sybe15 april jl. was het dan (eindelijk) zover, ik Joanna werd de trotse adoptie eigenaar van Sybe, mijn 1e Galgo. Deze stap zal mijn en zijn leven gaan veranderen…

Sybe was een mooie gestroomlijnde hond maar ik heb altijd gezegd dat ik zijn karakter belangrijker vind, dus als hij zwart was geweest, had het mij ook niet uitgemaakt.

Al 5 maanden, wat heel lang is voor een hondenliefhebber, ging ik “hondloos” door het leven en vroeg ik mij steeds vaker af of ik nog niet toe was aan een nieuwe hond, of dat ik toch nog even zou wachten. Waar zou ik de hond vandaan halen? Internet? Hier had ik geen ervaring mee. Na lang speuren en nog eens op de site van de stichting gekeken te hebben begon ik warm te worden voor Siëta en besloot ik de vragenlijst in te vullen. Op mijn gemak bewust en met aandacht, niets aan de hand. He, daar kwam reactie, leuk!

Sybe was een mooie gestroomlijnde hond maar ik heb altijd gezegd dat ik zijn karakter belangrijker vind, dus als hij zwart was geweest, had het mij ook niet uitgemaakt. Ik had wat persoonlijke criteria die voor mij waren belangrijk waren zoals; dat hij wel een aantal uurtjes alleen kan zijn dus niet te getraumatiseerd, niet dominant en met katten kunnen omgaan.

Vragenlijst

Ja, sorry hoor maar toen ik mij eenmaal had aangemeld, de vragenlijst had ingevuld en wachtte op een huisbezoek, werd ik toch wel flink nerveus; Was het wel de juiste voor mij? Paste deze hond echt bij mijn profiel en huishouden? Zag ik er niet 1 over het hoofd: er waren ook zoveel van die aandoenlijke koppies…. Er schoot van alles door mijn hoofd. Maar gelukkig waren daar de geruststellende woorden van een familielid en van Joke: er was aandacht voor mijn ja hoe beschrijf ik dat? Twijfels? Dat was het niet echt; ik wilde gewoon geen foute keuze maken.

Eerdere honden had ik ‘live’ uitgezocht, dat is toch heel anders als een hond kiezen via een foto op het internet. Na het huisbezoek kreeg ik officieel toestemming om Sybe te adopteren. Na enkele weken werd de officiële datum vastgesteld. Ik knapte nog snel wat op in huis, verzette nog het een en ander. Ik was kortom druk in de weer om de nodige ruimte voor zijn komst te creëren.

Hondloos

Ondertussen was ik al bijna zes maanden “hondloos” en wat dat met je doet. Na de intensieve zorg voor een via het dierenasiel geadopteerd lief, trouw vuilnisbakkie middelmaat, even niets. Maar met het verstrijken van de tijd begon het toch steeds meer te knagen. Ruim16 jaar mocht Skip worden waarvan 10 jaar bij mij. Gelukkig was daar nog wel mijn hele lieve kater van 3 jaar, die het rijk dan nu weliswaar helemaal voor zich alleen had, maar of hij daar blij mee was? Die vond het maar wat kaal zo in huis en hij werd aanhankelijker dan ooit.

De leegte die ontstaat kan je wel met iets anders opvullen maar is toch niet zo vervullend als de liefde die je voelt voor een hond.

Achteraf terugkijkend kan ik alleen maar zeggen wat heb ik een trouwe hondenkameraad gemist. Beter gezegd, het had niet langer moeten duren, want ik had al best veel last van (bij)verschijnselen. Die optreden, zoals een echte hondenliefhebber weet, als je, zeker al langere tijd, geen hond meer hebt.

Zoals dat verveling toe gaat slaan, je toch wat gefrustreerd raakt. Ik ging wel wandelen (de natuur blijft mooi, met of zonder hond) maar niet zo vaak en het voelt toch anders… De leegte die ontstaat kan je wel met iets anders opvullen maar is toch niet zo vervullend als de liefde die je voelt voor een hond. Dat weet ook elke hondenliefhebber. Ik hoef dit denk ik niet verder uitleggen.

Schiphol

Daar stond ik dan 15 april om 22.15 uur op Schiphol met mijn zus en zwager. Wat een inspannende ervaring is dat, wederom was ik, weliswaar anders, maar toch behoorlijk nerveus! Misschien nog wel meer dan Sybe of juist voor Sybe.

Zoals iedereen weet duurt het wachten eindeloos.

Bij de aankomst hal werden wij hartelijk welkom geheten door Esther, ook weer een leuke, spontane vrijwilligster van deze stichting. Bij deze over de organisatie van de stichting: alle lof, zo betrokken en liefdevol dat deze mensen zich inzetten. Helemaal top!

Zoals iedereen weet duurt het wachten eindeloos. Zeker als je beseft dat de honden al lang in hun box zitten en je niet weet hoe zij er aan toe zijn. Leek het voor ons eindeloos te duren, hadden wij tenminste nog het gezelschap van elkaar maar Ronald, die de honden vanuit Spanje opgehaald had, stond daar alleen. Soms even in contact met Esther (leve de mobieltjes!). Maar verder kon hij niet anders dan zitten, ijsberen, vragen, lobbyen voor hulp straks als de boxen op een kar geladen moesten worden.

Je zou het soms wel willen uitschreeuwen van ‘man help dan een handje’.

