Een voorstelronde om ons en onze pack aan u voor te stellen. Wij zijn Henk en Joséphine en tot anderhalf jaar geleden hebben wij behoorlijk wat gezworven en op diverse plaatsen en in verschillende landen gewoond. Ik ben opgegroeid met honden van diverse formaten, mijn man komt van een boerderij waar een hond vooral functioneel was.

Tot 2000 woonden wij in Spanje en gelukkig (of niet?) wisten wij toen niet of nauwelijks hoe groot het dierenleed daar is. Ik ben er destijds wel eens in een asiel geweest, omdat ik daar als vrijwilliger aan de slag wilde, maar toen ik daar was, realiseerde ik mij dat ik dat op dat moment niet aankon.

Omdat ik in Spanje geen werk had toen we daar kwamen, besloten we dat dit het moment was om een droom te verwezenlijken: een Duitse Herder. Met heel wat improvisatie vanwege de taal die we toen nog niet machtig waren en bezoekjes aan fokkers (waarbij ik ook broodfokkers heb gezien), vond ik een goed adres. Er was net 3 dagen ervoor een nest geboren, dus heb ik onze pup al jong gezien. Na 9 weken mochten wij hem ophalen, ik heb hem zelf getraind en oh, wat een geweldige hond was Senna. Hij is met ons mee terug naar Nederland geëmigreerd en mocht, ondanks wat serieuze kwalen, bijna  12  jaar worden. Toen Senna  7 was kwam Xavi bij ons, een Rottweilerpup. Toen Xavi zich ontwikkelde en wij in die tijd weer eens verhuisden, werd de relatie tussen Senna en Xavi beduidend minder. Ze tolereerden elkaar, maar werden geen vrienden meer. In 2009 overleed Senna en kwam Rubí, een Labradorpup (droom van mijn man). En dat was ook de laatste pup, sindsdien adopteren wij honden die minder gelukkig in dit leven zijn gekomen.

In 2013 kregen wij onze eerste Mastín Español, Victoria, toen 2 jaar jong, uit Spanje. Wij hadden dit ras in Spanje leren kennen en waren zo onder de indruk dat dit ons bijbleef. Het zijn heel  grote, ontzettend goedmoedige reuzen. In vroegere tijden in Spanje als veedrijvers gebruikt, nu veelal als erfhonden. Ik raakte toen ook betrokken bij een stichting die honden uit Spanje in Nederland plaatst. Een aantal malen ben ik in de shelter in Extremadura, Spanje geweest om te helpen en om honden te leren kennen die geplaatst konden worden. Het is ontzettend emotioneel daar te zijn, al die prachtige zielen die zoveel beter verdienen, maar ieder beetje hulp is zo broodnodig. En dat maakt het ook weer erg bijzonder om te doen.

Met 3 honden in ons gezin besloten we daarnaast te gaan opvangen. En vervolgens kwamen Inés (kruising Mastín Español), Cora (onbekende kruising), Enya (kruising Mastín Español)en Nati (kruising kleine Podenco). Alle zijn geadopteerd en naar hun definitieve mand gegaan, behalve Cora, die vanwege ernstige gedragsproblemen niet kon worden geplaatst, en Nati, die zo mooi bij onze pack paste dat ze mocht blijven. Sommige van de foto’s zijn genomen toen de honden nog in Spanje waren.

Met ons viertal, of eigenlijk zestal, we hadden toen ook nog 2 katten, zijn wij naar de Verenigde Staten geëmigreerd.  Erg genoeg zijn Victoria en Xavi binnen een periode van 4 maanden na elkaar overleden. Victoria mocht maar 5 worden, is in haar slaap overleden, maar ze heeft wel 3 mooie, liefdevolle jaren gekend, na een zwerversbestaan in Spanje. Xavi is 12½ geworden, voor een Rottweiler best oud. En toen….gingen we weer opvangen. In november 2016, 2 dagen na het overlijden van Xavi, kwam Maggie, een Pit Bull uit de broodfok, op straat geschopt toen ze niet meer nodig was, aangereden (heeft bij ons nog 3 maanden in een spalk gezeten vanwege een spiraalbreuk in haar achterpoot en haar staart moest worden geamputeerd) en naar Animal Control gebracht. Dit is een instantie die je moet zien als een gemeentelijke opvang, waar de honden meestal niet eens een naam krijgen, maar een nummer en waar iedere avond een lijstje wordt gehanteerd met honden die moeten worden geëuthanaseerd, gewoonweg  omdat het te vol wordt. Honden met de prachtigste karakters en zielen! Ik heb daar in het begin erg veel moeite mee gehad, de manier waarop er daar met dieren wordt omgegaan. Maar ieder dier dat gered wordt is er één!  Per jaar worden er in de VS  zo’n 3 miljoen (!) honden geëuthanaseerd, vooral vanwege fout fokbeleid.

