En dóór….

Nu Bernarda is gebleven (en ik daarvoor zó dankbaar ben, we zouden immers minderen) gaan we verder op het ingeslagen pad; de wereld ontdekken.
Dat ik daar toch wat voorzichtig mee moet zijn soms, bleek toen we voor het eerst naar de Sprengen gingen. Met dat warme weer is het zo lekker als de honden even met de pootjes in het water kunnen daar.
Zomaar op mijn doordeweekse vrije -en deze keer warme- dag, met de auto richting bos met water.

Hier kunnen de honden niet zomaar los uit de auto springen. Dit grotendeels omheinde bos ligt echt aan een super drukke doorgaande weg en vlakbij de snelweg. Alles goed aanlijnen dus en voorzichtig uit de auto op de altijd volle parkeerplaats. Zelfs nu op die doodnormale woensdag.
Binnen de hekken en een flink stuk van de poort af die ons scheidde van alle gevaren liet ik Bernarda ook los. Al snuffelend keutelde ze om me heen, nieuw bos, nieuwe geuren, nieuwe indrukken én nieuwe paden. We kwamen een mevrouw tegen met een redelijk grote hond, en Bennie die normaal gesproken op iedere nieuwe hond afstuift om kennis te maken (tenminste in ons vertrouwde veilige losbosje dan) bleef stokstijf op dit nieuwe bospad staan. Op mijn roepen keek ze me vertwijfeld aan en vluchtte richting uitgang. De mevrouw vroeg of ze bang was en zij hield haar hond even bij zich, waarop ik Bernarda naar me toe kon roepen en rustig aanlijnen.
Zij was duidelijk nog niet klaar om dit bos op eigen houtje te verkennen en had weer even de steun van mijn hand aan het uiteinde van haar riem nodig. Helemaal prima.
Ben liep keurig aan haar ‘navelstreng’ verder mee. Het was gewoon belachelijk druk die middag.

De ene na de andere hond, vriendinnenclubjes mét roedel, pootje-baders enz. kwamen we tegen. En ook een bekende die onmiddellijk waarschuwde om niet verder het bos in te gaan, want zij hadden een wild zwijn gespot mét jongen. Aaaargh. We hebben rechtsomkeert gemaakt, zijn niet lekker met de pootjes in het water geweest en ieder geritsel dat ik op de terugweg in de struiken hoorde gaf me een halve hartverzakking. Voorlopig even geen ‘Sprengen’ voor ons.

We zijn inmiddels wel diverse keren naar ons veilige, fijne losbosje geweest, waar Bernarda geen angst kent eigenlijk. Heeft ze toch even argwaan bij een andere hond, is ze hier zo bekend op alle paadjes dat zij via een omweg altijd weer bij mij uitkomt. Dat houden we voorlopig weer even zo.
Tot de volgende uitdaging ☺️