Er zijn genoeg mensen die uit zo’n vliegtuig komen maar weinigen kijken om zich heen of er misschien iemand is die wel wat hulp kan gebruiken en jij, ja je staat daar maar aan de andere kant van het glas. Je zou het soms wel willen uitschreeuwen van ‘man help dan een handje’. Eindelijk …daar kwamen Siëta (nu Sybe) en Chico (nu Sammie!) door de schuifdeuren: die eerste aanblik: zo rustig en lief zoals die 2 in hun boxjes lagen. Je zou dit elke hond gunnen. ‘Extra prettige bijkomstigheid, geen ontlasting’, gaf Esther aan.

Had ik op de avond zelf nog een traantje weggepinkt, nu kon ik droog naar dat aandoenlijke koppie kijken. Sybe stond vrijwel direct, zeer nieuwsgierig als hij is, de omgeving in zich op te nemen. Het ging allemaal zo “geruisloos”, chapeau voor de honden hoor, wat een kanjers.

Natuurlijk ook alle lof voor Ronald, die er toch maar mooi voor heeft gezorgd dat zij deze avond aan konden komen. Na de nodige uitwisseling gingen wij dan toch echt op weg naar huis! Je zag aan Sybe dat hij de lange gangen spannend vond maar vooral de trap vond hij zeer eng. In de lift en later in de auto ging hij zo mee. Eenmaal thuis heb ik hem nog even goed uitgelaten, de trap opgetild en tot rust laten komen in een bench. Ik ben niet zo van de benches maar kennismaken met het huis kwam later wel. Het was nu rond 1.30 uur. Ik installeerde mij op de bank, tegenover hem, zodat hij wist dat ik er was.

Vanaf het 1e moment was ik weer in mijn honden element en ging het vroege opstaan en de wandelingen mij weer als vanzelfsprekend af. De volgende dag ben ik dan ook gewoon met hem uit wandelen gegaan en hij werd hier vanaf de 1e minuut geweldig opgevangen! Iedereen staat voor hem open en dat is heel fijn om te zien en te ervaren.

Lange lijn

Ja, rond 7.15 / 7.30 beginnen wij aan de ronde, soms nog behoorlijk suf maar zeker wel op mijn hoede met zo’n nieuwsgierig, alerte galgo als Sybe is. Ik heb voor hem een lange lijn aangeschaft, zodat hij, zeker zolang hij nog niet los kan, wat meer speel en snuffel ruimte heeft. Wat wel betekent dat je soms van hot naar her vliegt om hem bij te benen, maar alles op een leuke manier.

En ja, soms is die lange lijn (heb het gelukkig toch maar bij 5 meter gehouden, want 10 meter is geen doen, dan raak je zo verstrikt en heb je toch veel minder controle op het dier), op zijn zachts gezegd, behoorlijk onhandig. Maar ja, als je ziet dat hij het naar zijn zin heeft dan neem je die onhandigheid toch voor lief?

Vanaf dag 1 doet Sybe het dus fantastisch, ik ben zoals gezegd vrij snel de natuur met hem ingetrokken, het is tenslotte een jonge, energieke hond, die zich goed aanpast. Enthousiast (soms lomp) maar sociaal. Hij heeft nu al heel wat soorten en maten honden gezien maar doggen daar reageert hij soms wat feller op. Maar ja, er veranderd ook zoveel voor zo’n hond, het is ook eigenlijk niet gek, er komen ook zoveel nieuwe indrukken voorbij.

Hij doet soms een plas(je) in huis.

Voor de echte hondenliefhebber woon ik in een prachtige omgeving: bij natuurgebieden als recreatiegebied de Krabbeplas, Broekpolder, Midden Delfland (misschien een idee voor een seizoenswandeling?) en dan is daar straks ook nog het strand van Hoek van Holland… Genoeg uitdaging dus.

Gedragsdeskundige

Tot zover even de buitenkant van Sybe, nu, na net 14 dagen, laat hij toch zien dat hij onderhuids soms even niet meer weet wat hij moet. Hij doet soms een plas(je) in huis. Ik dacht zelf dat het niets met onzindelijkheid te maken had maar een niet weten wat hij met een bepaalde emotie moet (als hij blij is omdat ik net thuis kom), het is ook met tussenpozen. Dan weer een aantal dagen niet, nu weer een aantal dagen achterelkaar. Ik heb hier ondertussen contact over gehad met de gedragsdeskundige van de stichting Lisa Dempsey. Wat een fijn gesprek, zoals zij praat over deze honden, zo vol liefde en met zoveel passie. Zij begrijpt ze, weet uit ervaring waar deze honden allemaal tegen aan kunnen lopen.

Het gesprek maakte dat ik (als beginneling!) nog meer inzicht in zo’n grote overgang van een shelter in Spanje naar een flat in Vlaardingen heb en dus ook nog meer begrip voor hem kan opbrengen.

Toch heeft hij ondertussen ook onder andere omstandigheden nog wel eens in huis geplast, het zal misschien nog even zijn uiting van angst en spanning zijn. Ik berisp hem en laat het maar even zo: de cultuuromslag die hij nu doormaakt is heel groot en dat plasje (alhoewel ik er niet altijd even blij mee ben) klein…

Lieve warme galgo groet van,

Joanna en Sybe

Ps. Mochten er mensen zijn die nieuwsgierig zijn naar ons mooie wandelgebied en hier eens af willen spreken: je bent van harte welkom!