Bernarda’s ware liefde is Wally. Ze is dol op hem en dat is gelukkig wederzijds. Alleen wordt haar vent nu echt een dagje ouder en brengt dit ietwat ongemak met zich mee.

Wal kan zijn plas niet altijd meer ophouden. Althans, dachten we. Hij vindt de bench echt een veilige, fijne plek, maar ik vind het niet prettig als hij daar de nacht in moet doorbrengen, ook vanwege zijn brozer wordende lijfje. Bovendien lag hij soms dan toch op nat geplaste dekbedden en kleden. Vervelend voor hem.

Regelmatig maakte hij ons wakker en lieten we hem in de tuin middenin de nacht, om daarna weer naar boven te stommelen en verder te slapen. Vaak lag er iemand op de bank in zijn nabijheid. Ook overdag om de paar uur naar buiten. Maar het kwam voor dat er een plas lag in de kamer als hij buiten was geweest nét voordat de volgende in het gezin naar beneden kwam. Zoonlief verdacht Wally van ondeugd. Echtgenoot was in twijfel en dochter meestal niet thuis (haha).

Wally is altijd een jochie gebleven, zijn lieve babyface heeft ie nog steeds, dus ik verdenk hem nooit van oplichting. Terwijl ik er toch regelmatig getuige van ben dat Wal best lelijk kan doen. Tegen bezoek (hij heeft zeer ervaren lieve hondenvriendin gehapt, twee weken geleden nog *zucht*), tegen de katten binnen – die bij ons horen – als het zo uitkomt, tegen de hond van onze zoon, ze hoeft soms alleen maar langs te lopen enz. enz. Hij is een grumpy old man.

Bernarda ziet dit alles door de vingers. Zij daagt hem uit tot een spelletje, waar hij graag op ingaat. Weliswaar raakt hij wat sneller buiten adem, maar hij huppelt nog zo graag samen met haar en maakt gekke sprongen. De lelijke dingen negeert Ben, ze is niet onder de indruk als hij gromt tegen een andere hond en durft ook gerust iets bij hem weg te pikken. Zo prachtig om te zien, want Bernarda mag dit gewoon. Ik heb Wal nog nooit tegen haar horen mopperen. Ze zijn een geweldig stel. Een romantische film is er niets bij.

Omdat ik toch Wally gewoon liever vrij rond laat lopen en hij dan zelf een keuze kan maken waar hij gaat liggen zocht ik naar een oplossing voor zijn incontinentie. Want ik geloof zelf echt dat het dat wel degelijk is. Ik ben niet van de medicatie tenzij het echt niet anders kan, dus mijn “Eureka!” moment kreeg ik bij het zien van hondenluiers. Het pak dat wij nu in huis hebben is ontwikkeld samen met dierenartsen en echt voor de reu die wat moeite heeft met zijn plas ophouden en/of na een operatie bijvoorbeeld aan de plasbuis.

Nee, het is geen trainingsmiddel. Maar toch.

Wal plast zelden of nooit in de luier. Als het al een keer voorkomt absorbeert deze dit echt super, net als bij een baby. Er lijkt toch een preventieve werking vanuit te gaan. Wally heeft hem alleen om als we een aantal uren weg zijn overdag, nadat hij goed is uitgelaten. Zodra we thuis zijn gaat ie af en laten we hem weer buiten. En hij draagt er een in de nacht. Het werkt voor iedereen heel erg fijn (al heb ik de mannen op twee benen wel even moeten overtuigen). Wal heeft er geen last van, hij kan gaan en staan waar hij wil, is nog net zo ondeugend als altijd en ligt er ook nog eens heerlijk ontspannen in te slapen. Kortom iedereen opgelucht. En Ben geeft er niets om dat haar kerel in een luier rondloopt zo nu en dan.

Dat is nou echte liefde!