Over Lizzy heb ik al vaker iets geschreven, maar toen was zij nog een stuk jongere galga dan nu. Een oud dametje dus en net als bij mensen, geldt ook voor dieren dat ouderdom meestal met gebreken komt.

Zelf hebben wij uit Spanje een gevonden “voorwerp” (zoals ze in Spanje beschouwd worden). Geen windhond maar wel de liefste hond van de wereld. Zijn naam is Moosje en Moosje voelde zich niet zo lekker. Nooit eerder gingen wij in het weekend naar onze dierenarts maar op een of ander manier vonden wij het dit keer beter om dat wel te doen. Dus zaten wij die zaterdagmiddag op de dierenarts te wachten. Om 14 uur was de afspraak.

Wij keken wat naar buiten en zagen opeens Esther, onze dochter, en haar Lizzy voorbij komen. Vol verbazing hoorden wij dat Lizzy erg ziek was geworden ’s ochtends en zelfs zó erg dat zij ontlasting braakte. Toen wij vroegen hoe laat zij een afspraak had, bleek dat óók om 14 uur te zijn. Er waren dierenartsen te kort en men had onze afspraken samengevoegd zonder te weten dat wij bij elkaar hoorden. Dat was al bijzonder, maar dan nog het feit dat we nooit in het weekend naar de dierenarts gingen.

Arme Liz,  zó ziek. Mand uit auto gehaald, kussentje erin en troosten. Ze was aan de beurt en er werd geconstateerd dat haar ontlasting niet naar buiten kon. Injecties en alle andere handelingen mochten niet baten. De dierenarts wist vrijwel zeker dat de darmen van Lizzie afgesloten werden door een mogelijke tumor.  Lizzje moest ingeslapen worden. Vreselijk. Oud beestje, maar je wilt ze al nooit kwijt en zeker niet van het ene op het andere moment. Wij waren met zijn tweeën, Esther alleen. Wij besloten dat een van ons op en neer zou rijden om Esther’s man en kinderen te halen zodat zij tenminste afscheid van Liz konden nemen.

En dát is de reden dat we nog steeds in de mooie, lieve oogjes van die schat kunnen kijken, want wachtend op haar familie, en per slot van rekening haar spuitje, stond zij op, ging in “de poepstand” en tjonge jonge wat er uit dat beestje kwam… Als iemand vies is uitgevallen, sta ik op nummer 1, maar dat Lizzje over mijn voeten en schoenen alles uit haar lijfje wierp, voelde alsof ik met diamanten besproeid werd! Och, och die schat had geen idee wat een wonder er gaande was. Eduard en de kinderen kwamen met mijn partner aan bij de dierenarts en waren voorbereid op een afscheid. Dikke tranen rolden over alle wangen toen bleek dat Lizzemeis, zoals ze genoemd wordt, mee naar huis mocht!!

Dankbaar voor de verlenging die zij mocht krijgen, genieten wij van ieder moment. Liefste Lizzemeissie, blijf nog heel lang bij ons.  

Miracles do happen. Wij vieren kerst met onze Liz (16 jaar).

Geschreven door: Irene van Straten

( oma van vier Spaanse Rescue lieverds)