Daar stonden we dan weer op Schiphol op een Galgo te wachten. We zijn al wat ouder en hadden ons voorgenomen geen Galgo meer te adopteren, Vier keer was immers wel genoeg?
Bovendien waren dat alle vier al wat oudere met problemen en het afscheid nemen gaf zoveel verdriet. Maar die website he, je kijkt er toch regelmatig op. Toen kwam Kerstmis, wat wensen we voor het nieuwe jaar…..? Een Galgo!! Eensgezind zijn we, dat wensen we!

De zoektocht op internet, een steeds korter lijstje: moet met katten en andere honden kunnen, et cetera. Twee blijven er over, iene miene mutte, teefje Misha op 1 en een zwarte reu op 2. Misha is beschikbaar. Op 11 februari 2019 kwam ze aan uit Malaga. Een lieve dame heeft Misha en Jacko mee laten vliegen en eindelijk zagen we ze.

Een eerste blik in de bench. In elkaar gedoken, trillend in een hoek gedrukt zit ze daar. Maar dan zijn er die ogen waar we zo op vielen, zo mooi met eye liner en nog zo angstig. Dapper loopt ze een stil Schiphol door om 1 uur ’s nachts en we helpen haar in de auto. Onderweg, een trip van ruim twee uur valt ze, doodmoe, in slaap. Om een uur of drie zijn we thuis, alle drie doodop. Dan kennis maken met Borre (praszky x dwergpoedel) en Kele (podenco) en drie verbijsterde katten. Nog even de tuin in en dan allemaal naar boven, naar bed. Misha is op van de zenuwen, eerst rilt ze aldoor en daarna hijgt ze. Maar het licht gaat uit, de elektrische deken op het voeteneind aan en samen met Borre lekker warm slapen. Wat een dappere honden zijn het toch.

De volgende ochtend direct de tuin in.  Misha heeft een “ongelukje” voor we de deur open hebben en wil echt niet de kou in, maar het is een “moederskindje” en als het vrouwtje gaat dan loopt ze er dapper achteraan. Ontbijt, brokjes met vlees en bouillon is een feest. Nog steeds de staart stijf tussen de poten, maar met het vrouwtje die bij haar staat gaat alles er grif in. Ze is bang voor een man al mag hij haar wel heel voorzichtig over haar kop aaien. Vooral geen onverwachte bewegingen! Ook blijkt ze heel erg bang te zijn voor de katten. Die willen graag kennismaken maar dat is beslist niet wederzijds!

Deze dag hebben we van die “halve maantjes” als bekleding op de open hardhouten trap geplakt zodat ze zelf naar boven kan leren lopen. Want een Galgo de trap opdragen doe je ook liever niet elke dag. De derde dag lukt dat zonder hulp al tot halverwege. Het vrouwtje, het bed en de elektrische deken lokken van boven. Inmiddels is het 14 februari, een Valentijnsdag om niet te vergeten, ze speelt met Borre, kwispelt ons tegemoet en “helpt” in de tuin de schuur opruimen.

Werkhandschoen, stukken touw, alles wordt gebietst. De deur naar de kamer staat open en als ze moe wordt gaat ze zelf naar haar mand. Verder een slaperige middag zoals het een Galga betaamd bij het vrouwtje in haar werkkamer. We kennen nu haar WC routine een beetje en maar één ongelukje is best een prestatie. Ze leert snel, vooral waar de keuken is!
Borre, iets kleiner dan de katten, is trots op zijn grote vriendin en kruipt bij haar in de mand en likt haar hele gezicht schoon. Ze vind het heerlijk, zucht nog eens en strekt zich uit. Ons huis is weer compleet met een Galgo meisje!!

Nelleke & Hans van Marle.