Agustín ging, Ángel en Candy kwamen.

Agustín was een brindle Galgo die geschat werd op 8 jaar. We werden eind 2018 verliefd op zijn mooie, veelzeggende ogen. Dit is hem!! Dit is de hond waar we naar op zoek waren.

Februari 2019 mocht ik onze lieve Agustín op halen in Spanje. Het was een prachtig avontuur.  Ik heb kennis gemaakt met mensen van de shelter “Galgos en Familia” bij wie de Galgo en Podenco de rode draad is in hun leven. Het is zo mooi om te zien dat er in Spanje heel veel mensen zijn die wel degelijk begaan zijn met het lot van de Galgo en Podenco. Zij distantiëren zich heel duidelijk van de wanpraktijken die plaatsvinden op de renbaan en op het platteland van Spanje, waar de jacht met Galgo’s en Podenco’s plaats vindt. Zij investeren praktisch alles dat ze ter beschikking hebben in deze “afgedankte” honden. Zij rapen de “stukken” bij elkaar daar waar de overheid het sterk laat afweten. Zij voegen letterlijk de daad bij het woord; mooi om te zien.

Wat een avontuur om je adoptiehond zelf mee te nemen naar Nederland. Het was een bijzondere ervaring die ik niet snel zal vergeten.

Eenmaal thuis werd al snel duidelijk dat Agustín geen best leven heeft gehad. Hij was gehuld in littekens maar was bovenal fysiek beperkt ten opzichte van soortgenoten. Hij bleek een fikse slijtage in zijn heupgewrichten te hebben en zijn bespiering was links minder ontwikkeld dan rechts. Hij kon prima lopen en functioneren, maar het bleek al snel dat hij mijn hardloopmaatje niet kon worden. Hij was in hoge mate “op” en dusdanig “versleten” dat we hem lekker hebben laten sukkelen in de tuin. Agustín was een slimmerd met heel veel levenswijsheid. Al snel had hij door hoe hij zich het beste aan kon passen in ons gezin en aan de andere honden. Het ging allemaal vanzelf. Wat een held. Wat een veerkracht.

Binnen een week was hij gewend en voelde hij zich thuis. Het duurde echter drie maanden voordat hij echt “los” was van zijn verleden. Als hij sliep en werd aangeraakt was zijn eerste reactie een grom en bijtende beweging naar de plek waar hij werd aangeraakt. De lieverd heeft ons nooit gebeten; dat zat helemaal niet in zijn aard. Het was niet meer dan een waarschuwing. Echter, ik kan me voorstellen dat hij bij een galguero in een “zulo” (donkere barak vol gestampt met jachthonden) flink van zich heeft moeten afbijten om zich staande te houden. Dit verklaart zijn reactie als hij tijdens zijn slaap werd aangeraakt. Hij heeft bij wijze van spreken altijd met één oog open moeten slapen. Na drie maanden was dit over. Het viel samen met het moment dat Agustín op straat toleranter werd jegens andere honden. Agustín was los, bevrijd van het verleden. De toekomst lachte hem toe.

Wat genoot hij van zijn leventje dat zich voornamelijk afspeelde in de tuin, op zijn sofa, voor de open haard of in de keuken. Heerlijk om te zien dat hij zo intens kon genieten, het was altijd net alsof hij lachte.  Soms zat ik een half uur naar hem te staren als hij sliep; ik kon zo genieten van zijn genot.

Mei 2019 viel mijn oog op een andere hond. Zijn naam is Ángel. En ook zijn verhaal was niet best. Op de snelweg tussen Sevilla en Málaga werd hij apathisch, uitgedroogd en ondervoed gevonden. Normaliter is een loslopende Galgo moeilijk te benaderen, laat staan te vangen.  In het geval van Ángel ging dit een stuk makkelijker door de slechte conditie waarin hij verkeerde. Hij had het opgegeven en liet alles over zich heenkomen. Ángel werd opgevangen bij een shelter met de naam Galgo Freedom. Hier werd hij bevrijd van het ongedierte en de ontelbare teken op zijn lichaam. Dat moet erg pijnlijk zijn geweest, maar hij liet het allemaal over zich heen komen en gaf geen kik. Ángel knapte snel op en werd vervolgens ter adoptie op de website van Galgo Freedom en Greyhounds Rescue Holland geplaatst.

