dalia eerbetoon greynews juni 2016

Het verhaal van Dalia…

Het virus dat galgo heet hebben we gekregen via ons nichtje Monique en haar hond Dakota. Na wat praten toch maar eens kijken op de site van GRH… En na veel kijken zien we er een die al in de pleeg is in Nederland.

Via de website de formulieren ingevuld en na een tijdje kregen we een huisbezoek, en een tijdje later een afspraak gemaakt met de pleegouders. Dus wij op weg naar Beets, daar aangekomen hartelijk ontvangen en begroet door drie grote galgo’s/greyhounds. Een daarvan, de bruine, was Dalia.

Terwijl we lekker aan de tafel zaten te genieten van een kopje koffie en aan het kletsen over de honden kwam Dalia na me toe en legde haar kop op mijn bovenbeen en keek me aan. Ze vertelde me dat ze dit nog nooit gedaan had… Na de koffie de riem omgedaan en een stuk met haar gewandeld.

Bij terugkomst kletsen we nog wat en na wat overleg besloten we gezamenlijk dat Dalia met ons mee gaat… Ze ging rustig mee en sprong op de achterbank en ging rustig liggen en sliep de hele terugweg. Bij thuiskomst de begroeting met onze honden die goed verliep en ze speelden even later gezamenlijk.

In de loop van de tijd leerde we haar goed kennen en vooral haar honger. Echt geen prullenbak was veilig voor haar. Geregeld vonden we de gehele inhoud van de prullenbak netjes gesorteerd over de vloer verspreid. En ze keek dan echt zo van ik weet van niks.

Ook het wandelen vooral in het Horsterpark was met het warme weer een gezellig uitje. Ze sprong dan in de vijver en probeerde de eenden op te jagen op haar manier. Ze genoot ook altijd van de losloopweide toen die bij ons kwam, kon ze eindelijk eens los rennen op een afgesloten stuk terrein. Vooral als er andere honden kwamen en ze die kon uitdagen voor een rondje rennen wat ze in haar jonge jaren altijd won.
Maar vooral haar manier van bank opeisen blijft bij.

SONY DSC

Ze sprong erop en de andere gingen er maar af zodat ze languit kon liggen en snurken.

Een van haar nukken was wel dat ze een hekel had aan zwarte herders, als ze die zag dan ging ze grommen en de haren gingen rechtop staan.

De laatste jaren werd ze rustiger en lag ze het liefst op de bank of buiten op haar kussen en liet ze op tijd merken baasje ik heb honger.

Het laatste jaar ging ze echt aan het sukkelen en kon je merken dat ze oud werd en ziek was. En na goed overleg met de dierenarts en vooral na de laatste medicatie die geen werking toonde hebben we besloten om haar in te laten slapen en haar verder leed te besparen.

We hebben bijna acht jaar nog van haar genoten en zullen haar niet vergeten.

Edwin en Petra Kaijser