In oktober 2010 mochten we Lotus (voorheen Julia) ophalen bij vliegveld Zaventem in België. Acht prachtige jaren hebben we van en met haar mogen genieten, maar nu was ze op. Het was haar tijd om te gaan.

 

Gisteren hebben we heel “mooi” en rustig onze Lotus thuis laten inslapen. Ze kon zich steeds slechter zelf bewegen, had pijn, gleed uit en kon niet meer opstaan van haar plekje. Het is afschuwelijk en op sommige momenten kan ik wel kotsen van verdriet. Zo’n onvoorstelbaar lief hondje. Poesjes, konijnen, kippen, alle andere honden, kinderen… lief voor iedereen. En juist nu ze er niet meer is doet het me nog meer pijn als ik er aan terugdenk wat haar allemaal is aangedaan vóór ze bij ons is gekomen. We zagen de zichtbare tekenen (chip uit hals gesneden, 2 teentjes afgeknipt) maar alsnog zo onvoorstelbaar lief en vol vertrouwen. Ik heb haar in haar oortje gefluisterd dat we altijd weer hondjes zullen nemen die het nodig hebben.

Dag lieve Lotus. Dag lieve lieve zachte mooie lieve hondje. Wat gaan we je vreselijk missen. 💔