Pistacho, hoe vind ik woorden om jou te beschrijven, jouw leven, jouw angsten. Ik ga het proberen jochie.

 

Jochie, deze foto kwam 26 juli 2016 langs op mijn FB tijdlijn. Gepost door Esther van GRH, je kent haar misschien nog wel. Zij heeft jou ontmoet in jouw kennel bij Galgo del Sur in Cordoba, ze kon jou alleen achterwaarts zo klein mogelijk knielend benaderen. Ze mocht je even aaien, je verstijfde en keek weg. Je was zo bang, zo ontzettend bang. Het liefst kroop je helemaal weg, maar je kon nergens heen.

Je stond te boek als een hopeloos geval en niet adopteerbaar. Goed met honden, maar de mens kon jij niet velen. Zo angstig als jij werd zelden gezien. Gedoemd om je leven achter tralies uit te zitten. Je was nog zo jong, 1.5 jaar en zo ontzettend mooi, zo ontzettend aangedaan door een mens, zo verwaarloosd, zo….Esther kon jou niet vergeten en op een dag heeft ze jou op FB gedeeld, in de hoop iemand te vinden die jou een leven kon bieden.

Ik zag jou en mijn hart maakte een sprong. Ik zag jouw ogen, jou scruffy lijfje, de angst en het ongemak dat er zelfs een mens dichterbij kwam om de foto te maken. Ik wist dat jij bij mij hoort. Tsja, waarom jochie, dat weet ik niet, het was een gevoel, een golf wat door mij heenging.

Ik was en ben in de positie om jou een vrij leven te geven. Je zou niets hoeven, een ruim omheind terrein ver weg van de boze wereld met al haar regeltjes en moetjes. Ik heb gereageerd, beseffend waar ik aan begon. Na veel wikken en wegen, ups en downs en vertrouwen verdienen bij jou redster, huisbezoek, aanpassingen en dan eindelijk het jawoord krijgen. Jij mocht komen….en ik ben je gaan halen.

Hier komt het, mijn jochie, hopelijk verwoord ik het goed…heel voorzichtig zoals jij nodig hebt:

Pistacho,

Woorden kunnen niet zacht genoeg worden gesproken

zonder jou angst te wekken, zonder dat jij vluchten wil.

Eén mens ’man’  heeft jou gemaakt tot wat jij nu bent.

Met een korte ketting vastgebonden aan een muur, rechtop slapend, soms een stukje brood en

harde Spaanse woorden, verbeten jouw kant opgeworpen.

Jij had je zusje nog, samen bang, samen aan die muur geklonken

De eerste 1.5 jaar van jullie jonge leven

Je moeder? Niemand die het weet of erom heeft gegeven….

Redding kwam, zij heeft de ‘man’ die jou bezat gesmeekt jullie mee te mogen nemen

Samen naar haar refuge, samen bang,

Weg van jullie muur met elkaar…. Jullie ‘veiligheid’ verlatend.…alles wat jullie kenden.

Nu de tralies, een schone kennel, gezonde voeding en verzorging

Mensen, aanrakingen, doodsangst, aandacht….doodeng

Harde geluiden, echo, geblaf van tientallen soortgenoten, angst

Nachtelijke huilconcerten, door merg en been, angst

Kou en nooit rust, angst…..

Zusje werd opgehaald, zij verdween zomaar

Jij was daar nu helemaal alleen

Jij wilde niemand, geen mens

Aandacht bedankte jij voor, jij kroop altijd ineen

Je maakte jezelf onzichtbaar, je wilde niet worden gezien

Maar één mens kon jou bekoren

Zij die zachtjes sprak, zij die jou dagelijks voedde

De eerste en enige die jij op afstand hebben kon

Zij nam jou naar een onbekende kamer naar een andere hond en een vreemde vrouw

Zij, dat mens, verwachtte jou

Die andere hond werd jouw enige houvast,

de vrouw…zij sprak op zachte toon, maar te hard voor jouw aangedane ziel

Vreemde tonen, zij raakte jou aan, deed je een tuigje om

Jij liet alles gaan, verlamd, de angst vloeide over de vloer

Wat wil je van me, Waar ga ik heen?

