Fellow
Dag, lieve Fellow,
Tien jaar geleden kwam je bij ons. Met een groot litteken over je neus. Een litteken dat een verhaal vertelde waar we liever niet te veel over nadenken. Laten we maar niet raden wat een jager in Spanje heeft gedaan om dat achter te laten.
Je begreep die grote, vreemde wereld buiten Spanje niet. Je begreep al helemaal niet dat mensen ook lief konden zijn. Nog jarenlang dook je in elkaar als we je riem om wilden doen. Alsof je je schrap zette voor iets wat nooit meer zou gebeuren.
Spelen… je had geen idee hoe dat moest. Dat hadden ze je nooit geleerd.
Het duurde jaren. Jaren van geduld, rust en vertrouwen. Langzaam ontdooide je. Stapje voor stapje liet je zien wie je werkelijk was. Je werd de beste vriend van onze jongste hond, onze überpuber. Hij kon letterlijk op je hoofd liggen of boven op je klimmen, en jij vond alles goed. Nooit heb je gegromd. Nog nooit heb je lelijk gedaan. Je was de zachtste ziel die we ooit hebben gekend.
Je raakte snel overprikkeld. De drukte was niets voor jou. Daarom namen we je niet overal mee naartoe. Maar dat hoefde ook niet. Jij was gelukkig hier. Met een warm plekje om te liggen. Een tuin om heerlijk in rond te scharrelen. En je brug… jouw brug. Waar je trouw je spieren op trainde. Zelfs toen het lopen steeds moeilijker werd, rende je dapper weer naar boven. Tot voor kort bleef je het proberen.
Soms stonden de anderen uitbundig te spelen en blafte jij vanaf een afstandje. Alsof je wilde zeggen “ik wil ook meedoen maar ik weet niet hoe.” Dat brak iedere keer weer een beetje ons hart.
Je was een volger. Een tikkeltje eigenwijs, maar bovenal ongelooflijk zacht, lief en puur. Een hond die deze wereld een stukje mooier maakte, simpelweg door zichzelf te zijn.
Je leek dankbaar voor ieder aaitje, iedere zachte stem en iedere dag waarop je veilig mocht zijn. Het kostte je jaren om te geloven dat wij echt te vertrouwen waren. Maar uiteindelijk werden we dikke vrienden.
Dag lieve Fellow.
Zoals je naam al zegt: je was een echte vriend.
Onze trouwe bonk liefde.
Wat zijn we dankbaar dat jij tien jaar geleden ons leven binnen kwam lopen. Jij hebt misschien niet altijd begrepen hoeveel je voor ons betekende… maar wij zullen dat nooit vergeten.
Ren maar weer vrij, lieve jongen. Zonder pijn. Zonder angst. Alleen maar liefde.