Ik heb contact opgenomen met de shelter en vroeg naar de stand van zaken van dat moment. Men gaf aan dat het goed ging met hem, maar dat ze de kans zeer gering inschatten dat hij ooit geadopteerd zou worden. Ángel is namelijk zwart, ouder (ca. 8 jaar) en kan niet met katten overweg. De dame van de shelter gaf eigenlijk aan dat het nagenoeg kansloos was. Zwarte honden worden, ook in West-Europa, veel minder vaak geadopteerd. Vreemd, dacht ik. De combinatie met zijn hoge leeftijd en het niet kunnen samenleven met katten zou ervoor zorgen dat hij een langdurige gast bij de shelter zou blijven, was haar mening. Mijn gevoelsmatige reactie hierop was: “Dat zullen we nog wel eens zien!!!

Wij waren op dat moment niet klaar om Ángel te adopteren. We hadden Agustín nog maar net en ook nog twee andere honden. Dat ging allemaal prima, dus onze angst was een beetje dat een vierde (grote) hond de huidige gezonde balans kon verstoren. Ik besloot om het adopteren van Ángel (even😊) uit mijn hoofd te zetten en vooralsnog over te gaan op virtuele/financiële adoptie. Door het doneren van een maandelijks bedrag steun je de shelter voor het goede werk dat ze verrichten en ontvang je regelmatig een update van de gesponsorde hond.

In de tussentijd hadden mijn vrouw en ik besloten vrijwilligerswerk te gaan doen voor Greyhounds Rescue Holland. Wij hadden door de adoptie van Agustín een dermate goed gevoel bij deze stichting gekregen, dat we er graag een (klein) steentje aan bij wilden dragen. Ook de passie, inzet en het harde werk van de mensen in Spanje heeft in dit besluit een doorslaggevende rol gespeeld.

September 2019 werd Agustín ziek. De arme ziel heeft maar kort van zijn mooie leventje mogen genieten. Alles werd door de artsen geprobeerd, maar het bleek uiteindelijk beter om hem te laten gaan. Met pijn in het hart hebben we op 21 oktober 2019 gedaan wat voor hem het beste was. Onmacht en een gevoel van onrechtvaardigheid beheerste ons leven. Maar er was niets meer aan te doen, hij was té ziek.

Mijn vrouw was kort daar voor gevallen voor een oud “Podenco dametje”. Haar naam is Candy en ze verbleef bij dezelfde shelter waar Agustín vandaan kwam. Candy was nog heel speels, een stuk kleiner dan Agustín en Ángel  en leek ons een leuk speelmaatje voor Agustín. Dat heeft helaas niet meer zo mogen zijn; ze hebben elkaar nooit mogen ontmoeten.

Candy had heel haar leven in Málaga in een gezin gewoond, maar moest op 11 jarige leeftijd weg omdat haar baasje ziek werd en de dokter haar baasje adviseerde geen honden meer te nemen. Daar zat ze dan: na 11 jaar in een huis gewoond te hebben, verbleef ze nu ineens in een shelter met 40 andere honden. Ze kon er maar niet aan wennen. Wat mij zo enorm raakte, is dat men bij de shelter heel snel inzag dat Candy niet opgewassen was tegen het leven in een shelter. Er wordt hier “maatwerk” geleverd – geweldig!! Dit gaat veel verder dan een bak water en een dak boven je hoofd. Er werd dus besloten haar bij een gastgezin te plaatsen waar nog een paar andere honden tijdelijk verbleven. Dit leventje ging haar een heel stuk beter af. Ze werd geweldig verzorgd en had het goed.

Omdat ik zo “vol” was van mijn “avonturen” rondom het ophalen van Agustín, besloten mijn vrouw en ik Candy te adopteren en zij wilde haar ook zelf op halen in Spanje. Ze heeft daar kennis gemaakt met het gastgezin en Candy ontmoet. Zelfde verhaal: een geweldige, onvergetelijke ervaring.

Ondertussen zat Ángel nog steeds in mijn hoofd en hij ging maar niet weg. Ik vroeg aan mijn vrouw, omdat ze toch in Málaga was, of ze niet eens zou willen kijken wat voor hond Ángel was? In de tussentijd had ik nog regelmatig contact met de mensen bij Galgo Freedom, de shelter waar Ángel verbleef. Snel een afspraak gemaakt en het bleek mogelijk om kennis te maken met het gastgezin waar Ángel verbleef. Datgene waar ik op hoopte gebeurde: Ángel zette zijn beste pootje voor en stal haar hart. Hij bleek een soort schoothond van 73 cm hoog en 31 kilo. We hebben straks dus vier honden dacht ik. Voor mij voelde het als een soort gerechtigheid. En als wij hem niet hadden geadopteerd, hadden we er in ieder geval alles aan gedaan om hem geadopteerd te krijgen door een ander gezin. Het moest en zou gebeuren.

