Toen we Manolo via Greyhounds Rescue Holland (GRH) op 8 juni 2013 adopteerden was hij al op een behoorlijk leeftijd, volgens zijn dierenpaspoort werd hij op 3 april 2002 in Spanje geboren.

Ons is weinig bekend over zijn verleden, zichtbaar waren zijn doorgegroeide nageltjes aan de voorkant, slechte tanden en hij was erg mager. Dat zijn verschijnselen die wel laten zien dat hij lang verwaarloosd werd waar hij vandaan kwam. We hadden toen al een jaar eerder een Galga geadopteerd die naar de naam Lara luistert. En omdat we graag een gezellige roedel wilden hebben en vooral weer een hond die een gouden mandje zocht, was het vanzelfsprekend om weer met GRH contact te zoeken om een hond te vinden die in onze familie past.

Onze keuze viel op Manolo, de pijl van Amor raakte me meteen toen ik hem voor het eerst zag, zijn grote bijna ronde lieve oogjes, Master Yoda oortjes en die aandoenlijke lange snuit die me besnuffelde. Het besluit was genomen, Manolo en ik waren vanaf die eerste dag onafscheidelijk. Zo op het eerste gezicht wisten Lara en Manolo even niet zo goed wat ze met elkaar moesten, maar omdat Manolo qua leeftijd ietsje wijzer was dan Lara en vanzelfsprekend zachtmoediger, kon Lara het al heel snel goed met hem vinden en ze kregen een hechte band met elkaar.

Manolo wende snel aan de routines van de dag in ons huis: ‘s ochtends wandelen, eten, wandelen door de binnenstad naar kantoor, tussendoor de lokale nieuwe dingen besnuffelen, mentale steun geven door heftig gesnurk tijdens kantooruren en teleconferenties, een korte middagwandeling, siësta houden, naar de winkels boodschappen doen, naar huis wandelen, eten, rondje last minute in de avond en dan weer slapen. Manolo is ook zo ontzettend blij elke keer als hij mee mag naar kantoor, hij wil als eerste begroet worden en als dan een van onze medewerkers of een gast op kantoor de fout ingaat om hem te aaien, tja dan zit er niks anders op dan gewoon doorgaan. Manolo houdt namelijk erg veel van knuffelen, aaien en nog meer aaien en knuffelen.

Manolo is nu al 7 jaar bij ons en heeft lief en leed met ons gedeeld. Ook stond hij altijd al klaar om ons met zijn liefde te steunen, vooral in zware tijden. Natuurlijk loopt hij nu hij al 18 jaar is wat minder goed en sja, het zien wordt ook minder, maar elke dag loopt hij nog vaak de trap op en af. Ook dat doet hij niet meer zoals het was, maar nog steeds is hij duidelijk blij en staat kwispelend klaar om aan zijn dagroutine te beginnen.

Onze lieve Manolo – a true gentleman en een hartendief.