellen alles in het werk om hen te helpen.