Tess kwam op 11 maart 2016 bij ons wonen, nadat zij een poosje in de pleeg zat bij Feline.   Tess was een echt een blij ei, alles was leuk (en alles was lekker).  Zij kon de meest ondeugende dingen uithalen en je dan met een grote grijs aankijken, alsof ze wilde zeggen:  “Leuk hé”

De andere honden accepteerden haar meteen. Ze heeft voor zichzelf ook een slaapplaats boven op de bench gecreëerd.  Daar dus maar een plank op en daar bovenop een slaapkussen.  Ze vond het geweldig om haar kop door de zonwering te steken en te kijken wie er bij de deur staat. Geen gezicht van buitenaf om naar die grijns te kijken.

In het najaar kreeg ze gezelschap van Chiko, die ze meteen adoreerde.  Altijd samen op de bank en tegen hem aanleunen. Hij werd geclaimd door haar, wat hij wel eens vermoeiend vond zodat hij zich dan terugtrok in zijn bench.

Tess hield van eten.  Niets was veilig voor haar.  Ze heeft een keer een kilo suiker uit de kast gepakt en verorberd om dit alles daarna buiten er weer uit te gooien uiteraard.  Ook heeft ze het nodig gevonden om in één keer de hele fruitschaal leeg te eten waarin 3 paprika’s, paar tomaten, courgette, aubergine, avocado, bakbanaan, gewone banaan, komkommer en zoete aardappel, hoewel dit laatste haar niet kon bekoren want ze had hem niet helemaal opgegeten.   Daar dit alles tot de nachtschade familie behoort had ik de dierenarts gebeld die op haar beurt weer het gifcentrum had gebeld.  Gelukkig viel het mee en had ze alles er weer uitgepoept (avocadopit gelukkig niet opgegeten).  Uiteraard gebeurde dit in het weekend.

Knuffels werden als een prooi geschud, in de lucht gegooid en dan de buik opengemaakt. Helaas heeft ze ook gedeeltes hiervan opgegeten en dit is uiteindelijk haar dood geworden.  Ze was verstopt en kreeg een infuus. Ze knapte weer op maar een halve dag daarna zakte ze weer in.  Er volgde met spoed een grote operatie waarbij alles uit de maag en darmen is verwijderd.   Hierna wachten totdat de darmen weer op gang kwamen.  Nog een paar keer een infuus waarvan ze weer de vrolijke Tess werd, maar na een paar uur ging ze weer achteruit en ik moest ’s nachts de beslissing nemen en de weekendarts (ook dat nog) bellen. Ik moest haar laten gaan, niets kon haar meer helpen.

Oh wat mis ik die grote ondeugd met haar stralende lach.  Nog geen 7 jaar oud.