Overpeinzingen. Altijd in december. Ik voel me blij, gelukkig met vlagen, maar ook weemoedig en af en toe somber, treurig.

Er is een hoop gebeurd het afgelopen jaar, maar dat hoort meer in een soort Nieuwjaars column denk ik. Dus ik hou het voor nu bij het gevoel dat ik ieder jaar in deze maand krijg.

Een soort onrust. Omdat er nog zoveel (wind)honden zijn die nog geen thuis hebben. Ik zou dan zo graag meer doen, meer honden helpen. Dat Bernarda is gebleven is het mooiste cadeau dit jaar. Eén heel groot nadeel heeft het, we kunnen tijdelijk echt niet opvangen. Soms stemt me dat verdrietig, maar als ik dan naar Bennie en ons oude bokkie Wally kijk zeg ik ook meteen daarna dat ik normaal moet doen. Hardop, ja. “Doe normaal!” Anders luister ik niet, haha.

Wat we ondertussen wel kunnen doen is vertellen hoe fantastisch het is om een galgo in huis te hebben. Twee nog veel fantastischer. Namens Ben plaats ik hieronder een gedicht dat is geschreven door Robin Krautbauer:

A Greyhound’s Wish Come True

Soft and warm, I’m snuggled in,

A little child to scratch my chin.

A bed to sleep on by the fire,

Anything my heart desires.

In the yard I roam at will,

Until, at last, I’ve had my fill.

I then return to waiting arms,

Protecting me from all life’s harms.

Hugs are plenty where I now live,

I give them back all I can give.

Treats, toys, and kisses galore,

It’s me for me that they adore.

I hope they know I love them too,

I try to show them in all I do.

My eyes send messages to their heart,

In hopes that we will never part.

Whatever I wrote that caught your ear,

Created a miracle, Santa dear.

Thank you for life’s brand new start,

And for the family that fills my heart.

I do have one unselfish plea,

There are many more like me.

If you have time in the days to come,

Please find families for everyone.