10 jaar geleden las ik voor het eerst in een flyer over het vreselijke lot van de Galgo’s. Het raakte mij diep en ik besloot donateur te worden. Ik wist toen ook al dat ik eens zelf een Galgo zou adopteren. En die stap namen mijn man en ik ca. 5 jaar geleden.

Haar wegbrengen vond ik een heel verdrietige ervaring.

We kozen Mini, een Galgo-mix, via de website van GRH. Ze arriveerde met Sjakie in Nederland. Mini was precies het tegenovergestelde van hetgeen ik gelezen had over een Galgo. Ze was erg wild, racete rond in huis met als gevolg dat onze twee Jack Russells doodsbang van haar waren en de hele dag onder het bed zaten. In overleg met GRH is toen besloten dat Mini naar een pleeggezin in Groningen zou gaan. Haar wegbrengen vond ik een heel verdrietige ervaring. Maar ze is geadopteerd door dit gezin, ze zijn met haar naar cursus gegaan en ze heeft daar temidden van meerdere honden die haar kunnen corrigeren, een fantastisch leven!
Maar het verlangen bleef natuurlijk. Het leek ons beter een Galgo te kiezen die al in een pleeggezin in Nederland verbleef. En zo kwam Barril in ons leven. Een prachtige blonde reu van 6 jaar. Lief en rustig en het klikte prima met de Donna en Kim.

Noor

Verleden jaar overleed ons oudste hondje Kim, 18,5 is ze geworden. En nog geen drie weken later overleed ook Barril, pas 10 jaar oud. Hij kreeg een hartstilstand bij de dierenarts na een teen-amputatie. Wat een verdriet, wat een gemis! Maar toch wist ik bijna direct na de dood van Barril dat ik weer een Galgo wilde adopteren, en dat werd Noor.

22 juni 2014 kwam ze aan op The Hague/Rotterdam airport. Wat ongelofelijk spannend en emotioneel om je nieuwe hond op te halen. Er zat een angstig hoopje hond helemaal achterin de bench, we moesten het dak eraf halen om haar eruit te kunnen halen. Met enige moeite hebben we haar naar en in de camper kunnen krijgen. Waar ze nadat we even onderweg waren tegen mij aan in slaap viel. We zijn toen een paar dagen naar een rustige plek gegaan om elkaar een beetje te leren kennen en aan elkaar te wennen. Het begin van een lange weg om haar vertrouwen te winnen.

noor-web

Een blije speelse en erg lieve hond

En met veel geduld en liefde is dat gelukt. Ze zal altijd wel wat angstig blijven denk ik, maar ze is nu een blije speelse en erg lieve hond. Met Donna kan ze het goed vinden, ze daagt Donna graag uit, maar uiteindelijk is Donna de baas.

Deze winter zijn we met de camper een aantal maanden in Portugal en Spanje geweest. Best raar dat je hond dan weer terug is waar haar leven begon. Als Noor mensen Spaans hoort spreken, merk je aan haar dat ze dat niet zo fijn vindt. Als we met haar wandelen krijgen we altijd veel reacties en allemaal positief. Iedereen vindt haar zo mooi en gracieus. Voor mij dan weer een mooie gelegenheid om het verhaal van de Galgo’s te vertellen. Spanje en Portugal zijn mooie landen, maar het is erg jammer dat de mentaliteit t.a.v. honden zo slecht is. En dan valt het aan de kust nog enigszins mee, in het binnenland is het veel erger. Dat is ook de reden dat we aan de kust zijn gebleven. Als je niet oppast zit je camper zo vol met zwerfhondjes. Ik realiseer mij dat ik ze niet allemaal kan redden, niet de hele wereld, maar wel de wereld van 1. Voor haar socialisatie was de reis voor Noor heel goed, ze is op veel nieuwe plaatsen geweest, en heeft veel nieuw mensen en andere honden ontmoet.

Ze is graag buiten, we wandelen elke dag een flink stuk met haar in het bos. Alleen loslopen is er niet meer bij. Ze heeft twee keer in het prikkeldraad gezeten. De eerste keer was het een klein wondje, maar de tweede keer had ze een heel nare wond aan haar voorpot die bij de dierenarts moet worden gehecht.

Autorijden vindt ze ook geweldig. En ze mag ook altijd mee, beter gezegd : ze moet mee! Want ze kan niet alleen thuisblijven, ook niet samen met Donna. Ze pakt alles wat ze vinden kan. Gelukkig maakt ze niets kapot en misschien gaat het in de toekomst beter. Kortom we zijn ontzettend blij met haar en hopen dat we nog heel veel jaren met elkaar mogen hebben.

Carla Beens de Ruiter