Een normale dag uit het leven van een GRH vrijwilliger (door Erik Burgers)

Het staat al een tijdje dik omcirkeld in de agenda, de Farm en Country fair in Aalten.

In de woonkamer staan al enkele dagen de artikelen voor onze PR-kraam huizen hoog opgestapeld en worden door de nieuwsgierige honden met grote regelmaat aan een (te) verregaand onderzoek onderworpen. Het valt natuurlijk ook niet mee allemaal, al die heerlijk ruikende kluifjes en kleurrijk piepende speeltjes en ballen.

Het moment is daar! Vrijdagmiddag! De gehele familie is thuis van werk en school, hoog tijd dus om de spullen in te pakken en te vertrekken. ‘De autosleutels, wáár zijn de autosleutels?!’ Het ‘sleutel’haakje aan de kapstok hangt vol met hondenriemen, poepzakjes, tuigjes en tassen, maar uiteraard geen spoor van de sleutels…

Nadat de sleutels op het toilet (??) zijn teruggevonden gaat de familie optimistisch (‘nee, het aanhangwagentje hebben we écht niet nodig, dat past allemaal prima in de kofferbak’) en vol goede moed aan de slag. Nadat de eerste 2 dozen uit de woonkamer richting auto zijn getransporteerd wordt het tijd om eens heel rap de sleutels van de aanhanger op te zoeken…  ‘Moet dat echt allemaal mee?’ Nog maar eens heel goed kijken…

Na uitvoerig onderzoek blijkt dat alles echt mee moet en dat er op de slaapkamer ook nog eens een enorme koffer staat te wachten met kleding en spullen, genoeg  voor ongeveer 6 maanden op een onbewoond eiland, zodat we de 2 daagjes die we in Aalten zullen verblijven waarschijnlijk kunnen overleven.

Na héél véél passen, meten, weer uitpakken, nog een keertje proberen, past weer niet, nog eens uitpakken en weer inpakken lukt het uiteindelijk om bijna alles in auto en het aanhangwagentje te krijgen (= proppen). De achterklep mag ábsoluut niet eerder open dan het moment dat we op de plaats van bestemming zijn aangekomen aangezien het vrijwel onmogelijk is om deze inpaktechniek voor een tweede maal , op dezelfde wijze, uit te voeren.

Nu nog even heel goed de hondjes uitlaten en we kunnen vertrekken. De hondjes, die door al onze activiteiten prima in de gaten hebben dat er iets bijzonders staat te gebeuren, hebben maar één gedachte:  De auto in! Na diverse pogingen om de hondjes ‘leeg’ in de auto te krijgen (‘toe maar, doe maar plassen, doe dan, plas!! nu!!’) gaan de hondjes, zonder uiteraard ook maar iets te hebben gedaan, de auto in.

Nadat iedereen zich met een schoenlepel in de auto heeft gewurmd loop ik nog een laatste rondje om de auto en aanhanger. ‘Lijkt het nu zo, of is die voorband echt wat aan de zachte kant?’ Ik besluit de auto een klein stukje voorruit te rijden, zodat het betreffende wiel niet meer in het kuiltje staat.

Echt wel!! De band is zacht! Lek!!! Een gevoel van onmacht, intens verdriet en extreem lekkebandingehouden woede maakt zich van mij meester. Ik tel een aantal malen tot 10 en verzamel alle moed die ik op dat moment ook maar verzamelen kan om mijn conclusie, op tactische wijze, met de rest van de passagiers (die zich inmiddels overduidelijk zitten af te vragen wat ik nu toch allemaal weer aan het doen ben)  te delen.

‘Kom d’r maar weer uit, de band is lek!’ Het is overduidelijk dat men even overweegt een aantal kritische vragen aangaande de vermeende lekkage te stellen, maar men besluit toch om zwijgend gevolg te geven aan mijn vriendelijke doch duidelijke verzoek…

Op dat moment kon ik zélfs even niet lachen om de uitermate verwonderlijke blikken van de honden. ‘Zijn we er nú al?’ Je zag het ze denken…

De aanhanger afgekoppeld, de volledige auto uitgepakt en de sleutels van auto nummero 2 gezocht en gevonden. Wonder boven wonder passen alle spulletjes precies, ja echt!, precies in de vervangende bolide. Na de gehele buurt een half uurtje met onze in/uit/inpak-act te hebben vermaakt, is nu toch echt het moment aangebroken om af te reizen naar Aalten. ‘Moeten de honden voor de zekerheid nog even…? Nee, die doen toch niets meer nu’. En we zijn weg!

 

We zijn een half uurtje onderweg als  heel geleidelijk een overduidelijke ‘windhondenlucht’ de ruimte begint te vullen. ‘Ze moeten poepen!!’ klinkt er vanaf de achterbank. Een blik op de vredig slapende hondjes doet ons toch besluiten het risico maar te nemen. We waren inmiddels al ‘wat aan de late kant’ weet u wel.

Na een prima verlopen reis (Leve de TomTom!) arriveren we in Aalten alwaar we uiterst hartelijk worden ontvangen. De hondjes zorgen, bij het uit de auto stappen, nog wel even voor een klein paniekmomentje  (waar zijn die poepzakjes?!?)  maar de, aan het keurig aangelegde perkje, aangerichte schade kan nagenoeg onzichtbaar worden hersteld.

Nu eindelijk tijd om even heerlijk te ontspannen, een hapje te eten en gezellig bij te kletsen. Er staan ons twee leuke lange dagen fair te wachten!

Het verslag van deze 2 mooie dagen op de Farm en Country fair kunt u lezen op onze website.