Buiten lopen in het gras, jij begreep het niet, waarom dat was

De andere hond genoot ervan, jij hield je aan haar vast

De vrouw sprak, zacht, jij begreep het niet

Bang hield je vast aan die anderen hond

Terug in die onbekende kamer, onder het bed, veilig verstopt, niet gezien

Dan is die vrouw er ook niet

Een dag werd een nacht

De rust, de sfeer, je kon rustig slapen onder het bed

De nacht werd dag, de onrust keerde terug, de angst

En weer het tuigje om, weer verlamd, weer vloeide de angst je lijfje uit

Weer het gras, samen met jouw houvast maatje

De vrouw mocht niet naar je kijken, je kroop weer ineen

En weer ver onder het bed, zo ging het een paar keer die dag

Telkens weer ineenkrimpen, aanraking was je teveel

De vrouw rook best goed, maar nee zij was een mens

Die kun je niet velen, ga weg was jouw enige wens

Jouw maatje liet jou zien dat het best goed was

Na weer een wandeling in het gras

Sprong je naast je maatje op het zachte bed

Heel even, samen met haar en de vrouw

De vrouw mocht jou even aanraken, best fijn, maar heel eng

Ze mocht niet naar je kijken

Onder het bed, veilig niet gezien

Zij zou niet kunnen kijken, jij wilde haar niet zien

Een dag werd nacht en nacht werd weer dag

Steeds herhaalde hetzelfde ritueel , de angst stopte met vloeien over de vloer

Het tuigje, het gras, je maatje was altijd daar

Je begreep het gras wat beter

De vrouw mocht niet kijken, dat werd je teveel

Maar toen deed je dat waar het gras voor was bedoeld

In de nu bekende kamer,  heel even aaien dat mocht wel

Dan weer onder het bed, hetzelfde ritueel

Opeens een dag die weer anders was, de energie was je vreemd

Grote benches werden in elkaar gezet, Jij keek mee met je maatje en met de vrouw

Onder de Spaanse zon,  kijkend naar die enge man die het daar deed

Je kroop van angst voor hem in de oksel van de vrouw

De vrouw liet een traantje, heel raar, ze rook blij

Jij voelde het aan, binnenkort was je vrij

In de auto, in een hok, heel veel mensen, dynamiek

Met jouw mens die je als enige vertrouwde, fier met je maatje aan jou zij

Opeens daar was weer die vrouw , die van het tuigje en het gras

Ze fluisterde zachtjes, goede reis en ik zie je straks

Wat er gebeurd is jochie, jij vertelt het me niet, maar je angst was die dag verdwenen

Je wist dat jou leven voorgoed anders zou zijn, het rook allemaal anders

En je maatje was erbij, was er een andere zon verschenen?

Het was nacht, een hal en dynamiek, vreemde geluiden

Vreemde geuren, daar was zij, de vrouw weer en je maatje aan jou zij

Weer in de auto, het duurde een poos, opeens een hoog hek, een poort

Een huis met licht, andere honden die kwispelden en jankten

Jij mocht binnen, warm en je maatje erbij

Verwelkomd, zachtjes,  1 voor 1 kwamen de andere honden snuffelen

Jij wist het nu zeker, jouw oude leven was voorbij, jij, je maatje en 6 andere honden

Voor altijd aan jouw zij.

Nu 2 jaar en 3 maanden later

Het huis is van jou, de tuin, de cour, alle bomen in jouw bos

Alle honden zijn jouw vrienden, maar je maatje nog het meest,

de lieve Pakita uit het verre verleden met die angstwekkende geest

Met vallen en opstaan, 1 stap voorwaarts en 2 terug

Doe je jouw best de vrouw te vertrouwen, dat lukt soms wel en vaak ook niet

Alles onder jouw voorwaarden, zij vind het goed zolang jij geniet

Zij heeft alle geduld van de wereld, dat heb jij verdiend

Jouw vrouwtje wil je zeggen, lieve jongen zo trouw

Ik ben trots op je, wanneer ik je roep en je komt aanrennen

Kijkend in mijn ogen, vragend doe ik het goed vrouw?

Ik ben trots op je, dat jij zo zacht bent van binnen, zo breekbaar maar ook zo stoer,

zo trots, zo mooi, zo fier, zo lief en oh zo ondeugend

Jij bent mijn Podengo Portugues, mijn Pistacho, mijn lief

en hoop op de dag dat ik jouw mens mag zijn, zonder vallen of weifel

die weg duurt nog wel even, alles op jouw tijd

En het is telkens een kadootje als wij een stapje voorwaarts maken

En ook al volgt er weer dat stapje terug

We gaan het redden samen jij en ik, Pakita en de bups

We hebben nog heel wat jaren, het hoeft allemaal niet zo vlug

Slapen onder het bed, dat hoeft nu sinds kort niet meer,

 Je ligt nu naast mij, ben ik dan toch een beetje van jouw?

Lieve Pistacho, weet dat ik altijd van je hou.