Niemand ontsnapt aan de gevolgen van de covid-19 pandemie. Ook de galgo’s en podenco’s niet, die in Spanje nog steeds gebruikt worden voor de jacht. Het water staat de shelters werkelijk aan de lippen, de nood was nog nooit zo hoog. Nu de maatregelen in de landen om ons heen weer wat versoepeld worden, hebben we een kans om hier iets aan te doen. Samen kunnen we namelijk geadopteerde honden uit de shelters halen, waardoor shelters weer inkomen kunnen genereren en er tegelijk weer plaats komt om nieuwe honden te redden. Maar de voorlopig enige manier om dat te kunnen doen, is via de weg. En wegtransporten zijn duur, heel duur. We hebben alle hulp nodig die we kunnen krijgen, helpt u mee?

De noodsituatie in de Spaanse shelters heeft twee grote oorzaken. Enerzijds heeft de corona crisis geleid tot het nemen van strenge – doch noodzakelijke – maatregelen door de Spaanse overheid, waardoor de jacht stil is komen te liggen. Nu lijkt dit misschien niet eens zo slecht, want het betekent dat de honden niet hoeven te werken. Maar het betekent ook dat een hond zijn of haar galguero niets meer oplevert… En dus dat ie – in de ogen van zijn galguero – zijn voer niet meer waard is… Het (onder)houden van een roedel voor jacht die voor maanden verboden is, is te duur. En dus worden de galgo’s en podenco’s op grote schaal gedumpt. Als ze geluk hebben, vinden ze al zwervend hun weg naar de bewoonde wereld: een woonwijk, of gewoon een enkel huis, een tankstation, of zelfs een drukke weg waar het gevaar om aangereden te worden groot is. Want op al deze plekken zouden ze mogelijk gevonden kunnen worden door iemand die een shelter waarschuwt, en hebben ze dus de kans om gered te worden. Het alternatief, is even gruwelijk als hartverscheurend: galgo’s die op afgelegen locaties langzaam sterven van de honger en de dorst. Tot die tijd leven en lijden ze in de volle zon, zonder beschutting van de elementen, tussen hun eigen uitwerpselen, zonder hoop, wachtend op een langzame, verschrikkelijke dood. Zelfs een dodingsstation zou een betere omgeving zijn – woorden die we nooit verwacht hadden ooit te gebruiken, maar die de ernst van deze schrijnende situatie pijnlijk duidelijk maken. Elke vrijwilliger in Spanje is bekend met de gebruikelijke wreedheid van galguero’s en heeft heel wat dierenleed te zien gekregen. Ze zijn dus – helaas – echt wel heel wat gewend daar, maar zelfs zij kunnen de hartverscheurende, gruwelijke omstandigheden waaruit ze sommige galgo’s in deze tijd moeten redden, nauwelijks aan… En toch zetten ze door. Want als zij het niet doen, doet niemand het en is er werkelijk geen hoop meer voor de galgo’s…

De grote schaal waarop galgo’s en podenco’s gedumpt werden, zorgde er binnen mum van tijd voor dat de shelters werkelijk overvol zaten. Shelters die toch altijd al heel vol zitten in februari/maart, vanwege het einde van het jachtseizoen. Dit moment gaat elk jaar gepaard met een behoorlijke toename van het aantal gedumpte honden, omdat alle honden waarvan vermoed wordt dat ze het volgende seizoen niet meer goed genoeg zijn – te oud, te ziek, minder snel dan de nieuwe honden – afgestoten worden. De crisis had dus, wat dat betreft, niet op een slechter moment kunnen komen voor de shelters…

