Lieve mensen van Greyhound Rescue Holland,

Wij willen jullie op de hoogte brengen van het overlijden van onze geliefde hond, Angie. Wij hebben haar in laten slapen op advies van de dierenarts, die niets meer voor haar kon doen. Zij kon de laatste maanden steeds moeilijker zitten. Ik moest haar heel veel helpen ook ’s nachts ging ik er regelmatig uit bed om haar te helpen. Soms gaf zij een gilletje als zij net gezeten had maar zij hield zich zo goed, ze was zo dapper… De dierenarts heeft haar na pijnstillers een spierversterkende injectie gegeven toen dit niet hielp kreeg zij nieuwe medicatie en was dit het laatste redmiddel. Zij is thuis ingeslapen, heel rustig.

Hoe blij was zij niet als je haar ’s morgens wekte, eerst dikke warme knuffels, dan kwam ze uit haar mandje trok een bol ruggetje en rekte zich uit dat dat korte staartje dat zo kwispelde als een lammetjes staartje zo’n lief gezicht!

Wij hebben haar uit huis gedragen terwijl we, “Angie” van de Stones, voor haar draaiden (we draaiden dit regelmatig voor haar en zongen altijd mee, zij wist dat dit over haar ging…). We hebben haar naar de Universiteit van Utrecht gebracht (zoals afgesproken) en hebben haar als donorhond aangeboden. Angie had altijd al een slechte rechter schouder en kreeg na een paar jaar last van een lekkende hartklep waar zij medicatie voor kreeg. Angie had regelmatig erg veel last van grote onrust, at de bladeren van mijn planten in huis en wilde naar buiten gras eten dit alles was dus waarschijnlijk haar hartklep. Hiermee wil ik maar zeggen dat het bepaald geen makkelijk leven was wat ze had. Daar buitenom was ze erg gelukkig en hebben we alles gedaan om het zo fijn mogelijk voor haar te maken. Hoe blij was zij niet als je haar ’s morgens wekte, eerst dikke warme knuffels, dan kwam ze uit haar mandje trok een bol ruggetje en rekte zich uit dat dat korte staartje dat zo kwispelde als een lammetjes staartje zo’n lief gezicht!

eerbetoon-angieHapbeweginkjes

Toen ze bij ons was ze zo blij dat ze met die lange staart tegen de wanden van ons huis aansloeg hierdoor raakte haar staart beschadigd, zodoende. Angie liep dan stijf tegen je aan en dan nog liever… dan maakte zij van die hapbeweginkjes zeg maar, luchthappen, zon koddig gezicht! Ik zie nog haar hoofdje boven onze eettafel… oren omwijdt, die grote dropneus en dan die prachtige ogen, voor mij had zij dan het snuitje van een vleermuisje. Daar heb ik het op dat moment altijd mee geassocieerd. O o o o ze had zulke mooie gezichten en dan die hazenvoetjes sjonge wat vond ik ze toch ontroerend mooi. Angie had een prachtig karakter maar bleef Kaatje altijd de baas.

Haar prachtige integere gedrag die verschrikkelijke mooie ogen, om nooit te vergeten…

Soms zag ik ze beide in een verstarring bij elkaar staan dan liet Angie heel duidelijk merken dat er met haar niet te spotten viel. Kaatje probeerde Angie uit te dagen dan soms snauwde Angie Kaatje heel even af maar het was wel weer gauw over. Angie was eigenlijk altijd heel lief naar Kaatje maar Kaatje moest er niet veel van hebben en snauwde vaak naar Angie. Kaatje is nu erg van slag nu Angie dood is, zij is stil en het lijkt wel of wij twee honden hebben verloren. Wij hebben het er erg moeilijk mee, dat Angie zo’n impact in ons leven heeft gehad. Zij was echt de spil waar alles om draaiden. Haar prachtige integere gedrag die verschrikkelijke mooie ogen, om nooit te vergeten… Nog even een leuke herinnering: Wij gingen voor het eerst met de meiden op vakantie. Wij kampeerde in Lemele. We hadden gedacht dat wij de honden in een eenstokker-tentje konden onderbrengen. Wij met onze vriendinnen gingen s’avonds in een nabijgelegen dorp naar een concert en wij dachten dat het zo, beter was dan de honden alleen te laten in de caravan.

Heel veel dankbaarheid

Toen wij weer thuis kwamen, stond de halve camping ons op te wachten, zoiets hadden ze nog nooit gezien. De honden hadden zich uit het tentje gewerkt, kozen de vrijheid. Het schijnt dat ze over een auto zijn gesprongen en op naar het weiland, waar paarden graasden. Nou die zijn zo geschrokken van dit stelletje ongeregeld dat ze op hol sloegen. De campinghouder en kampeerders hebben de dames tenslotte toch te pakken gekregen en ze daar even opgesloten. Gelukkig waren deze mensen niet boos op ons. Zij hebben er ook nog erg om gelachen naderhand. Zo ondeugend… Ik heb natuurlijk in die tussentijd wel meer grappige dingen beleefd! Dit is wat mijn man Wiebe en ik jullie willen vertellen, met heel veel dankbaarheid, dat dit prachtige dier dankzij Greyhound Rescue is gered en wij haar vervolgens een geweldig leven hebben mogen geven… Met meest hartelijke groeten vooral aan Babeth die wij altijd in herinnering hebben.

Wiebe Aadema en Ted Merks