Mijn naam is Miriam Kooiman en ik ben nu bijna drie jaar werkzaam bij de nazorg van GRH. Toen ik voor het eerst in mijn leven in contact kwam met galgo’s was ik direct verkocht. Ik heb zelf een lieverd van ruim negen jaar, Sjoeke, en in mijn omgeving zijn ook verschillende galgo’s geadopteerd.

Wat een feest

Sowieso hou ik van alle soorten honden, maar voor mij hebben de galgo’s iets speciaals. Zo’n ontzettend zacht en lief karakter ondanks een hoop ellende die veel van deze beestjes hebben mee gemaakt. Ze leren me enorm veel over vertrouwen en onvoorwaardelijke liefde. Vier jaar geleden heb ik mijn vakantie besteed in Sevilla in de shelter waar met name de honden van Beatriz worden opgevangen. Dat was een bijzondere ervaring. Dagelijks ging ik naar de shelter om met de honden te werken, te spelen, te knuffelen en ze te verzorgen. Wat een feest om ze dat te kunnen geven! Al was het dan maar een paar weken. Veel honden die daar zaten hebben inmiddels een plekje gevonden bij Nederlandse mensen. Daar ben ik zo ontzettend blij mee. Heel bijzonder om te zien waar ze vandaan komen en waar ze naar toe zijn gegaan.

Bij mij ontstond het contact met de stichting dus eigenlijk andersom. Via Beatriz kwam ik in contact met Geert, destijds de voorzitter van GRH. Met Geert en zijn vrouw Babeth heb ik nog steeds een hele goede band en drie jaar geleden vroeg Geert me of ik belangstelling had voor de nazorg. Daar heb ik geen seconde over hoeven twijfelen.

Met sommige adoptanten heb je veel contact, met anderen niet. Ik laat het altijd afhangen van de behoefte van de mensen zelf.

Hartverwarmend

Het mooie van de nazorg is dat het met name het leuke deel van de adoptie betreft. Mensen zijn enorm blij met hun nieuwe viervoeter en willen ze zo graag een goed thuis geven. Dat is echt hartverwarmend. Ik kan dan ook enorm genieten van de enthousiaste en vaak ook ontroerende verhalen die ik te horen krijg en de grappige en mooie foto’s die ik te zien krijg. Het is echt een fijn gevoel te weten dat de hondjes op een goede plek terecht zijn gekomen.
Met sommige adoptanten heb je veel contact, met anderen niet. Ik laat het altijd afhangen van de behoefte van de mensen zelf. Je krijgt als nazorg adoptanten door het hele land dus het is onmogelijk om iedereen persoonlijk te bezoeken. Het meeste contact verloopt via de mail of telefoon en tegenwoordig ook Facebook.

Maar inmiddels zijn er adoptanten waar ik zo’n speciaal contact mee heb, dat ik daar nu als vriendin aan huis kom! Dan maak je de hondjes en hun ontwikkeling ook nog eens in levenden lijve mee!

Het is heel fijn dat we bij GRH met een groot team zijn. Als een adoptant tegen een probleem aanloopt waar je zelf geen oplossing voor hebt, kun je altijd bij je collega’s terecht.
Samen staan we sterk!

Kortom, ik ben blij om op deze manier een bijdrage te mogen leveren aan het welzijn en het geluk van de galgo’s en hun adoptanten.