Je wordt ouder Zappa, geef het maar toe

Je wilt er alles aan doen, maar je weet niet hoe

Je bent nog snel, maar ook eerder moe

Je wordt ouder Zappa

Twaalf jaar geleden kwam hij naar Nederland en in ons leven. Samen met zijn zusje Josephine, die elders onderdak vond. Onze Zappa. Een aandoenlijk pupje, maar wel een pittige jongen. Energiek en ondernemend. Hij dwong respect af bij andere honden en wond mensen om zijn pootjes. Een charmeur, al kon hij van tijd tot tijd ook humeurige kuren vertonen. Zappa wist van meet af aan precies wat hij wel en vooral ook niet wilde. Dat stak hij dan bepaald niet onder stoelen of banken. Als hij in de tuin en zeker op de hei kon rennen, voelde Zap zich helemaal in zijn element. Een gangmaker die iedereen te snel af was. Maar de afgelopen jaren sloop het pijntje-hier-pijntje-daar er onmiskenbaar in.

Hij kreeg steeds vaker last van zijn achterhand. Pijnstillers en voedingssupplementen krikten hem weer op. Na verloop van tijd bouwden we die kuur af. Vervolgens zakte Zappa op een kwade dag helemaal door zijn hoeven. De pillen maar weer tevoorschijn gehaald en een röntgenfoto laten maken. Hij bleek spondylose te hebben, maar dat verklaarde de klachten niet. Vervolgens naar de orthomanueel dierenarts. Zag er voor zijn leeftijd allemaal prima uit. Vooral die medicijnen en supplementen blijven geven. En daar doet hij het prima op. Rent weer door de wei bij ons huis. Al zijn de rondjes wat korter en is zijn jonge huisgenoot Fitti hem tegenwoordig te snel af. Maar Zap bekort heel goochem de bochten. Loopt ie toch weer voorop.

De afgelopen maanden heeft Zappa regelmatig pijn aan zijn voorpoten. Je mag ze soms niet eens afdrogen. Weer foto’s gemaakt. Geen artrose of andere oorzaak te zien. Meteen ook zijn gebit laten checken. Op wat tandsteen na nog altijd perfect. Hij slaapt meer dan vroeger en staat soms tegen iets te blaffen terwijl er niks is. Of staart bij het hek van de hondenwei langdurig in de verte. Naar niets. Zappa is wel een stuk aanhankelijker geworden. Honden die komen logeren – hij vindt het best. Dat was vroeger wat minder vanzelfsprekend. Maar als hij het ergens niet mee eens is, dan geeft hij dat onverminderd luid en duidelijk aan. Als vanouds. Voorlopig houden we het op een pilletje-hier-pilletje-daar. In de hoop dat dit bijzondere exemplaar ons leven nog lang blijft verrijken. De ouderdomskwalen die bij het leven horen inbegrepen.

Geschreven door: Claire en Gijs Ruijs