Rubia, de kleine podenca die door een ongelukkig schot van haar galguero blind werd, is inmiddels twee maanden bij haar pleegmoeder in huis. Vandaag schreef zij haar verhaal op Facebook.

Vandaag twee maanden geleden bracht het lot jou en mij bij elkaar lieve Rubia, een lot dat onze levens heeft veranderd. Je was er verschrikkelijk aan toe zo kort nadat je het ergst denkbare was overkomen. Je werd neergeschoten, notabene in je gezicht, door degene die van je hoorde te houden en die je eigenaar was.

Je was in shock, leed verschrikkelijk veel pijn en je werd bij me gebracht. Mijn hart sloeg over, ik wist niet wat ik met je moest doen, hoe ik je kon verzorgen zonder je veel pijn te doen. Je was enorm bang voor mij en eigenlijk voor alles. Eten kon je bijna niet van de pijn, je wilde alleen maar slapen……..misschien was je wel het liefst voor altijd gaan slapen zodat alles voorbij zou zijn.

Héél langzaam, beetje voor beetje, leerde ik hoe ik jou kon behandelen zonder je pijn te doen en jij leerde dat je me kon vertrouwen, dat ik van je hou. Ik mocht je leren dat je leven ondanks je blindheid toch nog mooi kon zijn. Je begon te genieten van uit wandelen gaan, van knuffelen, met de andere honden spelen die zich er niet druk om maakten dat jij niet meer kon zien. We werden onafscheidelijk.

Je maakt deel uit van mijn familie, mijn roedel, mijn leven. Het was mijn missie er voor te zorgen dat je weer helemaal zou herstellen, het geluk opnieuw zou vinden en kon genieten. Dat is helemaal gelukt. Dat betekent dat je klaar bent om naar je eigen familie te verhuizen en dat zal heel binnenkort gebeuren.

Ik weet dat je daar heel gelukkig zult worden, maar ik ben ook heel bang. Zullen ze net zoveel van je houden dan ik deed en altijd zal blijven doen. Zullen ze me af en toe laten weten hoe het met je gaat.

Ik huil bijna als ik denk aan het moment dat ik je moet laten gaan. In mijn hart heb je voor altijd een speciale plek. Je bent mijn Rubita, mijn kleine Ratatouille.