Aan het begin van de Covid-19 pandemie, zijn we begonnen met wekelijks de mooie, positieve en inspirerende verhalen van geadopteerde honden met u te delen. Dit deden omdat we in deze moeilijke tijd graag wat positiviteit wilden verspreiden. Nu de maatregelen weer versoepeld zijn en geadopteerde honden weer uit Spanje opgehaald kunnen worden, verleggen we onze aandacht weer naar de transporten en nieuwe adopties. Dit is dus het laatste bericht in deze serie, met deze keer het verhaal van Crisje.

Carisma is op een bijzonder moment in ons leven gekomen. Al eerder hadden wij podenca Giana geadopteerd en een klein half jaar later galga Sierra, ook rechtstreeks vanuit Spanje. Een geweldige hond, heel lief en trouw, al vanaf het eerste moment.

Ongeveer 7 maanden hebben we van Sierra mogen genieten, toen gebeurde er iets dat wij nooit zullen vergeten. Tijdens het spelen met andere honden op het uitlaatveldje is Sierra ineens overleden, mogelijk aan een hartstilstand. In de armen van Ben is zij ter plekke gestorven. Een traumatische ervaring voor hem, des te meer omdat Ben al burn out-achtige klachten had en emotioneel niet heel stabiel was. Zó veel verdriet, bij ons, maar ook bij Giana. Het huis voelde akelig leeg, net als onze harten.

Die leegte moest gevuld worden, dat voelden wij al heel snel. Maar welke hond kon de plaats van Sierra in ons huis innemen, en paste er al wel een andere hond in ons hart??

Na veel honden bekeken te hebben bij de verschillende stichtingen, viel Ben z’n oog op Carisma. Zij was al in opvang in Nederland, bij Inge. Dat vonden we een fijn idee, rustig kennismaken met ons en met Giana en dán pas beslissen. Want de twijfel of we er wel goed aan deden was er óók.

Die twijfel was snel weg toen we Carisma, Crisje noemde Inge haar al, zagen. Wát een lieve uitstraling en zachte ogen had ze, wij waren verkocht!

Crisje is met ons mee naar huis gegaan en al snel bleek zij heel belangrijk te zijn voor Ben, in de situatie waarin hij zich emotioneel bevond. Crisje zoekt hem steeds op, zorgt voor structuur in de dag, spiegelt zijn stemming en ís er vooral voor hem. Ze troost, maakt hem aan het lachen door haar klunzigheid, helpt hem probleempjes van alledag te relativeren en toont hem dat hij onmisbaar is.

’s Avonds kruipt ze tussen hem en de rugleuning van de bank, liggen ze lepeltje-lepeltje te dutten of tv te kijken. Als ze vindt dat hij lang genoeg heeft gerust, duwt ze hem met de “zachte” dwang van haar lange stelten de bank af. Ben hervindt zijn zelfvertrouwen door de omgang met Crisje, ze is erg op hem gericht, luistert heel goed en heeft zo veel liefde te geven, zonder oordelen.

Nu het beter gaat met Ben, mag Crisje haar kwaliteiten ook buiten ons gezin inzetten. Ze gaat met mij mee naar school, om de (probleem) jongeren waarmee ik werk te helpen ondersteunen. In mei starten we samen aan de opleiding “Spiegelen met Honden”, dus Crisje wordt ook nog eens professioneel co-coach!

Voor mij voelt het alsof de dood van Sierra hierdoor betekenis heeft gekregen. Naast verdriet is er veel dankbaarheid, voor haar leven, maar óók voor de ruimte die zij heeft gegeven aan Crisje.