Een leuke, kleine podenco mix en een lieve, elegante galga. De één een reu, de ander een teefje. Een warme, beige vacht, of een gladde, glanzend zwarte vacht. Nog bruisend met jeugdige energie, of wat kalmer en meer verlegen. Twee heel verschillende Spaanse windhonden, maar twee dingen hebben ze met elkaar gemeen: ze zijn allebei afgelopen weekend aangekomen bij hun Nederlandse pleeggezin, en allebei zijn ze op zoek naar hun eigen thuis. Wordt u verliefd op één van hen?

Hallo daar, Elliot is mijn naam! Ik ben een kleine podenco mix en ik wacht al ruim een jaar op adoptie! Dat is al de helft van mijn pas korte leventje, moet u weten, want ik ben net 2 jaar oud geworden. Naar schatting dan, want ik ben zonder verhaal gedumpt door mijn vorige baasje… Wat hoop ik hard dat dat ook anders kan. Dat er mensen zijn die wél langer van me kunnen houden, het liefst voor altijd! Ik ben zo’n leuke jongen, moet u weten!

In Spanje was ik echt de clown van de shelter! Ik heb zo’n grappig koppie, en ik ben heel lief en speels en aanhankelijk. Ik sta graag in het middelpunt van de aandacht! Of dat nou knuffels en kusjes van vrijwilligers zijn of ravotten met de andere honden, ik vind het allebei even geweldig! Ik ben overal enthousiast over. Met katten kan ik ook omgaan en kinderen vind ik heel gezellig! Ik heb zo’n gemakkelijk karakter. Dus zelfs als u nog nooit een (wind)hond hebt gehad, zult u mij vast een geweldig maatje vinden! Ik ben al in Nederland, dus u kunt me komen ontmoeten! Bent u nog niet helemaal overtuigd? Kijk dan eens naar de filmpjes op mijn pagina!

Oh, eh, mijn naam is Sakura… Mijn verleden was een nare tijd, ik denk er liever niet meer aan terug. Maar het zo maar van mij afschudden, kan ik ook niet. Het heeft me verlegen gemaakt, wat bang en heel afwachtend. Het leven in zo’n enorme shelter vond ik erg spannend. Ik was blij om gered te zijn hoor, en de mensen waren héél lief voor me! Maar het waren steeds weer andere gezichten, en ze hadden niet zo heel veel tijd voor me. Dat maakt het moeilijk om te wennen aan ze, en al helemaal om mensen weer te leren vertrouwen. Want waar was nou die lieve vrijwilliger van gisteren? Ben ik al weer in de steek gelaten? En er zijn zoveel honden… Sommigen zijn erg druk en enthousiast, sommigen blaffen enorm, sommigen willen dolgraag spelen. Mezelf helemaal terug trekken, op een plekje dat alleen van mij is, is erg lastig. Ik ben wel sociaal met honden hoor, en katten vind ik ook oké. Maar wat zou ik graag mijn eigen plekje willen…

Ik zit nu in een pleeggezin. Hier is het veel rustiger voor me. Hier zie ik elke dag dezelfde mensen, mensen die meer tijd voor me hebben omdat ze niet ook nog voor tig andere honden hoeven te zorgen. Ik krijg hier de rust en de kans om aan hen te wennen, en de rust om een beetje tot mezelf te komen. Want rust en ruimte, en liefde vanaf een afstandje, is wat ik op het moment heel hard nodig heb. Een eigen plekje waar ik me kan terugtrekken, waar niemand me stoort. Een vaste routine, dezelfde mensen, hetzelfde rondje buiten, en het liefst een stabiel hondenmaatje waar ik wat steun bij kan vinden. Hoe mooi zou het zijn als ik zo’n plekje vind? Hoe mooi zou het zijn als u er bij zou kunnen zijn om me uit mijn schulp te zien kruipen, en te zien opbloeien tot een gelukkige galga…
Aan deze reis ben ik al begonnen bij mijn pleeggezin. Als ik daar een aantal weken ben, zullen ze een update over mij doorgeven, om u te vertellen over de stapjes die ik al heb gemaakt. Tot die tijd, kunt u meer over mij lezen en foto’s bekijken op mijn pagina.