Crisje kijkt op van haar zoveelste dutje vandaag. Ze ziet mij naast haar op de bank zitten. Ik doe iets vreemds in haar ogen. 

Ik lijk niets te doen, maar voor “niets” klopt mijn energie niet. Ik doe iets heel nutteloos in haar ogen. Het levert namelijk niets op; geen eten als ik hongerig ben, geen water als ik dorst heb, geen warmte bij kou en geen gezelschap bij eenzaamheid. Dingen die voor haar héél belangrijk zijn dus. En die dat ook voor ons, mensen, zijn.

Ik zit te piekeren, rondjes te denken, me zorgen te maken over toekomst en verleden. Denken aan dingen waar ik geen invloed op heb. Dat weet ik natuurlijk wel dat dit zinloos is. Maar tóch lijken met mij, alle mensen dit erg graag te doen. En kunnen, of willen (?), we er niet mee stoppen. 

Crisje vindt daar wat van, dat ik daar zo maar iets zinloos zit te doen! Zij zal mij wel eens helpen hiermee te stoppen! En hoe?

Door mijn aandacht te trekken. Door klunzig (dat Galgo’s heel sierlijk en elegant zijn is een fabeltje, dat bewijst Crisje dagelijks) van de bank te klimmen, door een speeltje uitnodigend bij mij neer te leggen, door tegen me te gaan praten (jaja, Crisje kan een soort van praten) of door als een kat op de vensterbank te klimmen en dan hulpeloos te piepen dat ze er niet meer af kan.

Alles, álles trekt Crisje uit de kast om mij in beweging te laten komen. Dat is namelijk volgens haar de beste remedie tegen passief, nutteloos, niets. In actie komen, iets dóen.

Ik denk dat Crisje gelijk heeft, met piekeren lossen we onze problemen niet op. Ook niet door met Crisje te knuffelen misschien, maar dát geeft in elk geval wel een fijner gevoel!

Dus waarom luisteren we niet naar Crisjes advies; Stoppen met dat waar we somber en ongelukkig van worden en starten met doen wat ons blij maakt?!