6 oktober jl. was de open (mid)dag van Greyhounds Rescue Holland.

Afgesproken met een aantal bekenden en Bernarda was mee. Heerlijk. Niets gezelligers dan dat ik in de auto haar lieve koppie met die prachtige bruine glimogen schuin achter me zie. Onderweg was het behoorlijk grijs en vielen de eerste regendruppels.

Aangekomen in Oss stapten we bij het gezellige etablissement daar meteen de goede deur door. Mijn lieve hondenvriendin stond direct in beeld, met Felix uiteraard. Hij had zijn ter-adoptie-hesje al aan. Bernarda liep netjes achter me aan tussen de mensen door. Alvast even bij de kraampjes neuzen, die gelukkig binnen waren opgesteld i.v.m. het natte Hollandse weer. Nadat andere hondenvriendin ook was gearriveerd met Saar (voorheen Rain) besloten we toch eerst naar buiten te gaan. Even plassen en de rest, de autorit eruit rennen en gewoon even stoom afblazen. We troffen het echt, het was droog! Ik denk het enige half uurtje op die middag?

Weer binnen, lekker aan de koffie, iets te eten en bijkletsen met andere bekenden. Kennismaken met een nieuwe adoptiefamilie en ineens was dochterlief daar ook, grote verrassing en erg gezellig. Hoewel ze zich meteen herinnerde waarom ze niet zo vaak meer meeging naar dit soort gelegenheden. Ik ben altijd ‘onderweg’. Kan zo genieten om even de honden te zien die mensen hebben geadopteerd, die soms bij ons in opvang hebben gezeten of in nazorg zijn (geweest). Hoe gaat het nu met allemaal en oh wat zien ze er goed uit en wat is hun uitstraling veranderd in de periode dat we ze niet hebben gezien. Ondertussen let ik niet zo heel goed op mijn eigen nog niet zo lang geleden geadopteerde Ben.

Ze klimt op een stoel en gaat daar liggen, totdat er weer iemand op deze plek wil zitten. En ze vindt het eigenlijk wel genoeg geweest. Maar ik heb niet zo door dat ze veel te veel prikkels heeft gehad. Felix is, nadat hij de doggywalk heeft gelopen, vertrokken. Ook Saar is allang huiswaarts. Maar ik klep door, ga hier nog even zitten en daar nog even staan totdat ook dochterlief vertrekt.

Ben sjokt nog achter mij aan en doet snauwerig tegen een andere hond. Ze is het zat, mijn spinnekopje. En dan dringt het ook tot mij door dat het klaar is. We nemen afscheid en gaan eindelijk.

Lieve Bernarda. Altijd bij onze pleeghonden ben ik zo oplettend. Zijn ze wat we ondernemen na een uur of minder al zat, dan vertrekken we weer. Maar nu déze kanjer definitief bij ons hoort ga ik er maar zo vanuit dat ze alles wel aankan. Fout natuurlijk! Ook haar emmertje loopt nog steeds weleens over. Gaat me niet meer gebeuren. Sorry Ben.