Ik had de gewoonte aangenomen om ’s ochtends bij de koffie even gezellig de websites van de windhondenstichtingen door te nemen. Ginn,  Greyhoundsfriends en Greyhounds Rescue Holland, ik nam ze allemaal even door. Ik was iedere dag weer benieuwd naar het wel en wee van alle windhondjes die daar werden opgevangen.

Zo ook deze ochtend scrolde ik weer van de ene website naar de andere tot ik ineens dat kleine galgaatje zag op de website van Greyhounds Rescue Holland. Het was het verhaal van Siena, zo intens triest en schrijnend, het pakte me en het liet me niet meer los. Ik wilde dolgraag dit hondje helpen, proberen het weer op de rails te krijgen.

Nu moet ik wel even melden in dit verhaal dat wij inmiddels 5 honden hier in huis hebben rondlopen, 3 windhonden en 2 Jack Russels dus het ging toch wel aardig vol lopen. Ik heb 4 weken rondgelopen met alleen maar Siena in mijn hoofd, iedere dag gekeken of ze misschien toch al geadopteerd was, maar nee hoor iedere dag keek dat koppie mij weer aan op de website.

Toen wist ik, dit raak ik niet meer kwijt, Siena moest naar ons toe komen. Met Giel doorgenomen wat hij ervan vond, om toch nog een windhondje in ons gezin op te nemen. Die vond het ok, 5 of 6 hondjes wat maakt het nog uit, al hadden we misschien dan wel een logistiek probleem. Hoe krijgen we 6 honden in de auto. Ik wapperde dat weg met “joh dat lukt wel, beetje inschuiven”.

Nadat we de beslissing hadden genomen ging het ineens heel snel, Greyhounds Rescue Holland gebeld, wat emailtjes over en weer en ja hoor er kwam iemand langs voor huisbezoek. We hebben gezellig thee gedronken met Len, en zij zag geen probleem. Siena mocht komen.

Alleen zou zij pas in september kunnen komen, eerder ging er geen transport. Natuurlijk vonden wij dat erg jammer, het liefst had ik haar al die zelfde week bij ons thuis willen hebben maar ging nu eenmaal niet. Wat schetst onze verbazing toen wij nog niet zoveel later een mailtje kregen van Len dat Siena toch al naar Nederland kon komen en al binnen een week. Ze mocht meevliegen met een aardige mevrouw die zich daarvoor had opgegeven.

Halsoverkop gingen wij naar huis, wij zitten nl. veel in Zeeland  in de zomer, om alle spulletjes aan te schaffen voor Sien. Er moest een grote mand voor onder de tafel want Sien was erg bang, die wilde alleen onder de tafel slapen, tracker moest besteld, natuurlijk een mooie band en riem…..enfin we waren er druk mee bezig.

Eindelijk was het zover, Sien zou ’s avonds om 11 uur landen op Schiphol en Jan zou ons begeleiden in het opvangen van ons galgaatje. Het liep allemaal erg uit, want het was noodweer, maar eindelijk kwam daar dan toch die bench met Sien erin aanrijden op een grote kar. Dat geeft kippenvel hoor, de emoties schoten als een komeet door me heen

Sien was bang, ze was zo bang dat ze niet op haar pootjes kon staan, ze zakte zo op de grond neer. Zo konden we haar natuurlijk niet meenemen naar de auto, dus Sien ging weer in de bench en zo hebben we haar naar de parkeerplaats gebracht. De reis naar huis lag ze helemaal weggekropen onder een deken want ze was overal bang voor, de lichten op de weg, bliksemschichten, het was één groot drama voor haar.

Thuisgekomen hebben we haar naar binnen gedragen en in haar mand onder de tafel gelegd. Een trillend hijgend hondje, op van de stress. We hebben samen onder de tafel geslapen die nacht en de nachten daarna ook , tot ze een beetje bij was gekomen van alle ellende. Sien heeft zowat een dag of 10 onder de tafel geleefd, gegeten gedronken en geslapen. Dat was haar veilig plek.

Eigenlijk heb ik haar in het begin alleen maar met rust gelaten, ze mocht zelf aangeven wat ze wel en wat ze niet durfde, ze moest niets. Langzaamaan durfde ze iedere dag een stapje verder uit haar isolement te komen, 2 dagen goed en dan weer een dag niets, bang, trillen, weer terug bij af. Wat ik bij haar ook heel akelig vind om te zien is dat zij zichzelf afsluit, ze verkrampt, maakt absoluut geen geluid en sluit zich helemaal af.

Ik heb hier een windhondje in huis die ook heel traumatisch was, maar die blafte de hele boel bij elkaar, rondjes lopen en in hoeken wegkruipen, die liet wel merken als ze iets niet leuk vind. Sien doet dat niet en eigenlijk vind ik dit veel erger om te zien.

Sien durfde ook niets van je aan te pakken. Als ik met iets lekkers bij haar ging zitten onder de tafel dan keerde ze haar kopje van mij af en negeerde mij. Ik legde het koekje of stukje worst dan bij haar neer en als ik dan wegliep durfde zij het pas op te eten. Zo ook met haar voerbak, neerzetten onder de tafel, weglopen en dan kwam Sien uit haar mand.

Visite is eng ze ligt helemaal verkrampt in haar mand. Is het weer rustig in huis dan zie je haar lijfje weer langzaam ontspannen. Wandelen vindt Sien leuk mits er geen kinderen brommers en auto’s langskomen, want dat vindt ze doodeng. In de polder is zij het meest op haar gemak daar doet zij haar behoefte en dan zie je de spanning een beetje uit haar wegtrekken.

We hebben Sien nu bijna 2 maanden in huis en het is ons inmiddels duidelijk geworden dat zij een bikkeltje is. Hoe bang ze ook is, toch probeert ze het. En niet te vergeten, haar 5 broertjes en zusjes helpen haar hier enorm.

Ze kijkt alles af, probeert het dan ook, dat is enorm leuk om zien. Sien is er nog lang niet hoor. Haar angsten en onzekerheid is zij nog lang niet kwijt, maar dat het goed komt met onze Sien dat weet ik zeker.

Groeten van Giel en Jeanette