Anderzijds konden geadopteerde honden sinds Spanje midden maart in lock down is gegaan, niet meer opgehaald worden. Dit geldt zowel voor ons transport, dat we direct na aankomst in Spanje met veel pijn en verdriet – maar zonder andere mogelijkheid – hebben moeten afbreken; als voor Spanjaarden zelf, die alleen nog voor essentiële reizen hun huis mochten verlaten. De gevolgen hiervan zijn enorm. Het stagneren van de doorstroom van geadopteerde honden, zorgde ervoor dat er geen plek vrij gemaakt kon worden voor nieuwe geredde honden. Honden die een eigen familie hadden, die met smart op ze zaten te wachten, bleven noodgedwongen in een shelter, waar ze plek en financiële middelen verbruikten die de shelters zo hard nodig hadden voor het redden van andere honden. Het zorgde er ook voor dat de inkomsten voor de shelters opdroogde: ze kunnen geen geld ontvangen voor geadopteerde honden die niet naar hun nieuwe families kunnen gaan. En dat terwijl de gebruikelijke kosten natuurlijk gewoon door gaan, én groter werden. De enige mogelijkheid om de enorme toestroom van honden het hoofd te bieden, is namelijk om honden onder te brengen in zogenaamde hondenhotels of door extra pensions te huren. Maar ook onder deze enorme druk en benarde omstandighede, willen de Spaanse vrijwilligers niet van opgeven weten, en strijden zij dapper door om zo veel mogelijk galgo’s en podenco’s te redden.

Wij willen hen natuurlijk ontzettend graag ondersteunen in hun moeilijke en zware taak. De beste manier om dat te doen, nu de maatregelen in verschillende landen wat versoepeld worden, is door het regelen van transporten. Door er voor te zorgen dat geadopteerde honden naar huis kunnen, komt er plaats vrij in de shelter voor nieuwe honden. Daarnaast zorgt dit ook dat de shelters weer inkomsten krijgen uit geadopteerde honden. Ook met de hulpgoederen die we mee naar Spanje kunnen nemen op onze transporten, kunnen we shelters op bescheiden wijze ondersteunen.

Het vliegen van honden is de beste en meest kostenefficiënte manier om dit te doen, maar helaas is dit voorlopig nog niet mogelijk. De enige optie die we momenteel hebben, is om honden te vervoeren met een transport over de weg. En wegtransporten zijn duur, heel duur. Voor het geld dat nodig is om 10 honden over de weg naar Nederland te brengen, zouden 15 honden met het vliegtuig gered kunnen worden. Commerciële transporten zijn nog veel duurder…

En toch hebben we geen keuze. De enige manier waarop Spaanse shelters het vol kunnen blijven houden, is als geadopteerde honden door kunnen blijven stromen naar hun nieuwe families en hun nieuwe, mooie levens. Wij zetten dan ook alles op alles om dit te realiseren; het hele team draait overuren. Dankzij dit harde werk hebben we in mei al 33 honden met een commercieel transport kunnen laten overkomen (zie filmpje onderaan dit bericht), en zijn we momenteel in Spanje om zelf nog eens 10 honden op te halen. Ook het volgende transport, eind juni, wordt al geregeld. Vanwege de grote aantallen adoptieaanvragen, wordt momenteel bekeken of we eind juli/begin augustus weer een groot commercieel transport moeten inzetten.

U begrijpt dat dit ontzettend veel geld kost. We kunnen uw financiële hulp daarbij meer dan goed gebruiken. Want zonder u, kunnen wij niet datgene doen waar we met hart en ziel voor staan: Spaanse galgo’s en podenco’s een beter leven geven. Deze mooie, lieve, zachtaardige honden hebben u nodig, nu meer dan ooit. Helpt u ons hen te helpen? Doneren kan op rekeningnummer NL94 INGB 0683 8660 79 (ING-Bank) t.n.v. stichting Greyhounds Rescue Holland, o.v.v. “Donatie”. Bij betaling vanuit het buitenland gebruikt u het BIC-code: INGBNL2A. Wij – GRH, de Spaanse shelters, en alle geadopteerde honden die dankzij uw hulp naar hun nieuwe familie kunnen – danken u hartelijk.