Bernarda is vandaag 15 november 2019 acht maanden bij ons. Iedere dag geniet ik van haar.

Van haar gezichtsuitdrukkingen; stralend, misprijzend, fronsend, blij, afwachtend, olijk, ongelovig (dit vooral vroeg in de ochtend of bij naar buiten moeten in de regen), verwachtingsvol, gelukkig enz. Haar hele lijfje toont ook hoe zij zich voelt.

In haar enthousiasme heeft ze me al weleens een tand door de lip ‘ge-kop-stoot’ om daarna voor me uit te dansen, draaiend met haar achterwerk én ineens pal voor me stil te staan, waardoor mijn knieschijf er nog net niet naast lag. Maar goed, ik ben en blijf stapeldol op haar.

Vanaf het begin is Ben bij ons thuis wel op haar gemak geweest, lag al vrij snel op haar rug op het hondenbankje en kwam ons iedere ochtend blij kwispelend begroeten: daar zíjn jullie weer!

Wally en Bernarda

Naarmate ze langer bij ons is komt de echte galga in haar boven. Een enkele keer wil ze ons vroeg in de ochtend nog wel komen begroeten, maar negen van de tien keer blijft ze liever liggen. Helemaal nu het herfstig is en donker als we beneden komen. Oh, daar zijn jullie weer, is het nu eigenlijk haha. Fantastisch om mee te maken, de ontwikkeling die haar hele leven doorgaat. We hebben het mogen beleven met Zar, zien het gelukkig nog steeds bij Wally en nu is Ben erbij. We hadden Wally geen groter plezier kunnen doen, hij zit echt in zijn 2e jeugd, ons lieve oude bokkie. Zo blij met zijn groene blaadje.

Galgos onder elkaar. Zo heel anders dan een galgo met andere honden. Dit gaat ook goed hoor, uiteraard. Geen flexibeler hond dan een galgo. Maar het spelen van galgos met elkaar gaat anders. Blikkerende tanden, klepperende bekkies, botsen en bonken tegen elkaar, happend achter elkaar aan rennen om vervolgens gelukzalig te gaan liggen dutten. Eigenlijk zou bij iedere galgo tenminste één andere galgo in huis moeten wonen. Kan natuurlijk niet altijd.

In de opvang in Nederland zit nu ook een soort Bernarda. Cianne heet ze. Doet me enorm aan Ben denken. Geen hond is hetzelfde, tuurlijk niet. Maar die sprekende donkere ogen, de blonde vacht. Het wat onzekere gedrag buiten. Het lieve, het speelse, het levendige. Zoek de verschillen… Ik gun ook Cianne zó een stabiele andere galgo naast haar zodat zij zich rustig verder kan ontwikkelen. Een liefdevolle eigen familie met humor en een veilige plek in de buurt waar ze een paar keer per week helemaal uit haar dak kan gaan en haar energie eruit kan rennen.

Er moet toch iemand voor deze lieverd zijn?

Cianne, het “bijna” evenbeeld van Bernarda