Toen wij onze eerste galgo kregen in 2005, was onze zoon een jaar of 8. De kinderen uitgebreid gewaarschuwd om het hek goed te sluiten, want je weet maar nooit. Natuurlijk was Zar altijd onder toezicht buiten. Speels en snel, pas 2 jaar jong.

Toen na een periode van gewenning de beste vriend van zoon op bezoek kwam, zag ik vanuit mijn ooghoek dat de grendel van de poort niet goed naar beneden zat. Kiertje!

De vrienden ontmoetten elkaar buiten in de tuin, met Zar in hun kielzog. Die laatste zag de kier en was inmiddels zo thuis dat hij wel even de buurt in wilde. Mijn spurt was al begonnen, maar ik kon hem net niet meer grijpen. Zar huppelde vooruit in onze toen nog rustige straat en als ik hem bijna kon pakken, maakte ie een sprongetje zodat hij net buiten bereik bleef. Bijkomend nadeel: hij had geen halsband om.

Ondanks dat Zar enorme lol had liet hij zich toch in een soort omarming nemen en schuifelde tussen mijn benen zo’n beetje weer mee naar huis. Vanaf dat moment had hij dag en nacht een halsband om.

Alle andere windhonden die door ons zijn geadopteerd, hebben gelogeerd of in opvang zijn geweest, hebben altijd op ieder moment van de dag een halsband om gehad.

Tot gisteren.

Middenin de nacht hoorde ik paniekgegil van beneden komen. “Wally!”, dacht ik. Onze inmiddels 13-jarige, misschien nu toch onderuit gegaan, verkeerd terecht gekomen. Er ging van alles door mijn hoofd terwijl ik naar beneden stommelde. Daar aangekomen was Wal wat verontrust maar kwam me kwispelend tegemoet en ondertussen klonk er weer luid gepiep. Bernarda?!

Zij zat vast met haar nagel in de ring van haar halsband waar haar riem altijd aangeklikt wordt. Nadat ik haar had bevrijd uit haar benarde positie bleef ik nog even rustig bij de honden zitten. Wat als dit gebeurd zou zijn terwijl we niet thuis waren? Gelukkig was al snel iedereen gekalmeerd en in diepe slaap.

Maar vanaf dat moment hangen bij ons de halsbanden aan de riem aan de kapstok als we niet bij de honden zijn.

Ik heb zulke enorm mooie halsbanden, gekregen, gewonnen en gekocht. Ja, meerdere. Een garderobe van halsbanden. Bernarda is immers een dame.

Het is dus even wennen. Blote Ben…

Inge

NB. Het is en blijf oppassen dat een geadopteerde hond niet wegloopt. Bij iedere goede stichting (zeker bij Greyhounds Rescue Holland) krijgen zij een passend tuigje aangemeten bij aankomst en hebben ze een halsband van de adoptant om. Dubbel aanlijnen is en blijft het dringende advies. Wees voorzichtig, ook thuis!