Maggie is een gouden ziel met een enorme veerkracht. Na wat zij heeft meegemaakt, is zij zo’n evenwichtige, vriendelijke meid. Kort na aankomst van Maggie vroeg de rescue of we misschien nog een hond konden opvangen, een Pit Bull dame van 11 die door haar baas was afgedankt. Dus kwam Oreo. Na een week kreeg zij ernstige toevallen en bleek zij serieus ziek, een insulinoom: een tumor op de alvleesklier. Daar is zij aan geopereerd en vervolgens aan de chemo gegaan.

Inmiddels is zij 13 ½ en helaas weer ziek en hebben wij besloten het zo aangenaam mogelijk voor haar te maken, geen gesleutel meer. Ze heeft geen pijn en speelt nog graag en knuffelt nog veel liever. Wandelen kan ze niet heel ver, daarom hebben wij een hondenwandelwagen aangeschaft, zodat ze af en toe een ander decortje kan zien. Ze krijgt aangepaste maaltijden en sinds een aantal weken Prednison, beide om haar glucose op peil te houden.

Met dit viertal zijn wij naar Nederland terugverhuisd: Rubí (sinds vorig jaar volledig blind), Nati, Maggie en Oreo. Want natuurlijk hebben we besloten Maggie en Oreo te adopteren en mee te nemen naar Nederland.

Tja, en toen ging het begin dit jaar weer kriebelen: ik wilde zo graag een hond erbij, “gewoon” gevoelsmatig. Veel overdenken, overleggen en dan ga je speuren…Uiteindelijk kwam er een heel bijzondere jongen op ons pad. Via Greyhounds Rescue zag ik Mausi, een (kruising) Mastín van een paar maanden. Mama Samsine was hoogzwanger in de shelter opgenomen en beviel na een dag van 10 pups. Die vonden allemaal een thuis, behalve Mausi. Waarom? Omdat hij doof is. Dat maakt ons niets uit, die uitdaging ga ik graag aan. Vorige week ben ik naar Sevilla afgereisd en heb Mausi, die voortaan Chief heet, zelf opgehaald. Samen met nog een geluksvogel die ook een fijn thuis heeft gevonden: Kalea, een prachtige Galga.  De eerste live ontmoeting met Chief was op de luchthaven van Sevilla, en nadat ik dat via alle foto’s en video’s die ik van teamleden van Greyhounds Rescue kreeg al was, wist ik het nu zeker: verliefd!

Het feit dat Chief doof is, vergt een andere aanpak van trainen en opvoeden. Maar hij is ontzettend slim en ik ben inventief in mijn methodes. Chief heeft momenteel last van gebitswissel (hij is nu 5 maanden jong) en zijn hormonen gieren ook al behoorlijk, tilt af en toe zijn poot al op bij het plassen. Hij daagt uit en wordt mede door de 4 aanwezige dames opgevoed. Soms is het even handig dat hij niets hoort: hij is behoorlijk gefixeerd op eten, dus wanneer ik dat aan het voorbereiden ben en hij hoort of ziet het niet, dan is dat best even makkelijk.

Chief heeft in Spanje bij een geweldig opvanggezin gewoond, die meisjes waren ook op de luchthaven van Sevilla om hem te brengen en waren eventjes ontroostbaar dat ze afscheid moesten nemen. Ik heb hen verteld dat ze geweldig voor hem hebben gezorgd en dat het natuurlijk veel pijn doet hem te zien gaan, maar dat er dan weer plaats is voor een andere hond die een kans verdient. Want dat is opvangen: fijn om te doen, ontzettend moeilijk om afscheid te nemen, maar zo de moeite waard om een dier een nieuwe kans te kunnen bieden.

Misschien denkt u nu: opvangen is wel iets voor mij? Heel graag! Opvang- en adoptiegezinnen zijn ongelooflijk belangrijk bij het zoveel mogelijk helpen van anders kansloze honden. U kunt hierbij het verschil maken!

 

Met een diervriendelijke en hartelijke groet,

Joséphine