Zoals alle vrijwilligers van GRH kijken ook wij regelmatig op de site van GRH, en ruim een jaar geleden zag ik een hond staan( ex fokteef) die haar hele leven keihard voor haar baas gewerkt heeft. Altijd in een klein hokje gezeten had, weinig beweging en ronduit een verschrikkelijk gehad heeft. Toen ze te oud was om nog nestjes met haar te krijgen moest ze maar naar een dodingsstation. Zij stond op onze site als kansloos, oud afgedankt, lelijk en afgeleefd! Ik ben naar mijn Jaqueline gelopen (die werkt aan huis:) en gezegd; heb je dat verhaal gelezen over Loira? Een schrijnend verhaal waar er helaas zo veel van op de site staan maar haar verhaal greep me zo aan. Een leven lang hard voor haar baas gewerkt en dan naar een dodingsstation.   Dat mag niet gebeuren dacht ik, ik wilde haar zo graag een goed pensioen geven. Jacqueline vertelde toen dat zij die ochtend een soortgelijk verhaal had gelezen over een een kleine  podenca, Chica. Ik ben dacht ik altijd meer van de galgo’s, maar vond ook dat deze twee bejaarde dametjes toch een goed leven verdienden, de kans het geluk te leren kennen van een warme plek waar ze veilig zijn en waar van hen wordt gehouden. Ik dacht nog die Chica heeft één ding mee, ze heeft ALLES tegen! Helemaal niet mijn type, gewoon niet wat ik ooit uitgezocht zou hebben. Maar ik was van mening dat wij beide oude dames een goed pensioen moesten gunnen. Mijn vrouw Jaqueline protesteerde nog, we hadden immers al drie honden…..en dan in één keer twee er bij. Aan de andere kant wisten we allebei ook wel dat als we alleen voor Loira zouden kiezen, dan zouden we ons verschrikkelijk schuldig voelen dat we Chica niet hetzelfde wilden geven! De beslissing viel snel, alleen een van de twee, dat wilden we niet, we besloten ze alle twee een goed pensioen te geven. Loira en Chica zaten in verschillende shelters en het was natuurlijk wel belangrijk dat ze met elkaar overweg konden, dus werd er een kennismaking geregeld. Een hele middag hebben ze samen gezeten en ze hadden meteen een goede klik met elkaar! Ze zijn ook een soort lot genoten natuurlijk, of ze het voelden!

De dag dat ze op Schiphol aankwamen was ik ook op slag verliefd op Chica en zij op mij. Ze wil het liefst altijd bij mij zijn, als ik boven aan het klussen ben, als ik weg ga wil ze het liefst mee, ben ik in de tuin, moet ze mee! Het is zo’n lekker ding; en nu zie ik het. Ze is leuk, lief,knap, en heeft een leuk karakter, kortom: alles wat ik niet zag op de site is ze we degelijk. Ja en Loira, die was in het begin als de dood voor mannen, dus ook voor mij. In het begin moest ik de kamer uit als ze ging eten. Ze werd helemaal nerveus van mij. Dus er was een schone taak voor mij weggelegd, het vertrouwen winnen van Loira. En stapje voor stapje ging het beter. En nu, voorjaar 2019, vertrouwt ze mij ook 100%. Haar motoriek verbeterde (nooit beweging gehad) ze kreeg een beetje spier ontwikkeling en ze is lekker afgevallen. En als ik haar nu zo zie rennen in het bos ben ik zo ontzettend trots op haar. Het is onvoorstelbaar dat een hond nog zo ver kan komen, mijn blije ei! Maar we gingen van 3 naar 5 honden, nu was het klaar zeiden we tegen elkaar. We zitten vol, dit is echt genoeg….zo overtuigden we elkaar! Maar soms heeft het leven verrassingen in petto. Ik ging voor GRH naar Spanje, spullen brengen en honden mee terug. En daar was Gin, die zou met ons mee terug naar Nederland want ze was geadopteerd. Ze had epilepsie en moest in de gaten gehouden worden en desgewenst medicatie toegediend krijgen. John en ik kregen al snel een goede band met Gin, ik was al een beetje verliefd op haar maar ze zou meegaan voor een adoptie dus probeerde ik wel afstand te houden. Gaandeweg naar Nederland werd het erger met me, en in Nederland aangekomen moest ik Gin overdragen aan haar nieuwe gezin. Met pijn in hart, maar het voelde toen al niet goed voor me, maar het moest. Toen ik haar uit de bench haalde legde ze haar kopje op mijn schouder en ik dacht nog, “doe dat nu niet!”

Ik heb haar zoals het hoort netjes overgedragen aan haar nieuwe familie. Ze keek nog achterom met zo’n blik van: “Jan wat doe je nu”. Dat zijn momenten…..die wil je niet meemaken. Maar vlak voor dat ik weer voor de tweede keer naar Spanje zou gaan in januari jl moest ze weg bij haar adoptiegezin ( ik had al wel gehoord dat het niet goed ging met Gin en dat ze erg ziek was geworden). Die middag heb ik haar opgehaald en niets laten merken natuurlijk, maar man man wat was ik blij dat ze niet alles met mijn Gin hadden wat ik al vanaf de eerste dag met haar had! Nu is ze eindelijk thuis, ook al was dat met een grote omweg! Ze past heel goed in onze roedel en jaagt Polle door het bos alsof ze nooit anders gedaan heeft, ze doet het zo goed. Mijn Gin, zo zie je maar weer; ook al ga je zonder je vrouw op vakantie, als je overlegt kun je best wel je vakantieliefje mee naar huis nemen!

Dit is het verhaal hoe je binnen een jaar je roedel kunt verdubbelen. Zo kan het gaan in het leven, met de juiste vrouw kan alles, zonder Jaqueline ben ik eigenlijk helemaal niets! Maar samen kunnen we bergen verzetten. Onze roedel is nu echt compleet……………….denk ik. Je weet maar nooit, ik ga in april weer naar Spanje met de bus!

Jan Dijk