Vandaag is het 1 jaar en 1 dag geleden dat we met Bernarda en Kyra landden op Schiphol, na een paar heerlijke en leerzame dagen in Spanje.

Hoe anders is het nu. Spanje zit op slot. De wereld staat op zijn kop.

En ondanks alle ellende voor iedereen overal ter wereld pieker ik het meest over de honden die al geadopteerd zijn, maar verplicht in Spanje moeten blijven. Geen vluchten meer, geen vakanties meer, geen mogelijkheden meer.

Als we allemaal doen wat ons gevraagd wordt; thuisblijven, even geen persoonlijk/lijfelijk contact en geen evenementen. Luisteren naar wat de mensen die verstand hebben van dit virus ervan zeggen en zonder morren doen wat zij ons vragen. Terug naar onszelf, pas op de plaats, tijd voor onze naasten. Even niet rennen, springen, vliegen, duiken, vallen, opstaan en weer doorgaaaaaaan (Herman van Veen). Maar rust en regelmaat.

Dan ga ik ervan uit dat we over een poos(je?) weer kunnen gaan en staan waar we willen.

Ik kan niet wachten tot de honden naar hun liefhebbende adoptanten kunnen komen. Plaats maken in de shelters voor degenen die nog op straat zwerven. Hulpgoederen brengen naar hen die het zo nodig hebben. Hopelijk kunnen we over een paar maanden opgelucht ademhalen en elkaar weer in de armen sluiten.

In ieder geval, het is 1 jaar en 1 dag geleden dat we op Schiphol landden, thuis kwamen. Bernarda is nooit meer weggegaan.

Inge