Het gastgezin betrof een lief echtpaar dat een apart huis speciaal ingericht heeft voor hun honden. Alles draait bij hen om de honden. Ze hebben er doorgaans elf en de honden hebben daar een geweldig leven. Eerlijkheidshalve denk ik dat Ángel er bij ons niet op vooruit gaat. Waar heb je als hond een eigen huis en tien soortgenoten? Maar een opvanggezin is nu eenmaal bedoeld als tijdelijke overbrugging tussen “redding” van de straat, perrera of galguero en adoptie naar het buitenland. Maar gesteld kan worden dat deze mensen enorme indruk hebben gemaakt.

Candy kwam eind oktober 2019 met mijn vrouw naar Nederland en paste zich geweldig aan. Ze is helemaal happy en gaat een geweldig pensioen tegemoet. Ze lijkt overigens helemaal niet op een oud dametje. Als je niet beter weet, zou je haar schatten op 4 of 5 jaar. Mijn vrouw heeft nog een goed contact met het gastgezin van Candy en men is ook in Spanje helemaal blij met de goede afloop.

Ángel vloog op 18 november 2019 van Málaga naar Eindhoven. Op de luchthaven stond Anneke, de vluchtafhaler van GRH, al klaar om samen met ons Ángel welkom te heten. Jan, ook vluchtafhaler van GRH, was eveneens van de partij met zijn lieve Timo. Timo is een klein bijzonder hondje dat Jan en Maurits, met 9 andere honden, hebben meegenomen met de GRH busrit van Spanje naar Nederland in oktober 2019. Timo is een soort mascotte, die de gave heeft om andere honden bij aankomst te “de-escaleren” op spannende momenten zoals bijvoorbeeld na een reis met het vliegtuig in een bench naar een ver koud land.

Na aankomst thuis was Ángel ongeveer 2 weken “zoekende”. Hij piepte, jankte en liep constant onrustig door het huis. In beginsel is hij zindelijk, omdat hij ongeveer een half jaar bij een gastgezin had gewoond en dus wist dat hij zijn behoeften buiten moet doen. Op een enkel ongelukje na, ging dat bij ons ook goed. Twee weken lang heb ik een tweede schaduw gehad. Hij volgde me overal door het huis en hij werd daar zelf zenuwachtig van. We hebben hem daarom een vaste plek gegeven en een aantal malen streng “af” gelegd op zijn plek. Dit bleek te helpen. Hier kreeg hij rust van. Inmiddels kunnen we stellen dat Ángel zijn plek heeft gevonden. En het is een enorme lieverd. Het liefste zit hij op schoot (!), maar ligt ook graag op zijn plek. Met onze andere drie honden kan hij prima samenleven. Inmiddels kan hij al los in de tuin en bewaakt hij de tuin tegen andere viervoeters die passeren.

Ook Ángel is gehuld in littekens. Toch heb ik het idee dat hij een beter leven heeft gehad dan Agustín. Hij is totaal onbevangen en helemaal niet bang van mensen (ook mannen) en andere honden. En ook zijn fysiek is veel beter. Het is een grote sterke hond en ik zie mezelf in de toekomst wel achter hem aan rennen. Dat is voor hem leuk en voor mij voornamelijk goed. Wat een snelheid. We hebben best een redelijke tuin, maar met slechts vijf sprongen is hij aan de andere kant. Mooi om te zien.

Ik zou hem in principe buiten al los kunnen laten. Hij luistert goed en volgt me waar ik ga. We zijn al goed “aangesloten” en Ángel is overduidelijk “mijn hond”. Ik durf het alleen (nog) niet, omdat hij bij het zien van een kat of konijn alles vergeet en in de achtervolging gaat zoals veel Galgo’s doen die bij de galguero waar ze hebben geleefd moesten jagen. Het blijft voorlopig nog maar een tijdje bij “los” in de tuin.

Ángel gaat in ieder geval een mooi leven tegemoet en wij zijn alleen maar blij.

Heel veel dank aan iedereen van Greyhounds Rescue Holland en Galgo Freedom die hebben meegewerkt aan het redden, huisvesten en vervoeren van Ángel en Candy. Jullie zijn geweldig!!!

Onderstaand filmpje betreft de reis van Ángel naar Nederland. Tip: Hou je zakdoek maar binnen handbereik.