Een hele tijd geleden hoorden we van een van de shelters waar we mee samenwerken, dat er een lieve nog jonge podenca bij hen was gekomen, Rubia, die een lading hagel in haar gezichtje had gekregen. Gevolg: blind voor de rest van haar leven. Het kleine meisje was in shock, bang, radeloos en had vreselijke pijnen. Het is allemaal wel goed gekomen met haar in het pleeggezin en langzaam leerde ze om te gaan met haar blindheid. Al snel werd ze geadopteerd en zou zodra mogelijk verhuizen naar het uiterste noorden van Frankrijk. Maar helaas…………voor de adoptanten was het niet mogelijk haar te komen halen, voor de shelter was het niet mogelijk haar te brengen. Het is tenslotte een afstand van zo’n 1600km.

Begin december vertelde een van onze vrijwilligers geëmotioneerd het trieste verhaal van Rubia tegen een van de mannen die al snel veranderde in een van de helden. Hij bood spontaan aan haar zelf te gaan halen en naar haar forever home te brengen. En dat alles voor eigen rekening. Hij wist al iemand die heel graag samen met hem die reis wilde maken.

De shelter en het pleeggezin waar Rubia verbleef waren in tranen en ook het adoptiegezin waar zij zó welkom was ondanks haar blindheid. Onze helden, Jan en Johan, zouden vertrekken in de nacht van 21 op 22 januari 2019 en de planning was dat zij op 28 januari 2019 weer thuis zouden zijn. Onderweg zouden ze eerst een bezoekje brengen aan een shelter in Cordòba, dan door naar Sevilla – waar de shelter en het pleeggezin zijn van Rubia – en op de terugweg zouden ze nog op bezoek gaan bij een van de shelters waar wij mee samenwerken in Valencia. Alles werd voor hen geregeld, de ene shelter wilde het hotel voor hen betalen, bij de volgende shelter konden ze in een klein appartement in de gebouwen van de shelter overnachten, bij de volgende konden ze in de woning van de eigenaresse overnachten en zelfs bij het adoptiegezin van Rubia werd een hotel voor hen geregeld.

Ruim voor hun vertrek werd besloten dat Oscar, een prachtige maar diep ongelukkige galgo die in de shelter in Cordòba verbleef, ook mee zou mogen naar Nederland. Hij kon niet wennen in de shelter, kwijnde weg en huilde als de mensen hem weer in zijn hok achterlieten. Het pleeggezin dat al voor hem gevonden was, was ook dolgelukkig dat deze twee geweldige mannen dit allemaal wilden doen.

Op 22 januari was de aankomst nét over de grens van Spanje en hebben onze kanjers overnacht in een hotel. Tenslotte hadden ze toen al zo’n 1200/1300 km gereden en na een goede nachtrust vertrokken ze voor de reis naar Cordòba. Daar kwamen ze aan het einde van de middag aan en werden warm onthaald door de vrijwilligers en vooral ook door twee enorm lieve honden, Mederith en Blas. Zij mochten bij hen blijven in het appartementje, want ze hadden echt extra aandacht nodig. Met name lieve Mederith. Ze is een mooi, niet al te grote en nog vrij jonge Mastin Espagnol (niet te verwarren met een Mastiff, ze hebben namelijk een heel ander karakter). Tot voor kort was er een kleine pup Batatas in de shelter die dag en nacht met haar samen was. Hij was door zijn adoptant een week daarvoor gehaald en Mederith miste hem verschrikkelijk. Een beetje extra aandacht kon deze lieverd dus wel gebruiken en die heeft ze van onze helden ook volop gekregen. Mederith zit helaas al een jaar in de shelter en verdrietig genoeg zijn haar kansen op adoptie niet groot te noemen. Het is zo’n schat van een meisje en verschrikkelijk zachtmoedig van aard. Natuurlijk werd er ook even gekeken naar alle andere honden en vooral Oscar die op de terugweg zou worden opgehaald om ook mee te gaan naar Nederland.

De 24e januari, vroeg in de middag, moesten ze met gemengde gevoelens van alle lieve honden afscheid nemen en de rit naar Sevilla was slechts 1.5 uur. Ook daar wachtte hen een warm welkom en een mooi hotel. Hier kregen Jan en Johan de tijd om een beetje toerist te spelen, om Rubia te bezoeken bij haar pleegmoeder, om het doghotel van de shelter te bezoeken. Ze hebben enorm genoten en vooral Rubia heeft zoveel indruk op hen gemaakt. Wat een bewondering kregen ze voor deze sterke jongedame met een flexibiliteit zonder weerga. Het is zo bijzonder als je je goed realiseert wat het inhoudt om binnen een seconde een enorme knal te horen, gek te worden van de pijn en je hele gezichtsvermogen direct kwijt te zijn. Velen zouden zo’n shock nooit meer te boven komen, maar Rubia wel.

Op 26 januari was het tijd weer op pad te gaan. ‘s Ochtends al heel vroeg was er een emotioneel afscheid van Rubia door haar pleegmama en gingen Jan en John snel naar Cordòba om Oscar op te halen. Van daaruit begon de tocht naar Valencia. Een flinke reis van 550 km en ze wilden er heel graag aan het einde van de middag zijn. Dat was dus opschieten, maar het lukte allemaal! Jan en Johan. Het was een ongekende ervaring voor hen om mee te mogen maken hoe het in die shelter allemaal gaat. En ook Carla, de eigenaresse van de shelter in Valencia, was erg blij om hen te mogen ontvangen. Ook zij was vol bewondering voor het staaltje toverkunst waar Rubia zich doorheen had geslagen.

Na een gezellig samenzijn, veel verhalen van Carla, een goede nachtrust en voorzien van een fantastisch lunchpakket namen Jan en Johan afscheid vroeg in de ochtend van 27 januari. Op weg naar noord Frankrijk. Dit was de dag dat Rubia thuis zou komen. Het contact met de adoptiefamilie leerde dat zij de uren aan het aftellen waren. Ze arriveerden in noord Frankrijk rond 8 uur ‘s avonds en het adoptiegezin van Rubia nam haar in de armen met tranen in hun ogen. Zo blij voor dit lieve meisje, zo blij dat ze eindelijk bij hen was. Ook Oscar mocht lekker rennen en werd heerlijk geknuffeld.

Er werd veel gepraat en gelachen en later op de avond gingen ze naar het hotel samen met Oscar. Ook voor deze twee kanjers viel het afscheid van Rubia niet mee, maar er werd afgesproken dat ze af en toe zouden horen hoe het met Rubia gaat. Er was op de 28e tenslotte nog een flinke reis voor de boeg, terug naar Nederland met als einddoel het pleeggezin van Oscar.

Ook hij werd aan het einde van de middag met open armen ontvangen door zijn pleegmama, haar gezin en de galga die al bij hen woont. Eind goed, al goed. Twee vermoeide mannen, grote helden, gingen weer naar huis. Nog vol van alle emoties en indrukken, maar met een heel goed gevoel.

Ze zijn geweldig deze twee kanjers. Namens Rubia, Oscar, het adoptiegezin, het pleeggezin, de shelters van Oscar en Rubia, de pleegmoeder van Rubia en zeker ook namens alle vrijwilligers van Greyhounds Rescue heel erg bedankt voor alles.