Een hoopvolle mars met 500 galgo’s in Den Haag

Vlak nadat mijn trein is aangekomen in Den Haag ga ik even zitten tegenover het station, samen met mijn zwarte galga uit Spanje. En in de verte zie ik ze al lopen…twee prachtigemars1

galgo’s die met hun baasjes onderweg zijn naar het Malieveld om deel te nemen aan de mars

van Greyhounds Rescue Holland en DutchGalgo Lobby om aandacht te vragen voor het leed van de Spaanse galgo en podenco. Ik kan mijn blik niet van ze afhouden en vraag me af hoe hun leven in Spanje is geweest. Zelf ben ik half Spaans en maar al te goed bekend met de dierenwelzijnproblematiek in Spanje. Voor mij een groot moment om juist in Nederland te kunnen protesteren tegen dit onrecht in het land waar ik ben opgegroeid.

mars5Lopend naar het Malieveld zie ik ze al staan vanuit de verte… honderden gelukkige galgo’s en podenco’s met hun baasjes, allemaal met hun eigen verhaal en verleden. Wat word ik hier toch blij van! In februari reisde ik samen met Karen Soeters en Monique van Dijk Armor van PiepVandaag.nl af naar Spanje om te filmen voor een documentaire over de Spaanse galgo, die in de maak is. We hebben daar veel galgo’s gezien in diverse opvangcentra. Zelfs zwervend op straat kwamen we ze tegen. Op Valentijnsdag hadden we zoveel geluk dat we bij de redding van een zeer angstige galga konden zijn. We hebben haar Valentina genoemd.

Wat fijn om al deze gelukkige galgo’s bij elkaar te zien. Ik denk terug aan de vele triestige blikken waar we in februari mee geconfronteerd werden. De galgo’s, podenco’s en de andere honden die in de mars in Den Haag meelopen zijn voor mij de ambassadeurs voor alle jachthonden die in Spanje wachten op een adoptiegezin, de honden die nog door de straten zwerven en de honden die bij jagers leven en uitgebuit worden.

We worden enthousiast begroet door vrijwilligers en bestuursleden van zowel Greyhounds Rescue Holland en DutchGalgo Lobby. Fantastisch is ook de aanwezigheid van Spanjaarden van de Spaanse shelter Galgos del Sur en ook van Europarlementariër Anja Hazekamp van de Partij voor de Dieren. Blij lopen we gezamenlijk richting de Spaanse ambassade. Eenmaal daar aangekomen spreken Esther Versluijs, Anja Hazekamp en Patri van Galgos del Sur met vertegenwoordigers van de ambassade.

Maar dan kan ik amper geloven wat ik zie… de vertegenwoordigers lopen naar binnen, doen de deur dicht en zijn afwezig bij de speeches. Ik voel machteloosheid en boosheid. Zolang de Spaanse staat de feiten niet onder ogen wil zien, kan dit probleem moeilijk opgelost worden. Ik denk terug aan de vele verhalen, de gruwelijke foto’s en video’s en de honden die we zelf in Spanje gezien hebben. Zijn 500 honden niet genoeg? Met hoeveel honden moeten we hier komen om serieus genomen te worden? Na de mooie speeches van Esther, Anja en Patri, en enkele emotionele momenten, overhandigen zij aan de ambassade een dossier met allerlei informatie over de misstanden in Spanje. Tot mijn opluchting hoor ik later dat er vanuit de ambassade de belofte is gemaakt om dit document met de grootste zorg aan de hoogstgeplaatste personen te geven. Ze zeggen dit heel serieus te zullen nemen. Ik probeer hoop te houden voor de toekomst.

En dan is de mars, een prachtige mars van hoop, afgelopen. Iedereen keert huiswaarts. Goedgeefse mensen met hun lieve, mooie galgo’s en podenco’s. Honden die getekend worden door een gruwelijke traditie waarbij de hond niets meer is dan een instrument waar je vanaf moet als het niet meer presteert. Die je gewoon ophangt, in putten gooit, of gewoon ergens dumpt, zolang je er maar vanaf bent. Ze hebben diepe littekens in hun ziel, maar de beste zalf om te genezen: de liefde en veiligheid die hun baasjes ze geven.

De mars geeft me hoop, want samen staan we sterker, samen gaan we hier een einde aan maken. Voor ik vertrek, kijk ik nog even in de zachte, lieve, bruine ogen van mijn zwarte galga, en verzeker haar dat ze nooit meer bang hoeft te zijn voor de toekomst.

Estefanía Pampín Zuidmeer

Eindredacteur PiepVandaag.nl

mars3