Vakantie

Eind juli tot halverwege augustus hadden wij vakantie. We zijn thuisblijvers. Manlief houdt helemaal niet van op-vakantie-gaan en ik graag kort (twee nachten Spanje bijvoorbeeld haha) of ook niet, want heimwee naar alles op vier poten *zucht*.

Waar ik heel goed in ben is dagjes weg. Naar vrienden die wat verder uit de buurt wonen en waar het er vaak niet van komt om elkaar te zien door het bezige werkjaar zeg maar. Uit eten gaan, heb ik een paar sterren voor en ik wil niet opscheppen, maar lunchen kan ik ook uitstekend. Liefst met leuke, lieve, gezellige mensen.

Nog iemand – nu behorend bij ons gezin – heeft dit talent: Bernarda.

Zij gaat graag overal mee naar toe. Op bezoek bij andere al geadopteerde honden (hoe gaat het met hen) of een huisbezoek om weer een nieuwe fijne plek voor een hond te vinden, ze doet het graag. Een beetje griezelig is het soms nog wel. Ze blijft op de plaats van bestemming eerst verwachtingsvol in de auto staan, waar zijn we nu weer? Als Ben de omgeving voldoende heeft afgespeurd en alles in haar ogen veilig is komt ze eruit. Nog even een plasje in de bosjes of op een grasveld alvorens we bij iemand naar binnen gaan. En nadat ze het huis in alle hoeken en gaten en van boven tot onder besnuffeld en bekeken heeft, moet ze nog een keer. Plassen dus. Dit laat ze blijken door zachtjes te piepen. We onderbreken onze visite dus even. Óf ik heb het net te laat in de gaten, aaaaah. Toen dit bij lieve hondenvrienden gebeurde en Bernarda een uitgebreide plas op hun bed deed schaamde ik me wel zeg, slecht opgelet. Gelukkig is ons niet de deur gewezen pfjew haha.

Even afwachten of we volgend jaar nog wel terug mogen komen.

Bernarda heeft daarnaast een aantal vakantieliefdes ontmoet. Twee tegelijk zelfs in Rotterdam, Orlando en Zeno, terrasje mee gepakt. Eentje in Zelhem, Felix, dagje Duitsland afgesloten met heerlijk dinertje. Oudere man in Lelystad, Faraon, samen relaxen op de bank, ook niet te versmaden. Maar altijd keert ze terug naar haar eigen gedistingeerde heer thuis, Wally. Ze is geen losbol immers.

Nu de vakantie weer voorbij is vond Ben het wel wennen dat zij niet meer elke dag meteen mee op stap kan. Er is werk aan de winkel voor de mens. Ze heeft wat tijd nodig gehad om dit te beseffen.

Terug naar af, oftewel “Plaats”. Met kluif natuurlijk. Die krijgen ze altijd als we weg gaan. Maar “Plaats” alleen was nu even niet voldoende om rustig de deur uit te kunnen, het commando “Blijf” kwam eraan te pas. Gelukkig viel het kwartje. Plaats – kluif – blijf. En we kunnen gaan.

Opgelost weer, knappe meid.